Από το 2005 που συγκροτήθηκε το εργατικό σχήμα της Ταξικής Πορείας, έχει δώσει δείγματα γραφής. Στο ιδεολογικό-πολιτικό επίπεδο, στη συνδικαλιστική δράση, στη συμβολή της ταξικής συγκρότησης και πάλης των εργαζομένων. Άλλοτε με καλύτερα αποτελέσματα και άλλοτε με λιγότερο καλά. Πάντοτε, όμως, με γνώμονα την αυτενέργεια των ίδιων των υποκειμένων της ταξικής πάλης. Αυτών που γράφουν την ιστορία σε κάθε φάση.
Τα εισηγητικά κείμενα καλύπτουν, κατά τη γνώμη μου, επαρκώς τα τεκταινόμενα στους χώρους δουλειάς των εργαζομένων αλλά και ευρύτερα. Αναλύουν τα βασικά χαρακτηριστικά της περιόδου, την αχαλίνωτη επίθεση του κεφαλαίου σε κάθε πτυχή της ζωής, τις προσπάθειες απάντησης από τον κόσμο της δουλειάς.
Που βρισκόμαστε, λοιπόν; Στην κλιμακούμενη προσπάθεια έντασης της εκμετάλλευσης των εργατών. Στην εντατικοποίηση της δουλειάς όλων των εργαζομένων. Στην αύξηση του ημερήσιου και συνολικού χρόνου εργασίας. Στη μείωση του πραγματικού μισθού και μεροκάματου. Στη μετατροπή των συντάξεων σε βοηθήματα, στην επιμήκυνση του εργασιακού βίου και τη δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα. Στην παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την επιβολή ενός εργασιακού και γενικότερα κοινωνικού μεσαίωνα.
Μα, ταυτόχρονα, στην εποχή των εργατικών και λαϊκών ξεσπασμάτων, του ξεχειλίσματος της οργής και της αγανάκτησης των μαζών. Των αγώνων που, πολλές φορές, βγαίνουν έξω από τα όρια. Πάμπολλα τα παραδείγματα, διεθνώς και στη χώρα μας. Αγώνες εργατικοί που ξεσπούν και ορισμένοι ξεπερνούν τα γενικά σημερινά επίπεδα, ερχόμενοι αντιμέτωποι με τους γενικότερους ταξικούς-κοινωνικούς-πολιτικούς συσχετισμούς. Πάνω σε αυτούς σκοντάφτουν και παλεύουν να τους υπερβούν. Σε χώρους δουλειάς, σε κλάδους εργαζομένων. Σε τοπικό, πανεθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.
Τα μέτωπα είναι πολλά, οι αναγκαιότητες, επίσης. Αλλά και οι δυνατότητες. Ένα πράγμα είναι οι συνειδήσεις. Πώς, άραγε, αλλάζουν αυτές; Και μιας και μιλάμε για ταξικές συνειδήσεις, δεν υπάρχει άλλο πεδίο από την ίδια τη συμμετοχή στην αέναη ταξική πάλη. Αυτήν που δίνει τα εναύσματα με τις "πρωτοβουλίες" της εργοδοσίας. Με την προσπάθεια πρακτικής τους επιβολής πάνω στους εργαζόμενους. Με την θεσμοθέτησή τους από τις αστικές κυβερνήσεις. Με την κρατική βία πάνω σε όσους αντιστέκονται. Πώς σπάει αυτό το καθεστώς; Με την ταξική-πολιτική αναμέτρηση των από κάτω με τους από πάνω. Μέσα κι έξω από τη δουλειά. Με τη συγκρότηση οργάνων πάλης (συνδικάτων, σωματείων, συλλόγων, επιτροπών κλπ). Με εργατικούς αγώνες που χρησιμοποιούν τις πιο αποτελεσματικές μορφές πάλης. Που έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με λογικές και πρακτικές κοινωνικού εταιρισμού και ταξικής συνεργασίας. Σε αντιπαράθεση με λαθεμένες απόψεις που ευνοούν τον αντίπαλο. Σε ξεμπρόστιασμα της αστικής και ρεφορμιστικής γραμμής.
Η προσπάθεια σύνδεσης των αγωνιστών της Ταξικής Πορείας με τους συναδέλφους τους κρίνει πολλά. Η στάση τους απέναντι στα αφεντικά, τους κρατικούς μηχανισμούς, τις κυβερνητικές πολιτικές δίνει το παράδειγμα. Η συμμετοχή στις απεργίες και τις διαδηλώσεις είναι στάση που τους χαρακτηρίζει. Η ανάδειξη των μετώπων και η ανάληψη πρωτοβουλιών για την συλλογική μαζική αντιμετώπισή τους. Το πρόκριμα του εμείς κι όχι του εγώ. Η έμπνευση και η αυτοπεποίθηση του δίκιου. Είναι αλήθεια ότι το εργατικό κίνημα δεν βρίσκεται στα καλύτερά του. Δεκαετίες διαβρωτικής δουλειάς των ανοικτών ή καλυμμένων απολογητών του καπιταλισμού έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση. Γι' αυτό χρειάζεται μόνιμη, σταθερή και συστηματική αντιπαράθεση με αυτές τις απόψεις και τους φορείς τους.
Και κάτι ακόμα. Ο ορίζοντας της πάλης δεν είναι μόνο η βελτίωση του επιπέδου ζωής των εργατών και των εργαζομένων. Πάει πολύ πιο μακριά. Ως τη στιγμή που θα γίνει πράξη το σύνθημα "Κάτω το σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς".
Εύχομαι ολόψυχα επιτυχία στις εργασίες του 2ημέρου της Πανελλαδικής Σύσκεψης της Ταξικής Πορείας. Είμαι βέβαιος ότι θα είναι ένα ακόμη σπουδαίο βήμα στο "πιο μακρύ ταξίδι" που συνεχίζεται. Το δυναμικό των αγωνιστών που τη συγκροτούν και την υποστηρίζουν να βγει με νέα ορμή στο στίβο των κοινωνικών ανταγωνιστών. Να συμβάλει στην ποιοτική και ποσοτική διαφοροποίηση του σημερινού αρνητικού ταξικού συσχετισμού. Να αποκτήσει την εμπιστοσύνη όλο και μεγαλύτερου κομματιού εργαζομένων. Για να μπορέσουν από κοινού να παράξουν γεγονότα. Για μικρές και μεγάλες νίκες που είναι τόσο απαραίτητες.
Σπύρος Παπακωνσταντίνου
