Οι «αποκαλύψεις» για τις μπίζνες του Παναγόπουλου, προάγγελος μεγαλύτερης επίθεσης στα εργατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα
ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟΣ!
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ!
Περισσεύει η «έκπληξη» αλλά και η προθυμία των αστικών ΜΜΕ για τις «αποκαλύψεις» σχετικά με τις δραστηριότητες του προέδρου της ΓΣΕΕ Παναγόπουλου και διάφορων γύρω από αυτόν. Πρώτη είδηση στα δελτία ειδήσεων οι καταγγελίες για τις διάφορες οικονομικές κομπίνες στις οποίες ήταν χωμένος ο γνωστός εργατοπατέρας της ΠΑΣΚΕ αλλά και η –για χρόνια και επί διαφόρων κυβερνήσεων– γενική γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, Άννα Στρατινάκη. «Δεν ήξερε τίποτε» η πολιτική ηγεσία (κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ) τόσα χρόνια για τα δεκάδες εκατομμύρια που διαχειριζόταν η συνδικαλιστική ηγεσία.
Κι όμως! Ήταν οι ίδιοι και τα αφεντικά τους στην ΕΕ που επέτρεπαν και βολεύονταν από αυτή τη σχέση εξάρτησης της συνδικαλιστικής ηγεσίας από το αστικό σύστημα. Ήταν αυτή η σχέση που για δεκαετίες εξασφάλιζε την προώθηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης στο συνδικαλιστικό κίνημα. Ήταν αυτή η σχέση –οικονομική και πολιτική– που επέτρεψε στις δυνάμεις του αστικού συνδικαλισμού να κυριαρχήσουν στο εργατικό κίνημα, να το ξεδοντιάσουν και να το περιθωριοποιήσουν. Ήταν αυτή η σχέση που επέτρεψε στο κεφάλαιο να προωθεί το αντεργατικό του νομικό οπλοστάσιο, χωρίς ουσιαστικές αντιστάσεις από τις ανώτερες συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Ήταν αυτή η σχέση που επέτρεψε να κυριαρχήσουν στο συνδικαλιστικό κίνημα οι θεωρίες περί «κοινωνικού διαλόγου», περί «κοινωνικών εταίρων» και «παραγωγικών δυνάμεων», δηλαδή οι θεωρίες πάνω στις οποίες βασίστηκε η γραμμή της ταξικής υποταγής της εργατικής τάξης στο κεφάλαιο.
Οι μπίζνες του Παναγόπουλου και της ΓΣΕΕ είναι ένα μόνο κομμάτι αυτής της σχέσης εξάρτησης των εργατοπατέρων και του αστικού συνδικαλισμού από το αστικό κράτος και τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ. Να θυμίσουμε –για παράδειγμα– ότι ο προκάτοχός του, Πολυζωγόπουλος, ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής και μέλος της ελληνικής ΟΚΕ (Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής) από την εποχή της ίδρυσής της.
Αλλά και άλλοι, αυτοί που σπεύδουν να διαχωρίσουν τη θέση τους από τον Παναγόπουλο, φροντίζουν να συντηρούν αυτή τη σχέση εξάρτησης. Από τον γενικό γραμματέα της ΓΣΕΕ, Φωτόπουλο, μέχρι τους ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ, όλοι αυτοί που ξιφουλκούν σήμερα, είναι δεμένοι με χίλια μύρια νήματα εξάρτησης από το αστικό κράτος. Από τη χρηματοδότηση των συνδικάτων και την παρακράτηση των συνδικαλιστικών εισφορών των εργαζομένων, μέχρι την εφαρμογή όλου του αντεργατικού νομικού πλαισίου που έχει βάλει θηλιά γύρω από το εργατικό κίνημα και τα σωματεία. Τι να πρωτοαναφέρουμε; Τον αντεργατικό νόμο 1264; Τους δικαστικούς αντιπροσώπους στις εκλογές των σωματείων; Τις δικαστικές προσφυγές για συνδικαλιστικά ζητήματα; Το μητρώο πραγματικών δικαιούχων; Το ΓΕΜΗΣΟΕ; Τις ηλεκτρονικές κάλπες;
Άραγε, ποιοι απ’ όλους αυτούς έχουν τολμήσει να βάλουν ζήτημα οικονομικής ανεξαρτησίας των σωματείων; Κανείς! Γιατί κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε γραμμή πραγματικής ρήξης και αναμέτρησης με το αστικό κράτος και τις δυνάμεις του κεφάλαιου. Γραμμή που κανείς τους δεν είναι διατεθειμένος να υπηρετήσει!
Αντίθετα –και απ’ ό,τι φαίνεται– διαγκωνίζονται για το ποιος θα γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη»! Ποιος θα στρογγυλοκαθίσει, δηλαδή, στη θέση που φαίνεται να χηρεύει. Δεν ξέρουμε αν έχουν προβληματιστεί όλοι αυτοί για ποιο λόγο το αστικό κράτος επέλεξε να ξεμπροστιάσει τον Παναγόπουλο και τους συν αυτώ, και μάλιστα μόλις μερικές εβδομάδες μετά την υπογραφή της διαβόητης «κοινωνικής συμφωνίας». αλλά και ενόψει της ψήφισης του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου για τις συλλογικές συμβάσεις. Ένα είναι βέβαιο: Το αστικό κράτος θα εκμεταλλευτεί αυτή τη φασαρία (που το ίδιο ξεσήκωσε) για το δικό του όφελος, για να προωθήσει ακόμη πιο βίαια την επίθεσή του στα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Για να κάνει ακόμη πιο ασφυκτικό τον έλεγχό του στα σωματεία. Για να ποινικοποιήσει ακόμη περισσότερο τη συνδικαλιστική δράση. Για να απαιτήσει ακόμη μεγαλύτερη υποταγή των συνδικαλιστικών ηγεσιών, έτσι ώστε να προωθήσει τα νέα, πιο βίαια αντεργατικά μέτρα που απαιτούν τα συμφέροντά του. Και η απάντηση σε αυτήν την επίθεση που ετοιμάζεται δεν θα έρθει από τους εκπρόσωπους του αστικού και ρεφορμιστικού συνδικαλισμού, όλους αυτούς, δηλαδή, που συνέβαλαν και συνεχίζουν να συμβάλλουν στην αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος.
Η απάντηση θα έρθει από την ενεργοποίηση όλων των εργαζομένων, καθενός χωριστά και όλων μαζί, για την υπεράσπιση των ταξικών τους συμφερόντων. Κόντρα στη γραμμή της συνδιαλλαγής και της υποταγής. Για σωματεία ανεξάρτητα από το αστικό κράτος, όπλα των εργαζομένων και όχι εργαλεία των συμβιβασμένων.
