Δύο δεκαετίες πίσω, ο Νόμος 2071/1992 (Άρθρα 69-79), με τίτλο «Εκσυγχρονισμός και Οργάνωση Συστήματος Υγείας», υποτίθεται πως θα αποτελούσε ορόσημο για την «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» στην Ελλάδα. Μέσα στις διατάξεις του προβλεπόταν η αποασυλοποίηση, η ανάπτυξη εξωνοσοκομειακών δομών, η τομεοποίηση της ψυχικής υγείας και η προστασία των δικαιωμάτων των ασθενών, στοχεύοντας στην κατάργηση του ασύλου, μέσα από ένα θεσµικό πλαίσιο για την ψυχική υγεία συμμορφωμένο προς τις αντίστοιχες νοµοθεσίες των χωρών-µελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λίγα χρόνια νωρίτερα είχε ξεσπάσει το «σκάνδαλο της Λέρου»(δημοσίευση στην εφημερίδα Observer το 1988 με τις φωτογραφίες φρίκης του ψυχιατρείου που θυμίζουν στρατόπεδο συγκέντρωσης), αναγκάζοντας το τότε Υπουργείο Υγείας να αναλάβει μέτρα για τη διαχείριση της πολιτικής συγκυρίας και τον κατευνασμό της διεθνής κατακραυγής, ακολουθώντας η έγκριση δεκάδων προγραμμάτων με ευρωπαϊκή και ελληνική χρηματοδότηση για την εξανθρώπιση των ασύλων. Χαρακτηριστική για την κατάσταση των ψυχιατρείων της χώρας εκείνη την περίοδο, υπήρξε η καταγραφή του Γάλλου ψυχιάτρου Φελίξ Γκουαταρί στο «Ημερολόγιο Λέρου», όπου αναφέρει φτάνοντας στην Ελλάδα ότι αυτό που περίμενε να αντικρίσει στη Λέρο, το βρήκε στο Δαφνί, και μάλιστα πολύ χειρότερα.