Στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ το 2024 βάση των δικών τους ανακοινώσεων συμμετείχαν 22 Εργατικά Κέντρα, 17 Ομοσπονδίες και πάνω από 550 Πρωτοβάθμια Σωματεία. Βάση δικών τους πάλι δηλώσεων ο αριθμός των σωματείων κάτω από την ομπρέλα του ΠΑΜΕ έχει αυξηθεί από το 2024, έχοντας σε κάθε γύρο εκλογών νικηφόρες δηλώσεις και αγωνιστική αισιοδοξία για τους μεγάλους αγώνες που δόθηκαν και θα δοθούν από αυτά τα σωματεία.
Φυσικά χρειάζεται κάποιος να εγγραφεί σε ένα από αυτά τα πρωτοβάθμια σωματεία για να καταλάβει ότι η «φασαρία» που δηλώνει το ΠΑΜΕ ως αγώνα, αποτελεί εικονική πραγματικότητα φτιαγμένη με αγωνιστικά post, «μεγάλες», αλλά περισσότερο για τους τύπους συγκεντρώσεις και απεργίες κατά την ψήφιση αντεργατικών νομοσχεδίων συνδεόμενες με προτάσεις νόμου του ΚΚΕ που διαχειρίζονται «καλύτερα» την επίθεση του συστήματος στα δικαιώματα των εργαζομένων. Αυτές οι απεργίες είναι πάντα νικηφόρες και τα νομοσχέδια μένουν στα χαρτια ενώ παράλληλα εφαρμόζονται πλήρως και σε κάποιες περιπτώσεις από τα ίδια τα σωματεία του ΠΑΜΕ.
Για να μπορέσει να μην αμφισβητηθεί αυτή η «φασαρία» τα σωματεία οφείλουν να μην έχουν πραγματική λειτουργία, αν μπορούν να κάνουν το πολύ μια ετήσια συνέλευση στην οποία το πολιτικό πλαίσιο ορίζεται από την τελευταία σχετική ανακοίνωση του ΠΑΜΕ και ο τρόπος διεξαγωγής δεν διευκολύνει, σχεδόν εμποδίζει την έκφραση και παρέμβαση άλλων αριστερών οργανώσεων. Το Διοικητικό Συμβούλιο που εκλέγεται συνήθως ανά δύο έτη συνεδριάζει, λογικά, αποφασίζει τη γραμμή του ΠΑΜΕ και ανακοινώνει μέσω ομαδικών συνομιλιών στο Viber, και αν θέλουν να προστατέψουν την έλλειψη μαζικότητας και αγωνιστικότητας κάποιας συγκέντρωσης η ενημέρωση του σώματος γίνεται και ελάχιστες ώρες πριν.
Αυτό το αρχέτυπο εφαρμόζεται και στο Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης, ένα σωματείο το οποίο χωράει εργαζόμενους που απασχολούνται σε Επιχειρήσεις Παροχής Υπηρεσιών που δραστηριοποιούνται σε πλειάδα χώρων, από διαφήμιση, μεταφοράς και επαγγελματικής εκπαίδευσης μέχρι κτηματομεσιτικών υπηρεσιών. Ενα σωματείο που εκπροσωπεί έναν κλάδο στο οποίο έχουν εφαρμοστεί πλήρως οι νόμοι Χατζηδάκη και Γεωργιάδη και αρχίζει και η εφαρμογή του νόμου Κεραμέως, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας αποτελούν τη μόνη επιλογή και εξασφαλίζουν κυρίως την αφαίμαξη του εργαζόμενου, η εργοδοτική τρομοκρατία και αυθαιρεσία, οι συνδικαλιστικές διώξεις και οι εκδικητικές απολύσεις αποτελούν βασικό εργαλείο της εργοδοσίας και η εφαρμογή του 6ημέρου εργασίας μαζί με τα εξαντλητικά ωράρια, τις άθλιες συνθήκες εργασίας χωρίς μέτρα προστασίας στους περισσότερους χώρους δουλειάς έχουν αυξήσει δραματικά τα εργατικά ατυχήματα.
Την παντοδυναμία του σωματείου για τουλάχιστον 8 χρόνια έχει η ΕΣΑΚ (ΚΚΕ) και πέρα από την παρέμβαση μας τα τελευταία 6 χρόνια άλλες οργανώσεις με αναφορά στην αριστερά έχουν παρουσιαστεί μόνο στις εκλογές του 2023. Σε αυτό το πεδίο της απόλυτης παντοδυναμίας του ΚΚΕ μπορεί η διοίκηση του σωματείου να δημιουργεί με τα μέλη του σωματείου μόνο μια ψήφο-σχεση, εφαρμόζοντας περιφερόμενη κάλπη, η οποία πηγαίνει όπου μπορεί να κατατεθεί έστω μια ψήφος στην ΕΣΑΚ και παράταση ημερών των εκλογών αν τα κουκιά δεν τους βγαίνουν. Έτσι σε κάθε εκλογές ο αριθμός των ψήφων ανεβαίνει , έχοντας στις τελευταίες αύξηση 598 από 530, ενώ οι συνελεύσεις αραιώνουν, όταν γίνονται εμφανίζονται 40-60 μέλη και δεν έχουν πραγματικά αποφασιστικό χαρακτήρα καθώς καλυπτόμενο το σωματείο από την Ομοσπονδία των Ιδιωτικών Υπαλλήλων δεν χρειάζεται να αναλώνεται με «τυπικότητες» όπως πλαίσια και ψηφίσματα προς ψήφιση. Η πρωτοβουλία , η ενεργή συμμετοχή και η ανάληψη ευθύνης από τα μέλη του σωματείου αποθαρρύνεται.
Αυτό το σωματείο συγκεκριμένα συνεδρίασε τελευταία φορά 8/10/2025, κάνοντας την εκλογοαπολογιστική του συνέλευση, ενώ η προτελευταία συνέλευση του ήταν 22/2/2025, έχουμε λοιπόν απόσταση σχεδόν 8 μηνών ανάμεσα στις συνελεύσεις. Ακόμα και μετά την απόλυση του Προέδρου του Σωματείου η συνέλευση δεν προτιμήθηκε ως μέσω οργάνωσης του αγώνα μας. Σποραδικές παρεμβάσεις έξω από τον χώρο εργασίας του προέδρου, οι οποίες φυσικά ανακοινώθηκαν μέσω viber και αξιολογήθηκαν όλες ως πάρα πόλη επιτυχημένες, χωρίς φυσικά κάποιον υπολογισμό και σχεδιασμό περαιτέρω δράσεων.
Η επόμενη συνδικαλιστικής φύσεως απόλυση έγινε κατά την διάρκεια των εκλογών του σωματείου, σε χώρο εργασίας που επισκέφτηκε η κάλπη του σωματείου. Η απάντηση του σωματείου; Μια συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε, και μια δεύτερη που ανακοινώθηκε αλλά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Παράλληλα, η ηγεσία του σωματείου, έχοντας την αλαζονεία του νικητή των εκλογών, δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να απαντάει στα ψηφίσματα που της στέλνουμε. Συγκεκριμένα το τελευταίο ψήφισμα που καταθέσαμε αφορούσε σε κάλεσμα για κινητοποίηση για το εργοδοτικό έγκλημα στη Βιολάντα, όπου 5 εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους. Για το συγκεκριμένο ψήφισμα έχουμε μείνει στα αδιάβαστα, όπως και για πολλά άλλα.
Επιδίωξη της ταξικής πορείας αποτελεί η λειτουργία του σωματείου να ευνοεί τη πραγματική και μαζική συμμετοχή των εργαζόμενων στις διαδικασίες και τις αποφάσεις του, την ανάπτυξη συλλογικών μαζικών ταξικών αγώνων για τη δημιουργία όρων αντιπαράθεσης με την αντεργατική επέλαση του κεφαλαίου. Με τακτικές γενικές συνελεύσεις, παρεμβάσεις σε χώρους δουλειάς, επιτροπές και πρωτοβουλίες με συμμετοχή των ίδιων των μελών στον εργασιακό τους χώρο.
Η συμμετοχή, η πρωτοβουλία και η οργάνωση από τα κάτω είναι λοιπόν καθοριστικής σημασίας προκειμένου να σπάσει η ανάθεση και και οι εργαζόμενοι από παρατηρητές του σωματείου τους να γίνουν η μηχανή του.
Δήμητρα Ξ.
