Προς τους συναδέλφους εργάτες και συντρόφους μας στην Ελλάδα,
Με μεγάλη μας χαρά, εκ μέρους του Ενωμένου Μετώπου των Εργατών του Καναδά, στέλνουμε θερμούς επαναστατικούς χαιρετισμούς στη σύσκεψή σας, στους εκπροσώπους σας και στους απλούς εργαζόμενους που εκπροσωπείτε. Μία σύσκεψη δεν είναι απλώς ένα διοικητικό γεγονός, είναι μια στιγμή όπου η εργατική τάξη μπορεί να εξετάσει την ισορροπία δυνάμεων, να αποσαφηνίσει τη γραμμή της και να ανανεώσει τη δέσμευσή της για αγώνα. Είναι τιμή μας να συμβάλλουμε σε αυτή τη διαδικασία, έστω και σε μικρό βαθμό.
Μεγάλο μέρος της σύσκεψης σας θα αφιερωθεί στην κρατική παρέμβαση στα συνδικάτα και στον αντίκτυπο που έχει αυτή στην οργάνωση των εργαζομένων, καθώς και στη χρήση νόμιμων έναντι παράνομων τακτικών. Στον Καναδά, αυτά τα ζητήματα γίνονται και για εμάς σημαντικά. Ο Καναδάς συχνά θεωρείται διεθνώς ως μια «ευγενική», φιλελεύθερη δημοκρατία με σταθερές εργασιακές σχέσεις. Στην πραγματικότητα, έχει ένα όλο και πιο καταπιεστικό και παρεμβατικό καπιταλιστικό κράτος που διαχειρίζεται επιθετικά τις ταξικές συγκρούσεις, όχι κυρίως μέσω ανοιχτής καταστολής, αλλά μέσω ρύθμισης, νομικού περιορισμού και θεσμικής ενσωμάτωσης των συνδικάτων και της ηγεσίας τους στον μηχανισμό του κράτους και του κεφαλαίου.
Στον Καναδά, τα περισσότερα συνδικάτα λειτουργούν υπό αυστηρούς εργατικούς κώδικες που ρυθμίζουν πότε μπορούν να απεργούν οι εργαζόμενοι, πώς γίνονται οι διαπραγματεύσεις, πώς πιστοποιείται η ηγεσία, πώς ελέγχονται τα οικονομικά και ακόμη και τι είδους πολιτική δραστηριότητα επιτρέπεται στο πλαίσιο των συνδικαλιστικών δομών. Η νομοθεσία για την επιστροφή στην εργασία είναι ρουτίνα. Όταν οι εργαζόμενοι απεργούν σε στρατηγικούς τομείς, υπάρχει μια διμερής προσπάθεια από όλα τα αστικά πολιτικά κόμματα του Καναδά να τους υποχρεώσουν να επιστρέψουν στην εργασία, να επιβάλουν διαιτησία σε ένα δικαστικό σύστημα που ευνοεί τους καπιταλιστές και να ποινικοποιήσουν τη συνέχιση των εργασιακών κινητοποιήσεων μέσω τεράστιων προστίμων ή διαταγών. Τα δικαστήρια, οι επιτροπές εργασίας και τα υπουργεία παρουσιάζονται ως ουδέτεροι «διαιτητές», αλλά στην πράξη ενεργούν με συνέπεια για τη σταθεροποίηση της συσσώρευσης και την πειθαρχία της εργασίας. Στον Καναδά, αυτό γίνεται όλο και πιο διαδεδομένο με τη νομοθεσία για την «επιστροφή στην εργασία» που χρησιμοποιείται κατά των απεργιών στους τομείς των μεταφορών, των λιμενικών εργασιών, της εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης, μόνο τα τελευταία χρόνια.
Το αποτέλεσμα αυτού είναι ένας «αγώνας» χωρίς δόντια. Οι ηγεσίες των συνδικάτων εκπαιδεύονται να βλέπουν τη νομιμότητα ως τη μόνη επιτρεπόμενη μορφή αγώνα. Η μαχητικότητα περιορίζεται σε συμβολικές διαμαρτυρίες, πίεση από τα μέσα ενημέρωσης ή προσεκτικά χρονομετρημένες εναλλασσόμενες απεργίες που δεν διαταράσσουν ποτέ σοβαρά την παραγωγή. Το κράτος δεν χρειάζεται να απαγορεύσει εντελώς τα συνδικάτα. Τα ενσωματώνει ως ρυθμιζόμενους παρόχους υπηρεσιών που διαχειρίζονται την εργασιακή ειρήνη και, στην καλύτερη περίπτωση, ως συμβολικές οργανώσεις υπεράσπισης της εργατικής τάξης. Ακόμη και η οργή των απλών μελών συχνά διοχετεύεται σε διαδικασίες υποβολής παραπόνων που εξατομικεύουν τη σύγκρουση και απορροφούν ενέργεια για χρόνια, με αποτέλεσμα συχνά ο εργαζόμενος να παραιτείται ή να πιέζεται να φύγει.
Για εμάς, η βασική συνέπεια είναι η εξής: η νομιμότητα δεν είναι ουδέτερος χώρος αγώνα. Είναι ένα όργανο της ταξικής εξουσίας. Οι εργαζόμενοι πρέπει να καταλάβουν ότι ακόμη και τα νομικά δικαιώματα κερδήθηκαν ιστορικά μέσω παράνομου αγώνα. Στον Καναδά, πολλά από τα δικαιώματά μας έχουν κερδηθεί μέσω μαζικών απεργιών, άγριων απεργιών, σαμποτάζ άδικων νόμων και πολιτικής αντιπαράθεσης. Ωστόσο, μόλις θεσμοθετήθηκαν, τα ίδια αυτά δικαιώματα έγιναν μορφές περιορισμού.
Ταυτόχρονα, δεν υποστηρίζουμε τον τυχοδιωκτισμό. Πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ποιες τακτικές προωθούν την εξουσία, την οργάνωση και την πολιτική σαφήνεια της εργατικής τάξης υπό τις υπάρχουσες συνθήκες. Οι νομικές τακτικές μπορούν απολύτως να χρησιμοποιηθούν τακτικά, όπως η οργάνωση συνδικάτων, οι επιτροπές στο χώρο εργασίας, η δημόσια αναταραχή, η εκπαίδευση στελεχών, η χρήση συνδικαλιστικών δομών για την πρόσβαση στους εργαζομένους και η υπεράσπιση των εργαζομένων από αντίποινα. Αυτά δημιουργούν μαζική επαφή, νομιμότητα μεταξύ ευρέων στρωμάτων και την αρχή της κατανόησης της δύναμης των εργαζομένων μέσω του συλλογικού αγώνα.
Αλλά η νομιμότητα δεν μπορεί να εξιδανικεύεται. Όταν ο νόμος εμποδίζει τον αποτελεσματικό αγώνα, για παράδειγμα απαγορεύοντας τις απεργίες αλληλεγγύης, ποινικοποιώντας τις δευτερεύουσες πικετοφορίες ή επιβάλλοντας αναγκαστική διαιτησία, οι εργαζόμενοι πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να αξιολογήσουν συλλογικά και συνειδητά τις εξωνομικές ενέργειες. Στην ιστορία του Καναδά, οι πιο σημαντικές προόδοι προήλθαν από στιγμές όπου οι εργαζόμενοι ξεπέρασαν τα νομικά όρια: η γενική απεργία του Γουίνιπεγκ το 1919, οι παράνομες απεργίες στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας και των ορυχείων, και πιο πρόσφατα οι μαζικές ενέργειες ανυπακοής από εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους στον τομέα της εφοδιαστικής. Δεν επρόκειτο για μεμονωμένες πράξεις ηρωισμού, αλλά για συλλογικές αποφάσεις που βασίζονταν στη μαζική υποστήριξη και σε σαφείς στόχους.
Ο καθαρός νομικισμός οδηγεί σε γραφειοκρατία, παθητικότητα και πολιτικό αφοπλισμό. Η καθαρή ρομαντική παρανομία οδηγεί σε απομόνωση, καταστολή και υποκατάσταση των μαζών από μικρές ομάδες. Η γραμμή πρέπει να χτιστεί μέσω της πειθαρχημένης μαζικής οργάνωσης, της πολιτικής εκπαίδευσης και της ικανότητας κλιμάκωσης όταν οι συνθήκες ωριμάσουν, όχι από ηθική προτίμηση, αλλά από στρατηγική αναγκαιότητα.
Για τους συντρόφους μας στην Ελλάδα, οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Αντιμετωπίζετε πιο αυστηρά μέτρα λιτότητας, μεγαλύτερη αστάθεια στην ανεργία και πιο ορατή καταστολή. Αλλά το βασικό δίδαγμα είναι το ίδιο: το καπιταλιστικό κράτος επιδιώκει να εξημερώσει τις εργατικές οργανώσεις, είτε μέσω της νομοθεσίας, των μηχανισμών χρηματοδότησης, των δομών εταιρικών διαπραγματεύσεων είτε μέσω της αστυνομικής δύναμης. Η οικοδόμηση ανεξάρτητων εργατικών οργανώσεων απαιτεί οργανωτικές μορφές που δεν καλύπτονται πλήρως από τα νομικά πλαίσια και μόνο: επιτροπές στο χώρο εργασίας με ρίζες στην παραγωγή, δομές πολιτικής εκπαίδευσης που αυξάνουν την ταξική συνείδηση και δίκτυα ικανά για συντονισμένη δράση πέρα από την επίσημη ηγεσία των συνδικάτων.
Θέλουμε επίσης να τονίσουμε τον διεθνισμό. Το κεφάλαιο συντονίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι τεχνικές καταστολής κυκλοφορούν διεθνώς. Το καναδικό εργατικό δίκαιο αντικατοπτρίζει όλο και περισσότερο μοντέλα που έχουν δοκιμαστεί στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όπως περιορισμοί στις απεργιακές κινητοποιήσεις, επέκταση των ασφαλιστικών μέτρων, παρακολούθηση των εργαζομένων και ιδιωτικοποίηση της επιβολής μέσω αστικών κυρώσεων. Η ανταλλαγή συγκεκριμένων εμπειριών μεταξύ των οργανώσεων μας ενισχύει όλους.
Κλείνοντας, σύντροφοι, η σύσκεψη σας πραγματοποιείται σε μια περίοδο εντεινόμενων αντιφάσεων: πληθωρισμός, κρίση στέγασης, στρατιωτικοποίηση και μείωση της νομιμότητας των φιλελεύθερων θεσμών. Οι εργαζόμενοι παντού πιέζονται όλο και περισσότερο, ενώ τους προσφέρονται λιγότερη ασφάλεια και λιγότερες ψευδαισθήσεις. Αυτό δημιουργεί τόσο κινδύνους όσο και ευκαιρίες. Το καθήκον που έχουμε μπροστά μας είναι να οικοδομήσουμε οργανώσεις ικανές να προχωρήσουν από αμυντικούς αγώνες προς συνειδητή πολιτική εξουσία.
Χαιρετίζουμε τις προσπάθειές σας, ευχόμαστε στη σύσκεψή σας επιτυχία στην όξυνση της γραμμής του και στην ενίσχυση της οργάνωσής του, και προσβλέπουμε στη συνέχιση της ανταλλαγής και της αλληλεγγύης μεταξύ των κινημάτων μας.
Ζήτω ο διεθνισμός της εργατικής τάξης.
Δύναμη και αλληλεγγύη στους Έλληνες εργαζόμενους.
~Το Ενωμένο Μέτωπο των Εργατών του Καναδά (WUF)
