Σε ολόκληρο τον κόσμο, η πορεία προς τον Γ’ Π.Π. δίνει τον τόνο όλων των εξελίξεων και φαίνεται πια ότι είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Οι ανταγωνισμοί μεταξύ των ιμπεριαλιστών βαθαίνουν σε γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό, οικονομικό επίπεδο. Η αμερικάνικη επιθετικότητα αυξάνεται και παράγει συνεχώς δεδομένα στο πεδίο της αντιπαράθεσής με τον ρωσικό και κινέζικο ιμπεριαλισμό. Η λυκοσυμμαχία της Ε.Ε. πιέζεται. Μέτωπα ανοίγονται καθημερινά, με διαφορετικής έντασης σφοδρότητα και κινδύνους να παραμονεύουν από άκρη σε άκρη της γης. Δεν κλείνει κανένα. Θα αυξάνονται. Κι οι αντιθέσεις θα οξύνονται. Μέχρι οι συμμαχίες και τα στρατόπεδα να φτιαχτούν, μέχρι να είναι όλοι έτοιμοι να κομματιάσουν και να ξαναμοιράσουν τους λαούς του κόσμου.
Ο πόλεμος δεν είναι ατύχημα ή ανωμαλία αλλά δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Έρχεται για να απαντήσει την κρίση του όταν τα άλλα μέσα δεν αρκούν πια. Είναι μια πορεία αναγκαία και αναπόφευκτη για να επιβεβαιώσει την αναπαραγωγή των κοινωνικών σχέσεων εκμετάλλευσης και την κυριαρχία του συστήματος αυτού. Και κάπως έτσι, ξεκινά η στρατιωτικοποίηση των οικονομιών με το ΝΑΤΟ να απαιτεί την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο ΑΕΠ κάθε κράτους μέλους του και την Ε.Ε. με το ReArm Europe να δίνει 800 δις για τη χρηματοδότηση πολεμικών εξοπλισμών και στρατιωτικών δαπανών για την "άμυνα" και την "ασφάλεια". Την ίδια στιγμή, η διπλά εξαρτημένη Ελλάδα, που έχει γεμίσει από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη βάσεις του θανάτου, θα δώσει 28 δις.
Αυτές οι συνθήκες προετοιμασίας καθόλου ουδέτερες και αντικειμενικές δεν είναι. Αφορούν τα συμφέροντα, τις επιδιώξεις, τους όρους αντιπαράθεσης των ιμπεριαλιστών και έρχονται για να πατήσουν βίαια και να οξύνουν την επίθεση στους εργαζόμενους της χώρας μας τόσο σε υλικό όσο και σε ιδεολογικό επίπεδο. Κι αν η κυβέρνηση της ΝΔ παρουσιάζει αυτήν την πορεία ως "εθνική ανάγκη", η επίθεση που φέρνει έχει βαθιά ταξικό πρόσημο και υπόσχεται όχι άμυνα αλλά ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια, εκμετάλλευση, υποταγή, καταπίεση και ένα μέλλον οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη θα ταΐζουν τις πολεμικές μηχανές.
Φτώχεια και λιτότητα για τους εργαζομένους.
Για την πολεμικής προετοιμασία, παρουσιάζεται ως ανάγκη η περικοπή κοινωνικών δαπανών, όπως η παιδεία και η περίθαλψη, στον προϋπολογισμό. Οι μισθοί των εργαζομένων πρέπει να υπακούν στα δημοσιονομικά όρια, την ίδια στιγμή που για τους εξοπλισμούς "απαιτείται" δημοσιονομική χαλαρότητα. Τα κοστοβόρα για το κεφάλαιο δικαιώματά των εργαζομένων πρέπει να περικοπούν. Ο καθορισμός του κατώτατου μισθού με αλγόριθμο καθόλου γραφειοκρατικά και επιστημονικά δεν επιβάλλεται αλλά για να βγάλει την ταξική και συλλογική διαπραγμάτευση, τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους από την εξίσωση.
Με τους νόμους Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και Κεραμέως, ένα ολόκληρο οπλοστάσιο ακόμα μεγαλύτερης εκμετάλλευσης και αφαίμαξης των εργαζομένων στήθηκε και χρησιμοποιείται. Εργαζόμενοι με μισθούς πείνας, "έχουν το δικαίωμα" να δουλεύουν μέχρι και 13 ώρες σε εξοντωτικές συνθήκες, χωρίς κανένα μέσο προστασίας και ασφάλειας, μέχρι να πεθάνουν. Τα εργοδοτικά εγκλήματα εκτοξεύονται, με έναν νεκρό εργαζόμενο μέρα παρά μέρα, αποδεικνύοντας την ωμότητα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού και την πεποίθηση ότι οι εργαζόμενοι δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα αναλώσιμα εργαλεία που μπορούν να τα χρησιμοποιούν όποτε και όπως θέλουν.
Πειθάρχηση και υποταγή
Από την άλλη, με τους νόμους αυτούς στην ουσία ποινικοποιείται η συλλογική διεκδίκηση, ο ταξικός ανεξάρτητος από το κράτος συνδικαλισμός και η δυνατότητα των εργαζομένων να οργανώνονται και να παλεύουν για τα κοινά ταξικά τους συμφέροντα. Όσο η επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους οξύνεται, τόσο τρέμει τα αγωνιστικά ξεσπάσματα, τη δυνατότητα ανασυγκρότησης και οργάνωσης του ταξικού του αντιπάλου και την αντιπαράθεση μαζί του. Τι θαυμάσια ευκαιρία να τον δέσει χειροπόδαρα!
Στην προετοιμασία για τον πόλεμο, δε χωράνε δικαιώματα και διεκδικήσεις. Ο εργαζόμενος καλείται να απολέσει την ταξική του αντίληψη και να ταυτιστεί με τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Στη δουλειά, θα πρέπει να αναγκαστεί να πειθαρχήσει στην εκμετάλλευση και την καταπίεσή του και να βάλει μπροστά την "εθνική ανάγκη" αντί την ταξική διεκδίκηση. Δε χωράνε απεργίες, αυξήσεις, συλλογικές συμβάσεις, ωράριο, δουλειά με δικαιώματα. Μπροστά σε αυτήν την πορεία, το σύστημα δε διστάζει να χρησιμοποιήσει μέχρι και φασιστικές πρακτικές. Ήδη οι αγώνες των εργαζομένων έρχονται αντιμέτωποι με την κρατική βία και καταστολή, την ποινικοποίηση, την κατασκευή βαριών κατηγορητηρίων, τις απολύσεις αγωνιστών. Όταν καλεί το "εθνικό καθήκον" επιβάλλεται ταξική σιωπή.
Εθνικισμός
Σε όλη αυτήν την πορεία προετοιμασίας, οι εργαζόμενοι της χώρας μας πρέπει να δουν τον εχθρό όχι στο σύστημα που στραγγαλίζει τις ζωές τους αλλά στους εργαζόμενους των γειτονικών χωρών. Κι όμως βιώνουν την ίδια εκμετάλλευση, την ίδια καταπίεση, την ίδια φτώχεια. Η αστική τάξη της χώρας μας χτίζει την "εθνική συνοχή" που χρειάζεται κάνοντας τη ζωή προσφύγων και μεταναστών εργαζομένων κόλαση, γεμίζει κουφάρια το Αιγαίο, ποτίζει με το δηλητήριο του εθνικισμού και του φασισμού τις συνειδήσεις, διαιρεί για να βασιλεύει. Οι ντόπιοι εργαζόμενοι όμως δεν έχουν κοινά συμφέροντα με την αστική μας τάξη. Έχουν κοινά συμφέροντα με τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους εργαζομένους των άλλων χωρών και απέναντί τους τον ίδιο δυνάστη, τον ίδιο εχθρό. Πως θα μας βάλουν να αλληλοσκοτωθούμε αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό;
Κρέας για τα κανόνια τους
Ζήτησε ο Δένδιας να ετοιμαστούμε για φέρετρα καλυμμένα με σημαίες και να σηκωθούμε από τον καναπέ να πολεμήσουμε αν μας το ζητήσει το ΝΑΤΟ. Το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός δεν προετοιμάζονται για να θυσιαστούν αλλά να θυσιάσουν. Εμάς. Τους εργαζόμενους και την εργατική τάξη. Το δικό μας αίμα θα χυθεί στο όνομα του καθήκοντος και της πατρίδας. Μας καλούν να τροφοδοτήσουμε με τη ζωή μας την πολεμική μηχανή και να αποδεχθούμε την αναλωσιμότητά μας μπροστά στις ορέξεις και τα συμφέροντά τους.
Γιατί η αντιπολεμική και αντιιμπεριαλιστική πάλη είναι κομμάτι της ταξικής
Η πορεία της προετοιμασίας ενός γενικευμένου πολέμου έχει στο στόχαστρο κάθε έκφανση της ζωή των εργαζομένων. Δεν είναι ουδέτερη αλλά βαθιά ταξική. Τα εξοπλιστικά προγράμματα δεν έρχονται για τη δική τους ασφάλεια. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα παρά όλεθρο να περιμένουν από την εγκληματική πολιτική του συστήματος της εκμετάλλευσης.
Σε αυτό το πλαίσιο, είναι αναγκαίο να γίνει συνείδηση πως η αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική πάλη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ταξικής πάλης. Είναι ανάγκη οι εργαζόμενοι στη χώρα μας να μην επιτρέψουν τα εθνικά ιδεώδη να γίνουν το πέπλο που καλύπτει την εκμετάλλευση και την καταπίεση τους, να συνδέσουν την πάλη τους για αυξήσεις στους μισθούς, συλλογικές συμβάσεις και δουλειά με δικαιώματα με την πάλη ενάντια στον πόλεμο, να αγωνιστούν ενάντια στον εθνικισμό και τον φασισμό, να αναπτύξουν τη διεθνιστική αλληλεγγύη με τους εργαζόμενους άλλων χωρών, να αρνηθούν να σκοτωθούν για τα συμφέροντα των καταπιεστών τους.
Καμία εμπλοκή της χώρας στους άδικους πολέμους τους
Έξω από την Ελλάδα οι βάσεις του θανάτου
A.X.
