Η απλήρωτη πρακτική άσκηση αφορά όλους τους καταρτιζόμενους ΣΑΕΚ αλλά και τμήμα αποφοίτων πανεπιστημίων. Διότι ακόμη και αυτοί που καταφέρνουν να διεκδικήσουν αμοιβή συχνά περιορίζονται στο εξευτελιστικό ποσό των 300 ευρώ τον μήνα, σε μία εποχή που και ο κατώτατος μισθός δεν επαρκεί για την κάλυψη των βασικών αναγκών.
Πως όμως μπορεί η νεολαία και, ειδικότερα εκείνη των λαϊκών στρωμάτων να επιλέξει απλήρωτη, εξάμηνη, οκτάωρη εργασία, όταν η ακρίβεια και το κόστος ζωής έχουν φτάσει στα ύψη; Ακόμα και οι-αβέβαιες-υποσχέσεις για αποζημίωση μέσω ΕΣΠΑ στο τέλος της πρακτικής άσκησης ΔΕΝ πείθουν. Τα φθηνά εργατικά χέρια αποτελούσαν ανέκαθεν επιδίωξη των εργοδοτών και το σύστημα, υπηρετώντας πιστά την αστική τάξη, έθετε ως αρχικό του στόχο , για την επίτευξη της κατακρεούργησης των εργασιακών δικαιωμάτων, την νεολαία. Όπως βλέπουμε τελευταία με το εθνικό απολυτήριο στα σχολεία και τις διαγραφές στα πανεπιστήμια.
Μια επίθεση που την προετοιμάζει για την συνεχή πίεση που θα δεχτεί: χαμηλούς μισθούς, εξαντλητικά ωράρια, επικίνδυνες συνθήκες εργασίας και απλήρωτες υπερωρίες. Να μάθει από νωρίς την εκμετάλλευση και την απάθεια· να μη σκέφτεται, να μη συνδικαλίζεται και να μη διεκδικεί τα δικαιώματα της. Να δουλεύει χωρίς σταματημό. Να τη μετατρέψει σε ένα γρανάζι για τους πολέμους τους.
Οι νέοι να μην ανεχτούμε την απλήρωτη εργασία ως κανονικότητα. Ευθύνη έχουν οι σχολές και το κράτος για την εξεύρεση θέσεων πρακτικής ώστε κανένας να μην μετατρέπεται σε δωρεάν εργατικό χέρι.
Να οργανωθούμε συλλογικά στις σχολές και στους χώρους πρακτικής. Να ενημερώνουμε συμφοιτητές μας και νέους εργαζόμενους για τα δικαιώματά τους. Να μην αφήνουμε κανέναν μόνο του απέναντι στην εργοδοσία.
Να διεκδικούμε με συνελεύσεις, παρεμβάσεις, κινητοποιήσεις.
Η πρακτική είναι εξίσου εργασία.
Όχι στην απλήρωτη πρακτική άσκηση αλλά με μισθούς που να καλύπτουν το κόστος ζωής και με όλα τα εργασιακά, ασφαλιστικά, συνδικαλιστικά δικαιώματα!
Σοφία Α.
