Το γεγονός:
Ο Άδωνης Γεωργιάδης καταφθάνει συνοδεία προσωπικής ασφάλειας και διμοιρίας ΜΑΤ να εγκαινιάσει το νέο τμήμα επειγόντων περιστατικών στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας. Έτσι γίνονται τα εγκαίνια ενός ημιτελούς τμήματος που έχει όλα τα σύγχρονα μέσα για να πλημμυρίζει, να αποτελείται αποκλειστικά από ντουβάρια και να μη στελεχώνεται από γιατρούς. Έτσι γίνονται τα εγκαίνια στο περιβάλλον της συνολικής υποστέλεχωσης των νοσοκομείων, της ακραίας εξουθένωσης γιατρών και νοσηλευτών. Η επίσκεψή του συνοδεύεται επίσης από στάση εργασίας των εργαζομένων και μαζική συγκέντρωση έξω από το νοσοκομείο. Οι συγκεντρωμένοι φωνάζουν συνθήματα και εμποδίζουν τη διεξαγωγή ενός πανηγυριού πάνω στα συντρίμμια του δικαιώματος στην ίση, πλήρη και δωρεάν περίθαλψη. Τα ΜΑΤ επιτίθενται και χτυπούν γιατρούς και νοσηλευτές στον χώρο εργασίας τους.
Η διαστρέβλωση:
Ο φασίστας υπουργός υγείας της κυβέρνησης της ΝΔ Άδωνης Γεωργιάδης, ένας θεσμικός εκπρόσωπος δηλαδή, και όχι ένας τρελός που πουλάει βιβλία σε ένα φασιστοκάναλο, ‘’φοβήθηκε’’ για τη σωματική του ακεραιότητα και μαίνεται σε ένα αντικομμουνιστικό παραλήρημα ενάντια στην «κομμουνιστική βία που την ταυτίζει με τη φασιστική βία» υπερασπιζόμενος τη ‘’δημοκρατία’’ που υπηρετεί, την αστική. Επαναλαμβάνει τη βία των κομμουνιστών σε κάθε πρόταση και ‘’αγχώνεται’’ ότι στον σοσιαλισμό θα εκτελούνταν κι αυτός και οι ‘’δημοκρατικοί θεσμοί’’.
Το πλαίσιο:
Το μέγεθος της επίθεσης στους εργαζόμενους, τον λαό και τη νεολαία απαιτεί τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, την παρουσία ΜΑΤ σε νοσοκομεία, σχολεία και χώρους δουλειάς που απεργούν, τη δολοφονική καταστολή διαδηλώσεων, την απόλυση και τη δίωξη αγωνιστών εργαζομένων, το άγριο ξύλο, τις προσαγωγές και συλλήψεις διαδηλωτών ή και φοιτητών που έκαναν το έγκλημα να δουν ταινία μετά τις 10 μέσα στο άσυλο. Απαιτεί τη φίμωση και την τρομοκράτηση όποιου σηκώνει το κεφάλι, διεκδικεί δικαιώματα και αντιστέκεται στη βαρβαρότητα αυτού του συστήματος που δολοφονεί στα Τέμπη, στη Βιολάντα, στη Χίο, στα νοσοκομεία κάθε μέρα με τις ελλείψεις να αφήνουν τους ασθενείς να πεθαίνουν.
Απαιτεί δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, μισθούς πείνας, φτώχια κι εξαθλίωση, διαγραφές φοιτητών και πειθάρχηση στο ασφυκτικό πλαίσιο της καταπίεσης που διαμορφώνουν. Απαιτεί την υποστήριξη στο φασιστικό σιωνιστικό μόρφωμα του Ισραήλ (όπως ο Γεωργιάδης δήλωσε νωρίτερα στους συγκεντρωμένους στην επίσκεψη στο Αρεταίειο), την άμεση εμπλοκή στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη με αποστολή στρατεύματος στο πλευρό του IDF, προνόμια για τον στρατό προκειμένου να θυσιαστούμε πιο πρόθυμα στους βωμούς τους. Αν η βαρβαρότητα δε γίνει κανονικότητα, πως θα πειστούμε ότι είναι μονόδρομος οι πολεμικές μηχανές που ζεσταίνονται, πως θα υποταχθούμε για να μας στείλουν να σκοτωθούμε για τα συμφέροντά τους; Αυτή η βαρβαρότητα είναι η δημοκρατία τους και κάθε δημοκρατικό, προοδευτικό, αριστερό αντανακλαστικό, κάθε πτυχή της κομμουνιστικής ιδεολογίας που οραματίζεται την κοινωνική απελευθέρωση είναι εμπόδιο σε αυτήν την πορεία και απαιτείται να γκρεμιστεί.
Το φόντο του σημερινού παραληρήματος:
Στις 14/2 ήρθαν στο φως οι οχτώ φωτογραφίες από τις εκτελέσεις των 200 κομμουνιστών στο σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. Αποτελούν το ντοκουμέντο για την υπερηφάνεια, την αξιοπρέπεια, την αλύγιστη δύναμη, τα ιδανικά των κομμουνιστών που στάθηκαν με το κεφάλι και τη γροθιά ψηλά απέναντι στους εκτελεστές τους και κάθε λογής δυνάστες. Οι φωτογραφίες συγκλονίζουν κάθε στοιχειωδώς δημοκρατικό άνθρωπο, δικαιώνουν την υπόθεσή μας ότι δεν υπήρχε γι’ αυτούς άλλος τρόπος να θυσιαστούν παρά με το πολιτικό και ιδεολογικό φορτίο, τη μεγαλοσύνη και τον ηρωισμό που δίνουν στους καθημερινούς ανθρώπους του λαού διαστάσεις γίγαντα.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, μέσω στελεχών της, έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί για το ότι πρέπει να νικηθεί ‘’το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς’’ . Αυτό το πλεονέκτημα ενοχλεί συνολικά το αστικό σύστημα. Τους ενοχλεί το χαμόγελο του Μπελογιάννη στην καταδίκη του. Τους ενοχλεί ότι «έτσι αγαπάνε την Ελλάδα» οι κομμουνιστές «με το αίμα τους». Τους ενοχλεί που οι τρύπες από τους πυροβολισμούς των Δεκεμβριανών στα κτίρια της Αθήνας θυμίζουν ποιος σφάγιασε επανειλημμένα τον λαό μας και πούλησε ξανά και ξανά τον τόπο μας σε ‘’συμμάχους’’. Τους ενοχλεί που οι τόποι εξορίας και βασανιστηρίων περισσεύουν. Τους ενοχλεί που ο Μάης του ’36 στη Θεσσαλονίκη έφερε στο προσκήνιο τους εργατικούς αγώνες και ανέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι αδίστακτοι μπροστά στον ταξικό τους αντίπαλο που ζητάει το μερτικό του από τον κόσμο.
Τους ενοχλεί που οι κομμουνιστές δεν κρύβουν τον κόσμο που ονειρεύονται, υπερασπίζονται τη δράση και τις απόψεις τους ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, παλεύουν και θυσιάζονται για έναν κόσμο που μπορεί και να μην τον ζήσουν ενώ οι φασίστες και οι απολογητές αυτού του συστήματος κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Τους ενοχλεί που η κομμουνιστική ιδεολογία δε ρουφάει αχόρταγα το αίμα και τη ζωή μας, που δε βασίζεται στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, την υποταγή μας, που οραματίζεται μια κοινωνία που δε θα ορίζουν την τύχη μας μια χούφτα αρπαχτικά.
Το σύστημα της εκμετάλλευσης που δεν αξιολόγησε ως σημαντικό εύρημα τους ομαδικούς τάφους των εκτελεσμένων του Γεντί Κουλέ γιατί ήταν κομμουνιστές, που επιζητά ‘’εθνική συμφιλίωση και ενότητα’’ για να μη βρίσκει αντιστάσεις στην ολέθρια επέλαση του, υπό το βάρος της απήχησης που έτυχαν οι φωτογραφίες αναγκάστηκε να τις χαρακτηρίσει «Μνημείο» και να αποκαλέσει «πατριώτες» τους κομμουνιστές εκτελεσθέντες. Έπαθε αναγκαστικά ιστορικό political correct. Πρέπει να ήταν πραγματικά ασφυκτικό για το ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό που από εκείνη την περίοδο αυτό που έχει να δείξει είναι ταγματασφαλίτες, δωσίλογους, μαυραγορίτες και ρουφιάνους γερμανοτσολιάδες. Οι φασίστες, όπως ο υπουργός μετανάστευσης Πλεύρης και ένα σωρό άλλοι που στο έγκλημα της Χίου μιλούσαν για εισβολείς και ξερνούσαν δηλητήριο, μπροστά στο φωτογραφικό ντοκουμέντο των εγκλημάτων των πραγματικών εισβολέων και κατακτητών -στο πλάι των οποίων δρουν παραδοσιακά- αναγκάστηκαν να το βουλώσουν και κρυφτούν στις τρύπες τους.
Ο Άδωνης που το φασιστικό του ταπεραμέντο δεν κρατάει εύκολα τα προσχήματα, ζορίστηκε. Δεν άντεξε. Έπρεπε άμεσα να επαναφέρει τη διαστρέβλωση και το ξαναγράψιμο της Ιστορίας στο προσκήνιο και να δώσει πάλι τον λόγο στα κοράκια. Έπρεπε να βγάλει από την κουβέντα την οργή και την αγανάκτηση του εργαζόμενου λαού και να λερώσει για ακόμα μια φορά το δίκιο όσων αγωνίζονται και αποκαλύπτουν την εγκληματική φύση και τη βία της πολιτικής που ακολουθεί. Έπρεπε να σιγουρέψει ότι η λέξη δημοκρατία θα γίνει για μας ταυτόσημη με τις αλυσίδες μας.
Αυτό έγινε σήμερα.
Α.Χ.
