«Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, πράγματι μπορεί να απολυθεί ένας δημόσιος υπάλληλος εάν υποπέσει σε κάποιο σοβαρό πειθαρχικό παράπτωμα, που μπορεί να έχει και ποινική διερεύνηση, που είναι ανεξάρτητη και η διαδικασία η πειθαρχική να οδηγήσει σε απόλυση. Αυτό είναι ένα πράγμα. Αυτό το οποίο θέλουμε να κάνουμε είναι εντελώς διαφορετικό. Εμείς δεν πάμε σε μία λογική πειθαρχικού παραπτώματος. Αυτό δεν χρειάζεται αναθεώρηση του Συντάγματος. Εμείς πάμε σε μια λογική αξιολόγησης της αποδοτικότητας, της συνέπειας και όχι απαραιτήτως για να φτάσει στην απόλυση, αλλά ακόμα και στην επιβράβευση…», «Θέλουμε βασικά να κατοχυρωθεί στο Σύνταγμα της χώρας, εφόσον έχουμε τις απαιτούμενες πλειοψηφίες, η έννοια της αξιολόγησης, η οποία να συνδέεται και με τη μονιμότητα στο δημόσιο. Είναι μια πολύ μεγάλη πολιτική μάχη».
Η δήλωση ανήκει στον κυβερνητικό εκπρόσωπο Π. Μαρινάκη, αναφορικά με την εξαγγελθείσα από τον Κ. Μητσοτάκη πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος και συγκεκριμένα για την άρση μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Ας προσπεραστεί γρήγορα η αναφορά για επιβράβευση, μιας και οι εργαζόμενοι στο δημόσιο έχουν «επιβραβευτεί» τα τελευταία χρόνια με γενναίες οικονομικές περικοπές, κόψιμο του 13ου και 14ου μισθού, στασιμότητα, αύξηση καθηκόντων λόγω έλλειψης προσωπικού. Η ωμή δήλωση και κυβερνητική πρόταση προς τους εργαζόμενους έρχεται ως επιστέγασμα της επίθεσης που η ίδια σχεδιάζει και υλοποιεί.
Τον τελευταίο χρόνο το μέτωπο έχει ανοίξει πιο επιθετικά. Αφού επιδόθηκαν, ως συνηθίζουν, στη δημιουργία εντυπώσεων με κάθε αφορμή (όπως προσπάθησαν να ρίξουν όλη την ευθύνη για το έγκλημα στα Τέμπη στον σταθμάρχη), άνοιξε μέσω πλατφόρμας διαδικασία δημόσιας αξιολόγησης από τους πολίτες, των δημόσιων υπηρεσιών και των υπαλλήλων τους. Η προσπάθεια δημιουργίας κλίματος αλληλοφαγώματος στα πλαίσια του λαού, συνοδεύτηκε από διώξεις αγωνιστών που πήγαιναν κόντρα στην αξιολόγηση και την προσπάθεια επιβολής της αξιολόγησης στις υπηρεσίες. Η προδοτική στάση των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών έστρωσε το δρόμο για την πιο πλατιά αυτή τη φορά εφαρμογή της. Η εσκεμμένη θολούρα περί «καλής» ή «άλλης» αξιολόγησης και η απουσία συνελεύσεων έπαιξαν το ρόλο τους.
Το ζήτημα για το σύστημα είναι κρίσιμο. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και με το νόμο του καλοκαιριού για το νέο πειθαρχικό. Η σύνδεσή του με την αξιολόγηση είναι εκφρασμένη από τους ίδιους, αφού έθεσε την άρνηση για αξιολόγηση ως «ιδιώνυμο» προς πειθαρχικό αδίκημα. Μια ακόμη φορά καμία συνδικαλιστική διαδικασία για οργάνωση αγώνα δεν έγινε. Μια απεργία τουφεκιά και η απαραίτητη χρέωση στον εργαζόμενο της… απροθυμίας του να κάνει κάτι, έστρωσε το δρόμο για την αναίμακτη ψήφιση του νόμου.
Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι για οποιοδήποτε ζήτημα, η πρόταση όλων των παρατάξεων είναι «εντός πλαισίου». Δικαστική οδός μέσω ΣτΕ για το 13ο και 14ο μισθό (είδαμε πως πήγε αυτό), δικαστήρια για κάθε διεκδίκηση παράτασης των συμβασιούχων, προτάσεις για εξορθολογισμό της διοίκησης των υπηρεσιών, για τη διαχείριση των κονδυλίων και τη χρηματοδότηση, προτάσεις για καλή αξιολόγηση, εικονικές κινητοποιήσεις… Ακόμη και η προσφάτως κόκκινη ΑΔΕΔΥ προκήρυξε απεργία το Δεκέμβρη χωρίς πρωινή διαδήλωση.
Παρόλα τα εμπόδια, η συστηματική και οξυμένη επίθεση, θέτει τα ζητήματα, απαιτεί την όρθωση αντίστοιχου αναστήματος και το απαιτεί από τον καθένα μας. Η ανάληψη δράσης από τον κάθε εργαζόμενο, η αντίληψη ότι όχι μόνο τον αφορά αλλά και ότι μπορεί, ότι έχει λόγο στην υπόθεση, έχει δύναμη μέσα από τις αγωνιστικές, συλλογικές του διαδικασίες, ότι είναι μονόδρομος να αναμετρηθούμε με τον εργασιακό μεσαίωνα, είναι ο δρόμος που πρέπει να ανοίξουμε.
Η αποστοίχιση πολλών από παλιές εξαρτήσεις, δεσμεύσεις και εξαγορά συνειδήσεων, το νεοδιόριστο δυναμικό με τους πολύ χαμηλούς μισθούς που επωμίζεται μεγάλο όγκο δουλειάς, οι συνάδελφοι συμβασιούχοι με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας (πρωτοπόροι οι ΟΤΑ από την εποχή των stage), που κάνουν τις πιο βαριές και επικίνδυνες δουλειές, με πολλά εργατικά ατυχήματα, αποτελούν δυναμικό που πρέπει να σμίξει στην κατεύθυνση αγώνα. Για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, την ανατροπή της αξιολόγησης, της τρομοκρατίας και των πειθαρχικών. Για να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι, για μόνιμη και σταθερή δουλειά, με μισθούς στο κόστος ζωής. Καλά τα λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, όντως… «Είναι μια πολύ μεγάλη πολιτική μάχη».
Χρήστος Μ.
Εργαζόμενος ΟΤΑ
