ΨΗΦΙΣΤΕ – ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Όταν πριν από 16 χρόνια, με πολύ κόπο, καταφέραμε να στήσουμε την Πρωτοβουλία Εργαζομένων στο ΥΠΑΙΘΑ (μπροστα στη μνημονική επίθεση και τη μείωση κατά 45% του εισοδήματός μας) στόχος μας ήταν να στηρίξουμε και να δώσουμε φωνή και κίνηση σε μας τους εργαζόμενους. Να ανοίξουμε τα ζητήματα που μας απασχολούν και να συμβάλουμε κι εμείς στους αγώνες και τις διεκδικήσεις μας. Σήμερα, όμως, έχει αποκτήσει μια τελείως διαφορετική μορφή και κατεύθυνση από αυτή που είχε όταν πρωτοξεκίνησε. Η Πρωτοβουλία για μένα έκανε τον κύκλο της. Το πολιτικό της φορτίο και η λειτουργία της δεν της επιτρέπει να συνεχίσει να αποτελεί εργαλείο πάλης των εργαζόμενων, αλλά πλέον είναι ένα ακόμα σχήμα αναπαραγωγής της λογικής της ανάθεσης και της υποταγής στο συσχετισμό σε βάρος των εργαζόμενων.
Επειδή δεν γοητεύομαι ούτε από τα προεδριλίκια, ούτε από το χάιδεμα των αυτιών και η στάση μου το ‘χει αποδείξει, θεωρώ την αυτόνομη κάθοδο στις αρχαιρεσίες του συλλόγου ως ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, ως το μοναδικό δρόμο ώστε να υπηρετηθεί με τον καλύτερο τρόπο η άποψή μου για ενίσχυση των συλλογικών διαδικασιών και των οργάνων πάλης των εργαζομένων.
Ζούμε σε μια περίοδο έντασης της επίθεσης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας. Η μονιμότητα είναι στο στόχαστρο, οι μισθοί μας καθηλωμένοι, η απειλή της αξιολόγησης καθημερινή και τα συνδικαλιστικά μας δικαιώματα στο στόχαστρο. Η τρομοκρατία μεγαλώνει και οι διώξεις και τα πειθαρχικά, σε όποιον τολμά και αντιστέκεται, συνεχίζουν. Η ψήφιση του νέου πειθαρχικού και ο αντεργατικός νόμος για το 13ωρο αποτελούν την πλήρη διάλυση του 5μερου-8ωρου, της μόνιμης και σταθερής δουλειάς.
Η πρωτοφανής, μετά τη Χούντα, ποινή της αργίας στη Χρύσα Χοτζόγλου για συνδικαλιστικούς λόγους και οι δηλώσεις Μητσοτάκη για άρση της μονιμότητας και απολύσεις στο δημόσιο συνιστούν μια τομή στην επίθεση της κυβέρνησης και του συστήματος ενάντια, όχι μόνο στους αγωνιστές εκπαιδευτικούς, αλλά και στο σύνολο του λαού που αγωνίζεται, που διεκδικεί, που στηρίζεται στη συλλογικότητα και στα σωματεία του, που εκφράζει άποψη και παίρνει θέση στα κοινωνικά, συνδικαλιστικά και πολιτικά πράγματα.
Η στοχοποίηση αυτή δεν έχει να κάνει μόνο -και κυρίως- με την ανάγκη του συστήματος να ξεμπερδέψει με μια σειρά εργασιακών και συνδικαλιστικών κατακτήσεων. Tο άνοιγμα των απολύσεων στο δημόσιο έχει και από μόνο του κομβική πολιτική σημασία, καθώς θα σηματοδοτήσει το ξήλωμα μιας σειράς λαϊκών κατακτήσεων στο σύνολο των εργαζομένων.
Μεγάλη ευθύνη για αυτήν κατάστασή σήμερα έχουν οι κυρίαρχες συνδικαλιστικές δυνάμεις που προκηρύσσουν εικονικές μάχες, γράφουν αγωνιστικές ανακοινώσεις και καταθέτουν προτάσεις νόμους γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να περάσουν, κλείνοντας τους αγώνες δια μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών.
