Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε την προσπάθεια του συστήματος να αναβαθμίσει τον ρόλο του κράτους και των θεσμών του στη διεξαγόμενη επίθεσή του απέναντι στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο αποσυγκρότησης του εργατικού κινήματος, ολομέτωπης επίθεσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και αρνητικού συσχετισμού σε βάρος της εργατικής τάξης. Με τα όργανα πάλης της εργατικής τάξης, εκεί που δεν είναι πλήρως εργοδοτικά, να βρίσκονται σε κατάσταση αποσύνθεσης. Σε μια περίοδο που η εργατική τάξη αναζητά τους συμμάχους, και (ξανά)αναγνωρίζει τους εχθρούς της. Στη συγκεκριμένη φάση, αυτό έχει αποτυπωθεί με μια σειρά νόμων, συμφωνιών, προτάσεων και επιλογών, ώστε να σφίξει ακόμα περισσότερο τη θηλειά γύρω από τον λαιμό των εργαζομένων. Θα λέγαμε πως είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα της επίθεσης, για να μπορέσει να στερήσει ακόμα και τη δυνατότητα των εργαζομένων να απαντήσουν αγωνιστικά απέναντι σε αυτή τη πραγματικότητα. Συγκεκριμένα και κάπως συνοπτικά έχουμε:














.png)












