Τον Ιούνιο του 2025, ξεκίνησε ένας δίκαιος εργατικός αγώνας στα Ε/Γ-Ο/Γ πλοία της Αδριατικής. Η ΠΕΝΕΝ, το σωματείο των ναυτών, ξεκίνησε με 24ωρη απεργία, που τελικά διήρκησε 10 συνεχόμενες ημέρες. Με καθημερινές Γενικές Συνελεύσεις, οι ναύτες και λοστρόμοι ομόφωνα αντιστεκόντουσαν στον Σύνδεσμο Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας (ΣΕΕΝ – εφοπλιστές) και στην Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ), που όχι μόνο δεν στήριζε, αλλά υπονόμευε τον αγώνα τους. Μέσα σε 10 μέρες, όλες οι απεργίες τους κυρήχθηκαν παράνομες, ενώ το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Πάτρας και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ εμφανίστηκαν μετά την τέταρτη μέρα, έπειτα από πολλή πίεση. Η Ταξική Πορεία υπήρξε εκεί από την πρώτη στιγμή και στήριξε τα δίκαια αιτήματα των ναυτεργατών, στήριζε την περιφρούρηση της απεργίας και είχε άμεση επαφή με τους ναυτεργάτες τόσο στην Πάτρα, όσο και στην Ηγουμενίτσα.
Τα αιτήματα ήταν τόσο δίκαια, όσο και απλά. Αυξήσεις στους μισθούς, αυξήσεις στο προσωπικό, ρεπό και ό,τι προέβλεπε η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΣΣΕ) που ήδη εφαρμοζόταν στις γραμμές του Αιγαίου. Το σύστημα δεν ήταν διατεθειμένο να δώσει το παραμικρό στους εργάτες, και έτσι ήταν αξιοθαύμαστο, κάθε απόγευμα, να βλέπει κανείς τους ναυτεργάτες της ΠΕΝΕΝ να ψηφίζουν νέα απεργία για το επόμενο 24ωρο χωρίς κανέναν δισταγμό, χωρίς καμία ενοχή. Βρέθηκαν αντιμέτωποι με σκληρή καταστολή, κοινωνικό αυτοματισμό και πιέσεις σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Η στάση τους όμως ήταν παραδειγματική και διδάσκει και εμπνέει τους αγώνες που θα έρθουν. Ακόμα και στο «γερό χαρτί της Ελλάδας», τη ναυτιλία, ακόμα και σε έναν κλάδο πάνω στον οποίο στηρίζεται η «βαριά βιομηχανία της χώρας μας», ο τουρισμός, το σύστημα δεν δίσταζε να αφήνει τους εργάτες του με μισθούς πείνας, και με εξαντλητικά ωράρια, για χάρη του κέρδους. Συνθήκες οι οποίες είχαν επιβληθεί από την περίοδο των μνημονίων μεν, αλλά η αστική τάξη δεν έχασε την ευκαιρία να προσφέρει ακόμα λιγότερα στους εργάτες της χώρας.
Οι δράσεις στήριξης της απεργίας ανοίχτηκαν και στον κόσμο, με διαδηλώσεις στα κέντρα της Πάτρας και της Ηγουμενίτσας. Υπήρξαν στηρίξεις και από άλλους εργατικούς συλλόγους, και από τους συνταξιούχους που δούλευαν οι ίδιοι πριν απο λίγα χρόνια στα ίδια καράβια. Για τη στήριξη του αγώνα των ναυτεργατών πάρθηκαν πρωτοβουλίες και έγιναν δράσεις, με τον αγώνα αυτόν να λειτουργεί σαν «σχολείο» όχι μόνο για τους εργάτες, αλλά και για τις οργανώσεις, συλλογικότητες και ομάδες που τους στήριζαν. Τελικά, ο αγώνας των ναυτεργατών κατάφερε να λυγίσει την εργοδοσία, η οποία υπέκυψε στα αιτήματά τους, σημειώνοντας μια νίκη για τον εργατικό αγώνα, και μια ήττα για την αστική τάξη.
Κ.Ρ., εργαζόμενος στον κλάδο της πληροφορικής
