ΜΑΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ένας νέος κύκλος σκληρής ταξικής επίθεσης βρίσκεται μπροστά στην εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό. Σε μια περίοδο που οι μισθοί και τα μεροκάματα δεν φτάνουν να καλύψουν τα βασικά, το κόστος ζωής εκτινάσσεται κάθε μέρα, η κυβέρνηση προωθεί κατά ριπάς νέους αντεργατικούς νόμους. Αφού ψήφισε το παραπέρα χτύπημα του 8ώρου, νομιμοποιώντας τις 13 ώρες συνεχόμενης εργασίας σε έναν εργοδότη, αφού επεκτείνει την απόλυτη ασυδοσία της εργοδοσίας με τις συμβάσεις μηδενικών ωρών και τις «fast track» απολύσεις, σήμερα μετά από ένα στημένο «διάλογο» φαρσοκωμωδία ετοιμάζει νέο νόμο για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Το νέο νομοσχέδιο δεν θα έχει στοιχεία επέκτασης των ΣΣΕ, αλλά ένα νέο μόνιμο πλαίσιο στραγγαλισμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Θα αποτελεί ένα εργαλείο στα χέρια του κράτους και της εργοδοσίας για να εφαρμόζουν και να επεκτείνουν την αντεργατική επίθεση.
Αναβαθμίζουν το ρόλο της ξεπουλημένης ΓΣΕΕ βάζοντάς της «επιτηρητή» μαζί με τις μεγάλες
εργοδοτικές ενώσεις των νέων ΣΣΕ. Διατηρούν την τελική απόφαση για
την υποχρεωτικότητα κάθε κλαδικής ΣΣΕ στο υπουργείο Εργασίας και το κράτος.
Επεκτείνουν το ηλεκτρονικό φακέλωμα των σωματείων στο ΓΕΜΗΣΟΕ. Λειαίνουν τις γωνίες του νόμου Χατζιδάκη και
αναγκάζουν κάθε σωματείο που θέλει να προσφύγει στον ΟΜΕΔ ή να αιτηθεί την
υποχρεωτικότητα της ΣΣΕ να γραφτεί στο μητρώο με ότι αυτό συνεπάγεται.
Η νέα αντεργατική επίθεση απαιτεί άμεση και
μαζική απάντηση από τον κόσμο της εργασίας. Τα σωματεία και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις
πρέπει να μπουν σε θέσεις μάχης απαιτώντας να αποσυρθεί το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο
για τις ΣΣΕ. Οι ΣΣΕ κερδήθηκαν με σκληρούς ταξικούς αγώνες και κατοχύρωναν
με συλλογικό τρόπο εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις που προκύπταν από την
δυνατότητα των σωματείων και των κλάδων να πιέζουν την εργοδοσία και να την
εξαναγκάζουν σε παραχωρήσεις. Σήμερα κράτος και εργοδοσία αξιοποιούν την
οπισθοχώρηση και τη διάλυση εργατικού κινήματος για να εφαρμόσουν την
βαρβαρότητα στο όνομα της «συλλογικότητας».
Ενάντια στον πόλεμο και τον Ιμπεριαλισμό. Οι λαοί
δεν έχουν ανάγκη από προστάτες!
Ουκρανία, Παλαιστίνη, Βενεζουέλα, Ιράν. Το
σύνθημα «Οι ιμπεριαλιστές τη γη ξαναμοιράζουν, με των λαών το αίμα τα σύνορα
χαράζουν» αποδίδει τις εξελίξεις με τον καλύτερο τρόπο. Από τη πρώτη στιγμή
ήταν εμφανές ότι οι μεγάλες δηλώσεις για ειρήνη στα μεγάλα ανοιχτά μέτωπα του
πλανήτη σηματοδοτούσαν ακόμη μεγαλύτερη ένταση, ακόμη περισσότερους κινδύνους
για τους λαούς του πλανήτη. Ο λαός της Παλαιστίνης συνεχίζει να ματώνει και
να παλεύει την πείνα, την εξαθλίωση, και τα όπλα του σιωνιστικού κράτους
τρομοκράτη. Η Μέση Ανατολή φλέγεται
για ακόμη μια φορά με του λαούς της περιοχής να πληρώνουν βαρύτατο τίμημα
τόσο από τα αντιδραστικά καθεστώτα που
κυβερνούν, όσο και κυρίως από την ωμή παρέμβαση των ιμπεριαλιστών δολοφόνων του
πλανήτη, τις ΗΠΑ . Η Ουκρανία παρά τις συνομιλίες για ειρήνευση συνεχίζει
να αποτελεί εργαστήρι προετοιμασίας του επόμενου μεγάλου μακελειού.
Η εμπλοκής της χώρας μας στα πολεμικά μέτωπα
βαθαίνει όλο και περισσότερο. Η κυβέρνηση έχει δώσει «γη και ύδωρ» στους
φονιάδες των λαών. Έχουν μετατρέψει τη χώρα σε μια απέραντή Αμερικανονατοική
βάση πολεμικής εφόρμησης. Την ίδια στιγμή στηρίζει ανοιχτά το κράτος
τρομοκράτη, το Ισραήλ, στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Σε ένα τέτοιο
μέλλον η κούρσα των πολεμικών εξοπλισμών και η προώθηση των οικονομιών του
πολέμου για άλλη μια φορά θα περάσουν πάνω από τις πλάτες της εργατική τάξης
και του εργαζόμενου λαού. Απαιτούν
θυσίες για τα αιματοβαμμένα τους σχέδια, ενώ ετοιμάζουν το λαό και τη νεολαία
για κρέας στα κανόνια τους.
Η εργασιακή βαρβαρότητα δολοφονεί!
Περισσότεροι από 200 νεκροί εν ώρα εργασίας μέσα στο 2025, ενώ το Γενάρη του
2026 μετράμε ήδη 16 νεκρούς. Το
προμελετημένο εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» με τις 5 νεκρές
εργάτριες καταδεικνύει με τον πιο τραγικό τρόπο τη σύγχρονη εργασιακή
βαρβαρότητα των αντεργατικών κυβερνήσεων και του κεφαλαίου που στρώνουν το
έδαφος για τα δεκάδες μικρά και μεγάλα καθημερινά εργοδοτικά εγκλήματα.
Ο κλάδος της κατασκευής πληρώνει βαρύτατο τίμημα
μπροστά στην ανεξέλεγκτη κερδοφορία του μεγάλου κατασκευαστικού κεφαλαίου. Τα μεγάλα «εθνικά» έργα (Ελληνικό, ΒΟΑΚ, Μετρό
4, Αεροδρόμιο Ηρακλείου) έχουν ήδη αποδειχθεί σύγχρονα εργασιακά κάτεργα όπου
οι νεκροί και σακατεμένοι εργάτες εν ώρα εργασίας πληθαίνουν καθημερινά ως
αποτέλεσμα των τραγικών εργασιακών σχέσεων. Ως αποτέλεσμα των ατελείωτων ωρών
συνεχόμενης εργασίας, της όλο και αυξανόμενης έντασης στην εργασία, των
μεροκάματων πείνας που αναγκάζουν τους συναδέλφους να δουλεύουν όλο και
περισσότερο.
Είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ μια συντονισμένη και παρατεταμένη πρωτοβουλία
ανάδειξης των εργοδοτικών δολοφονιών τόσο στον κλάδο της μελέτης και της
κατασκευής όσο και συνολικά! Είναι πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου η ένταση
του αγώνα και της διεκδίκησης αυξήσεων στους μισθούς και δουλειάς με επέκταση
των εργασιακών δικαιωμάτων.
Καμιά εφαρμογή του
ν Χατζηδάκη. Όχι στις ηλεκτρονικές κάλπες!
Το σωματείο μας
στις εκλογές που έρχονται βρίσκεται ξανά αντιμέτωπο με την επιδίωξη του κράτους
να εφαρμοστεί η ρύθμιση για τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες. Επιδιώκουν να ανοίξουν
το δρόμο για την συνολική εφαρμογή των διατάξεων του νόμου Χατζιδάκη που σχετίζονται
με τη λειτουργία των σωματείων και τον ασφυκτικό έλεγχο της λειτουργίας τους.
Δεν πρέπει να συμβάλλουμε στην εφαρμογή των
αντιδραστικών πτυχών του νόμου και πιο συγκεκριμένα να δώσουμε τη μάχη ενάντια στη πιθανή νομιμοποίηση των
ηλεκτρονικών εκλογών στο σωματείο μας. Το «κόλπο» δημιουργίας πλατφόρμας που δεν θα
χρησιμοποιηθεί θεωρούμε ότι είναι υπεκφυγή της πραγματικής αντιπαράθεσης, ενώ
ταυτόχρονα στρώνει το έδαφος για την κανονική εφαρμογή του μέτρου σε επόμενη
φάση. Το σωματείο μας σε μαζικές γενικές συνελεύσεις έχει πάρει αποφάσεις
εναντίωσης στον αντεργατικό νόμο, αποφάσεις που καταγράφουν την κατεύθυνση της
μη εφαρμογής των διατάξεων του αντεργατικού τερατουργήματος. Είναι ώρα οι
αποφάσεις να τηρηθούν στην πράξη! ΚΑΜΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ!
Το Σωματείο
Μισθωτών Τεχνικών μπροστά σε σημαντικές προκλήσεις!
Στον κλάδο των
μισθωτών τεχνικών οι εργασιακές σχέσεις και η καθημερινότητα στη δουλεία
γίνεται όλο και χειρότερη. Μισθοί πείνας, απλήρωτες υπερωρίες, ωράρια λάστιχο,
αφόρητη πίεση για να βγαίνουν τα χρονοδιαγράμματα και οι παραδόσεις της
εργοδοσίας. Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας έχουν εξαπλωθεί σε όλο το φάσμα του
κλάδου, με το ΔΠΥ (μπλοκάκι) να αποτελεί το βασικό εργαλείο της εργοδοσίας ώστε
να πιέζει χωρίς όρια για ακόμη μεγαλύτερη ένταση, ακόμη μεγαλύτερη
εκμετάλλευση. Στα εργοτάξια η εργασιακή βαρβαρότητα αποτελεί ήδη καθεστώς. Οι
εργοδότες θησαυρίζουν στις πλάτες των εργατών οικοδόμων και των συναδέλφων μας
μηχανικών εργοταξίων. Το 6ήμερο, τα 10ωρα και 12ωρα, οι απλήρωτες υπερωρίες
θεωρούνται από καιρό δεδομένα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις πιέζουν για εργασία
χωρίς κανένα όριο στον εργάσιμο χρόνο, χωρίς κανένα όριο στην εκμετάλλευση.
Εν όψη εκλογών ανοίγει ξανά η συζήτηση γύρω
από τον απολογισμό δράσης και τις αναγκαίες κατευθύνσεις και πρωτοβουλίες του
επόμενου διαστήματος. Την περίοδο που διανύσαμε το σωματείο βρέθηκε για μεγάλα
χρονικά διαστήματα με ελλιπή λειτουργία, χωρίς να καταφέρνει να συμβάλει με ένα
πιο αποφασιστικό τρόπο στα πολλαπλά
μέτωπα που άνοιξε η αντεργατική επίθεση (νόμος Κεραμέως για 13ωρο, νόμος για
τον Κατώτατο μισθό, εργοδοτικές δολοφονίες, νόμος για τις ΣΣΕ). Δεν επαρκεί
η στημένη αντιπαράθεση γύρω από την υπεροχή του εκάστοτε συντονισμού. Δεν
επαρκεί η διαμόρφωση μιας εικονικής αγωνιστικότητας που δεν αντιστοιχεί στον
πραγματικό συσχετισμό. Το εργατικό κίνημα και τα σωματεία μας έχουν ανάγκη
πραγματικές πρωτοβουλίες δράσης ενάντια στην αντεργατική πολιτική. Πρωτοβουλίες
σύνδεσης και εμπλοκής της βάσης των κλάδου στην υπόθεση του αγώνα και της
διεκδίκησης. Πρωτοβουλίες κοινής δράσης και συντονισμού γύρω από κοινούς ταξικούς
στόχους αντίστασης και διεκδίκησης και όχι γύρω από τους έτοιμους πολιτικούς σχεδιασμούς
της εκάστοτε πολιτική δύναμης που κυριαρχεί.
Ο αγώνας για την
υπογραφή ΣΣΕ στον κλάδο της μελέτης και της κατασκευής αποτέλεσε το επίκεντρο των προσπαθειών και της
αντιπαράθεσης στα πλαίσια του ΣΜΤ, βρίσκεται σε ένα παρατεταμένο αδιέξοδο. Η
εργοδοσία του κλάδου της κατασκευής με περίσσιο αντεργατικό θράσος βάζει
συνεχόμενα εμπόδια στο προχώρημα της διαπραγμάτευσης και ταυτόχρονα προκαλεί για το ζήτημα του
ωραρίου λέγοντας ότι «το μόνο που μπορεί να διασφαλίσει είναι οι 60 εργάσιμες
ώρες την εβδομάδα». Την ίδια στιγμή η εργοδοσία της μελέτης αρνείται κάθε
συζήτηση και διαπραγμάτευση. Η
εργοδοσία του κλάδου τηρεί στάση άρνησης γιατί μπορεί! Γιατί η κίνηση του
σωματείου δεν έχει κατορθώσει να διαμορφώσει εκείνους τους αναγκαίους όρους
ασφυκτικής πίεσης που καταρχάς θα τους φέρει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης
και θα τους αναγκάσει σε παραχωρήσεις.
Καμία αυταπάτη δεν
πρέπει να δημιουργεί η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να φέρει νέο νόμο για τις
ΣΣΕ. Οι νέες ΣΣΕ του
υπουργείου θα είναι συμβάσεις ασφυκτικής εφαρμογής όλου του αντεργατικού
πλαισίου. Μόνο η συγκρότηση και εμπλοκή του κλάδου γύρω από τις βασικές
διεκδικήσεις, για δουλειά με αξιοπρέπεια και δικαιώματα, για αυξήσεις στους μισθούς, για
μόνιμη και σταθερή δουλειά, ενάντια στις απολύσεις και την εργοδοτική ασυδοσία
μπορούν να αναβαθμίσουν την διεκδικητική δυνατότητα του κλάδου και του
σωματείου.
Οι κλαδικές απεργίες με
επίκεντρο την ΣΣΕ, παρά τη μεγάλη τους σημασία σαν εργαλείο πάλης, δεν
κατάφεραν να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για την πλατιά βάση του κλάδου. Εμφάνισαν σταθερά μικρή μαζικότητα σε σχέση με τις απαιτήσεις της μάχης
για ΣΣΕ παρά τις ανακοινώσεις του ΔΣ για το αντίθετο, ενώ όσο περνούσε ο καιρός
έτειναν μειούμενες. Το ΣΜΤ δεν κατάφερε να δημιουργήσει ένα δικό του σχέδιο
δράσης με επίκεντρο την απεύθυνση, σύνδεση και εμπλοκή της βάσης του κλάδου
στον αγώνα για ΣΣΕ. Αντίθετα, με ευθύνη του ΔΣ αρκέστηκε σε μια στάση
ακολουθητισμού πίσω από το συνδικάτο οικοδόμων. Δεν πρέπει να υποβιβάζουμε την
αναγκαία συμπόρευση δύο σωματείων που δρουν στους ίδιους εργασιακούς χώρους. Όμως
η «συμπόρευση» δεν πρέπει και δεν μπορεί
να υποκαθιστά την αναγκαία αυτόνομη συγκρότηση κάθε σωματείου ξεχωριστά,
στηριζόμενο στις δικές του δυνάμεις απέναντι στην κοινή εργοδοσία.
Σημαντικότατο ζήτημα έλλειψη άμεσης σχέση του
σωματείου με τους εργασιακούς χώρους και τις διεκδικήσεις του κλάδου εκεί που
αυτές παράγονται. Οι διεκδικήσεις που εμπεριέχονται στην ΣΣΕ αν δεν
ξεκινήσουν να παλεύονται με συλλογικούς όρους σε μικρούς και κυρίως μεγάλους
εργασιακούς χώρους δεν μπορούν με όρους γενικής προπαγάνδας να αποτελέσουν
αιχμές κίνησης για την βάση του κλάδου.
Τέλος, η συμβολή και η στήριξη του σωματείου
σε περιπτώσεις εργαζόμενων του κλάδου που βρέθηκαν αντιμέτωποι με την εργοδοσία
και τις απολύσεις είναι σημαντική, αποτελεί κατάκτηση και πρέπει να συνεχιστεί
και να αναβαθμιστεί.
Σε αυτές τις
συνθήκες ο αγώνας για διεκδίκηση ΣΣΕ με αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν
το κόστος της ζωής και διεύρυνση εργασιακών δικαιωμάτων είναι δίκαιος και
αναγκαίος. Είναι εμφανές ότι η κίνηση για ΣΣΕ συνεχίζει να βρίσκεται μπροστά σε
σημαντικά αδιέξοδα. Μόνο η μαζική,
αποφασιστική και παρατεταμένη εμπλοκή της βάσης του κλάδου μπορεί να
δημιουργήσει όρους πίεσης και «ασφυξίας» στην εργοδοσία. Γιατί μόνο υπό αυτήν
την προϋπόθεση μπορεί να αναγκαστεί σε παραχωρήσεις και διεύρυνση των
δικαιωμάτων του κλάδου.
Για το αμέσως
επόμενο διάστημα είναι ανάγκη να ανέβει το επίπεδο παρέμβασης του σωματείου
στον κλάδο με επίκεντρο την απόσυρση του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου καθώς
και την ανάδειξη των διεκδικήσεων του κλάδου για ΣΣΕ αυξήσεις στους μισθούς και
δουλειά με δικαιώματα.
·
ΣΣΕ ΜΕ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΘΟΥΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
·
ΚΑΤΩ Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΣΕ
·
ΚΑΜΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΚΑΛΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΕΜΗΣΟΕ
·
ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!
·
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 5ΗΜΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟ 8ΩΡΟ!
·
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ!
·
ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ – ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ-ΚΕΡΑΜΕΩΣ!
·
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ- ΕΞΩ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΟΥΚΡΑΝΙΑ
