Εκλέχθηκε το νέο ΔΣ του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθήνας. Το 33ο Συνέδριο, που πραγματοποιήθηκε στα δυο προηγούμενα σαββατοκύριακα, έγινε στο φόντο του εργοδοτικού εγκλήματος στη Βιολάντα με τις 5 νεκρές εργάτριες, και τις αποκαλύψεις για μπίζνες του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλο. Τα αποτελέσματα του συνεδρίου δείχνουν άνοδο σε ψήφο και έδρες της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ), η οποία κρατάει την πρώτη θέση με 11 πλέον έδρες (από 9)· διάσπαση της ΠΑΣΚΕ σε 2 ψηφοδέλτια (ΠΑΣΚΕ και «Ενωτικό»), που αθροιστικά πήραν περισσότερες έδρες σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο (8 από 6), με αυτό του Παναγόπουλου να επικρατεί ανάμεσά τους και να τον επανεκλέγει ως αντιπρόσωπο στο συνέδριο της ΓΣΕΕ· τη μία παράταξη της ΝΔ («Ενότητα-Νέα Πορεία») να διατηρεί τα ποσοστά και τις 4 έδρες της, ενώ την άλλη (ΔΑΚΕ) να χάνει μια έδρα, στις 3· τις παρατάξεις γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά να κατεβαίνουν από κοινού σαν «Μέτωπο» και να βγαίνουν τρίτοι με 5 έδρες, χάνοντας αθροιστικά μία έδρα· και τα ψηφοδέλτια που στο προηγούμενο συνέδριο ήταν ένα (ΑΤΕ, ΜΑΧΗ, Ανυπότακτη Κίνηση) να μην εκλέγουν αυτή τη φορά μέλη στο ΔΣ του ΕΚΑ.
Είναι φανερό ότι οι εργατοπατέρες της ΠΑΣΚΕ δεν… πτοούνται από τις αποκαλύψεις για τις δραστηριότητες Παναγόπουλου και συνεχίζουν να τον στηρίζουν ανοιχτά. Όπως βέβαια ανοιχτά συνεχίζουν να δρουν σαν στρώμα το οποίο σιτίζεται από το σύστημα για να κρατάει τους εργαζόμενους στον γύψο. Από κοντά και η ΔΑΚΕ, αλλά και οι αντίστοιχες διασπάσεις τους που αυτό που εκφράζουνε είναι διαφορές με βάση τις εσωκομματικές αντιπαραθέσεις σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά και μικροηγεμονισμούς με βάση συντεχνιακά ζητήματα.
Παρά τις ιαχές νίκης από τα στελέχη του ΠΑΜΕ, τα οποία κερδίζουν έδαφος στη συνδικαλιστική εκπροσώπηση, είναι ενδεικτικό ότι το αποτύπωμα που αφήνει στο εργατικό κίνημα αυτή η αλλαγή σε εκπροσώπους και ψήφους είναι χωρίς αντίκρισμα. Η απόφαση του συνεδρίου με πρόταση της ΔΑΣ για 4ωρη στάση εργασίας(!) τη μέρα που κατατιθόταν από την κυβέρνηση το νομοσχέδιο για τις ΣΣΕ είναι ενδεικτική και επαίσχυντη και συμπληρώνει την απεργοσπαστική πρώτη απόφαση της ΑΔΕΔΥ (πάλι με πρόταση ΠΑΜΕ) για απεργία χωρίς απεργιακή συγκέντρωση στις 16 του περασμένου Δεκέμβρη, για την αλληλεγγύη στον αγροτικό αγώνα και για τον προϋπολογισμό.
Το κλίμα στο πρώτο σαββατοκύριακο, κατά το οποίο έγιναν οι τοποθετήσεις (ενώ το δεύτερο ήταν αφιερωμένο στις εκλογές), ήταν υποτονικό για τους πιο πολλούς αντιπρόσωπους, με εξαίρεση αυτούς της ΔΑΣ που έκαναν την κλασική γηπεδική εξέδρα όταν μίλαγαν τα βαρυσήμαντα στελέχη της και δεν αντιστοιχούσε στην φάση επίθεσης που έχουν εξαπολύσει κυβέρνηση και εργοδοσία στους εργαζόμενους. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς το εργοδοτικό έγκλημα στη Βιολάντα, το νομοσχέδιο για τις ΣΣΕ αλλά και το ζήτημα των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών και του ΓΕΜΗΣΟΕ (το οποίο θάφτηκε από όλες τις δυνάμεις), οι αποφάσεις που πάρθηκαν για αυτά ήταν προσχηματικές και ανούσιες. Ήταν δηλαδή ανακοινώσεις γενικής καταγγελίας στην καλύτερη, με επιστέγασμα την εξ ορισμού υπονομευμένη 4ωρη στάση εργασίας. Επίσης είναι φανερό ότι σε μια σειρά διαδικασίες (συνέδριο ΑΔΕΔΥ, συνέδρια ομοσπονδιών κ.ά.) όπως και στο συνέδριο του ΕΚΑ, οι συστημικές δυνάμεις εμφανίζουν μια εικόνα υποχώρησης την οποία εκμεταλλεύεται το ΠΑΜΕ, που έχει οργανωτικό συσχετισμό. Αυτή η “κάλυψη” αυτού του κενού ούτε αλλαγή σελίδας σημαίνει για τα Εργατικά Κέντρα και τις Ομοσπονδίες αλλά ούτε και αλλαγή συσχετισμών. Αυτό γιατί οι όποιες εκλογικές αλλαγές προκύπτουν γίνονται με τους εργαζόμενους έξω από τα σωματεία στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Βέβαια όλες αυτές οι δυνάμεις (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΠΑΜΕ, ΜΕΤΩΠΟ κλπ.) έχουν καταφέρει ενώ οι εργαζόμενοι γυρνάνε την πλάτη τους στα σωματεία και τον συνδικαλισμό, να στήνουν μηχανισμούς, και να εμφανίζουν αύξηση στις κάλπες και στα μέλη. Στήνουν δηλαδή κάλπες και συμμετοχές για να εμφανίσουν μια αντίστροφη κατάσταση.
Η Ταξική Πορεία παρέμβηκε στο συνέδριο με την προκήρυξη για το έγκλημα στη Βιολάντα και τα υλικά της Ανοιχτής Πανελλαδικής Σύσκεψης.
