«Όσο κι όσο το αγοράζουν το φτωχό κορμί μας και περίσσεια κέρδη βγάζουν απ΄ τη δύναμή μας…»
Με μια επιστολή δημοσιευμένη στον τοπικό τύπο των Τρικάλων, «υπογεγραμμένη» από 256 εργαζόμενους στη «Βιολάντα», αυτοί εκφράζουν την συμπαράστασή τους στον ιδιοκτήτη της μπισκοτοβιομηχανίας. Ακόμα, 50 περίπου εργαζόμενοι έκαναν συγκέντρωση συμπαράστασης έξω από τα δικαστήρια για όση ώρα ο ίδιος βρισκόταν στη διαδικασία της απολογίας.
Ο χρόνος που βγήκε η επιστολή (τρεις βδομάδες μετά το έγκλημα) καθώς και το ύφος γραφής, δείχνουν ότι δεν είναι καθόλου μια «αυθόρμητη έκφραση των εργαζομένων» όπως θέλουν να την παρουσιάσουν.
Έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις καταγγελίες των εργαζομένων τις πρώτες μέρες μετά την έκρηξη, που στοίχισε τη ζωή σε 5 εργάτριες που κάηκαν ζωντανές (η επιστολή μιλάει για πληγέντες). Έρχεται σε αντίθεση με την οργή των συγγενών και των εργατριών που απαιτούσαν να πληρώσει ο υπεύθυνος, που παρά τα παράπονα για ύποπτες οσμές για βδομάδες, δεν έκανε τίποτα (η επιστολή γράφει ότι το γραφείο του ήταν πάντα ανοιχτό για όλους και όλοι μιλούσαν ελεύθερα).
Η εργοδοσία και τα τσιράκια της προφανώς συνέταξαν αυτό το κείμενο στην προσπάθειά τους να το εντάξουν στην «υπερασπιστική» γραμμή. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν και με ποιους τρόπους πίεσαν, τρομοκράτησαν, εκβίασαν ποικιλοτρόπως τους εργαζόμενους να το υπογράψουν και κάποιοι βέβαια από αυτούς να πάνε και για συμπαράσταση.
Είναι όμως σίγουρο ότι αυτές οι πιέσεις και οι εκβιασμοί δεν θα έπιαναν τόπο αν οι αντιλήψεις για συνεργασία με την εργοδοσία, για διάλογο, αντιπαλεύονταν μέσα στους χώρους δουλειάς. Απόψεις όπως «η εργοδοσία και οι εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα, ευτυχώς που υπάρχουν οι εργοστασιάρχες για να βρίσκουμε δουλειά, αν κερδίζουν οι επιχειρήσεις θα ζούμε και εμείς» αναπαράγονται από τα παπαγαλάκια του συστήματος και υιοθετούνται από τους λεγόμενους εκπροσώπους των εργαζομένων και μερίδα των ίδιων των εργαζόμενων. Αυτές τις αντιλήψεις καλλιεργούν ο «κοινωνικός διάλογος» εργοδοτών- κράτους- εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ πχ για τον καθορισμό των μισθών, των συλλογικών συμβάσεων, όχι μόνο ερήμην αλλά και ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων. Επιπλέον ο φόβος για το αύριο, για το μεροκάματο, για την καθημερινή οικογενειακή επιβίωση όσο δεν αντιμετωπίζονται συλλογικά τόσο θα κάνουν τους εργαζόμενους ευάλωτους στις πιέσεις.
Όλα αυτά είναι απόρροια της ήττας και της αποσυγκρότησης του εργατικού κινήματος, του κομμουνιστικού κινήματος στην τελική. Οι εργάτες και οι εργαζόμενοι, στην πλειονότητά τους είναι έξω από τα σωματεία. Έτσι περνάνε οι νόμοι που χτυπάνε και ποινικοποιούν την απεργία, τη διαμαρτυρία, το συνδικαλισμό, απογειώνοντας την εργοδοτική τρομοκρατία. Η δε ανοιχτά φιλοεργοδοτική στάση ή η καλυμμένη συμβιβαστική στάση των δυνάμεων που ηγούνται στα σωματεία αφήνει τους εργαζόμενους βορά στις ορέξεις του κεφαλαίου. Πώς ο εργάτης και ο εργαζόμενος θα συσπειρωθεί όταν βλέπει να περνάνε το ένα μετά το άλλο τα αντεργατικά μέτρα χωρίς την παραμικρή αντίσταση;
΄Η μήπως αντίσταση είναι οι σποραδικές και επετειακές απεργίες, χωρίς καμιά προετοιμασία; Ή μήπως παρέμβαση στους χώρους δουλειάς είναι οι εκλογές αντιπροσώπων;
Αυτή η κατάσταση δεν αντιπαλεύεται με ευχολόγια και την επίκληση στην ταξική συνείδηση που εμείς ως Αριστερά θεωρούμε ότι θα έπρεπε να έχουν οι εργαζόμενοι. Αντιθέτως, χρειάζεται οι δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα να δώσουν απαντήσεις σε τέτοια φαινόμενα και αγωνιστικές διεξόδους στον εργαζόμενο λαό. Γιατί αυτό ακριβώς λείπει από την εξίσωση. Οι πραγματικοί αγώνες για δουλειά και ζωή με δικαιώματα, για αυξήσεις στους μισθούς, για μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς. Για την συγκρότηση των σωματείων ως εργαλεία πάλης και συσπείρωσης εργαζομένων και όχι ως αγωνιστικά ΔΣ. Σ΄ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε το σωματείο πρέπει να εμπνεύσει τους εργαζόμενους, να τους δίνει χώρο να συζητάνε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στους χώρους δουλειάς, να βάζει στόχους πάλης και διεκδίκησης, να έχει αυτόνομη δράση έξω και ενάντια στο αστικό κράτος και τους νόμους του.
Μόνο μέσα από μια τέτοια διαδικασία, με συνελεύσεις σε σωματεία και αποφάσεις αγώνα οι εργαζόμενοι μπορούν να σταθούν όρθιοι απέναντι στην αντεργατική πολιτική κυβέρνησης –κεφαλαίου. Να ανατρέψουν τους αρνητικούς συσχετισμούς και να διεκδικήσουν την ζωή που τους αξίζει.
