Δυνάμεις που παρεμβαίνουν στο κίνημα και στα σωματεία, με πρώτο το ΠΑΜΕ, χαρακτηρίζονται από μία λογική που λέει ότι ένα “αγωνιστικό” ΔΣ, μπορεί να υποκαταστήσει τις μαζικές, συλλογικές διαδικασίες των σωματείων. Μάλιστα, στα σωματεία που ελέγχουν αυτές οι δυνάμεις, είτε επιχειρησιακά είτε κλαδικά, φροντίζουν στην πράξη να μην εμπλέκουν τους εργαζόμενους στις διαδικασίες των σωματείων, να τα μετατρέπουν σε πεδία στα οποία δεν υπάρχει ουσιαστική πολιτική συζήτηση που να προχωράει την πάλη τους, αλλά και να καθιστούν το ζήτημα της υπογραφής συλλογικής σύμβασης εργασίας ένα ζήτημα που αφορά απλώς και μόνον το ΔΣ.
Σε ό,τι αφορά την προκήρυξη απεργίας, τα “αγωνιστικά ΔΣ” δεν θεωρούν ότι είναι μία μάχη στην οποία πρέπει να εμπλακούν ενεργά οι εργαζόμενοι. Συχνά, θα κυκλοφορήσουν απλώς μια ανακοίνωση με αγωνιστικές κορώνες, οι εργαζόμενοι ούτε θα γνωρίζουν ούτε θα εμπλακούν ενεργα στην προετοιμασία της πάλης τους, η απεργία θα πραγματοποιηθεί και θα απολογιστεί από το ίδιο “αγωνιστικό ΔΣ”! Οι εργαζόμενοι απόντες. Πολλοί από αυτούς ίσως να έχουν δώσει τη μάχη της απεργίας στον χώρο δουλειάς τους χωρίς όμως να τους δίνεται η δυνατότητα να την προετοιμάσουν με ζύμωση στους χώρους που εργάζονται, παρεμβάσεις, και φυσικά να την απολογίσουν στα συλλογικά τους όργανα.
Με αυτό τον τρόπο εγκαθιδρύεται μία αντίληψη στους εργαζόμενους ότι τα σωματεία είναι τα “αγωνιστικά” τους διοικητικά συμβούλια και όχι οι ίδιοι που συμμετέχουν σε αυτά, τα ζωντανεύουν και τα βάζουν σε κίνηση. Με βάση αυτό, το βάρος για τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι ζήτημα πάλης αυτών των λίγων “πεφωτισμένων” ηγετών του “συνδικαλιστικού κινήματος” (στο οποίο ομνύουν όσοι οραματίζονται ένα "κίνημα συνδικαλιστών", όχι την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων). Έτσι, οι εργαζόμενοι δεν αισθάνονται ούτε την ανάγκη ούτε το καθήκον να μπλεχτούν στο σωματείο τους. Αυτονόητο είναι ότι αυτού του τύπου οι λογικές (και οι πρακτικές που επακολουθούν) λοιδορούν τον συνδικαλισμό και τον αγώνα στα μάτια ενός πλατύτερου κόσμου.
Οι δυνάμεις που λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο, και καθώς ελέγχουν σωματεία επιβάλλουν αυτή τη λειτουργία σε εκατοντάδες σωματεία στη χώρα, στην πραγματικότητα φοβούνται ό,τι δεν μπορούν να ελέγξουν. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που γίνεται όλο και πιο καθαρό ότι οι εργαζόμενοι της χώρας είναι ένα καζάνι που βράζει και που η λαϊκή οργή εκφράζεται στον δρόμο όποτε της δίνεται η ευκαιρία, αυτές οι δυνάμεις προσπαθούν να περιορίσουν τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων με κάθε τρόπο. Φροντίζουν να ανατίθεται η “ευθύνη” της πάλης στα ΔΣ. Ακόμα και όταν αναγκάζονται να μπουν στιγμιαία σε κίνηση λόγω της πίεσης που υφίστανται από τον κόσμο του σωματείου ή του κλάδου. Μόνο τον τελευταίο χρόνο στην Αθήνα είναι πάμπολλα τα παραδείγματα: Teleperformance, Speedex, Cosco, οικοδόμοι-κατασκευαστικός κλάδος, ΣΕΗ… Σε κάθε περίπτωση οι εργαζόμενοι (ειδικά στις περιπτώσεις των επιχειρησιακών σωματείων) έχουν διαπαιδαγωγηθεί από αυτές τις δυνάμεις στη βάση της άποψης που λέει “ακόμη κι αν αυτό που λέει το ΔΣ δεν βγάζει και πάρα πολύ νόημα, θα ξέρει καλύτερα από εμάς”. Έτσι, έχουν κλείσει αγώνες που είχαν ακόμη βήματα να κάνουν, νίκες να κατακτήσουν.
Σε άλλες περιπτώσεις, φυσικά, αυτά τα “αγωνιστικά” ΔΣ αφορούν σωματεία-σφραγίδες, που κανένας δεν τα ξέρει, δεν τα συναντάει στους χώρους δουλειάς, αλλά βλέπει τα ΔΣ τους να συμμετέχουν σε προτάσεις νόμου.
Τα ίδια “αγωνιστικά ΔΣ” προσπαθούν να μπλοκάρουν οποιαδήποτε αγωνιστική πρωτοβουλία (ενδεικτικό παράδειγμα ο αγώνας των εκπαιδευτικών), καθώς αυτή θα έδειχνε στους εργαζόμενους ότι ο μόνος δρόμος που μπορεί να οδηγήσει στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους είναι αυτός του αγώνα.
Αυτά τα “αγωνιστικά” ΔΣ το τελευταίο διάστημα έχουν ανοίξει σε πολλά σωματεία το ζήτημα της υπογραφής ΣΣΕ. Βέβαια όταν χρησιμοποιούμε το ρήμα “ανοίξει” δεν εννοούμε στους εργαζόμενους και στη βάση του σωματείου επί της ουσίας. Στην ανάγκη τους να δείξουν μια κάποια κίνηση, κατασκευάζουν -απουσία των εργαζομένων φυσικά!- προσχέδια συλλογικών συμβάσεων και στη συνέχεια προσπαθούν να τις διαπραγματευτούν με την εργοδοσία. Όπου βρίσκουν εντελώς κλειστές πόρτες, καλούν σε κάποια κινητοποίηση η οποία όμως στήνεται στη βάση: να μαζευτούμε οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουμε να δεχθεί η εργοδοσία το “αγωνιστικό” ΔΣ, που θα φροντίσει αυτό για εμάς. Το ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων καθίσταται μη-ζήτημα όταν δεν τίθεται ως θέμα διεκδίκησης δικαιωμάτων (φυσικά με πρώτιστο το ζήτημα του μισθού) από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Κανένα ΔΣ, όσο “αγωνιστικό” και αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον μαζικό αγώνα. Και τα τελευταία χρόνια, όσο ολοένα και περισσότερα δικαιώματά μας τσακίζονται με όλο και πιο προκλητικό και θρασύ τρόπο, τόσο οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη βγαίνουν όλο και πιο μαζικά στον δρόμο. Πολλές φορές ξεπερνούν τα δήθεν “αγωνιστικά” ΔΣ των σωματείων τους. Και ενώ, πράγματι, τα σωματεία είναι άμαζα, μια ολόκληρη νέα γενιά (ηλικιακά και εργασιακά) ανακαλύπτει από την αρχή τι σημαίνει διεκδίκηση, σωματείο, απεργία. Οι εργαζόμενοι αναζητούν τον τρόπο και τα μέσα να απαντήσουν στην επίθεση που βιώνουν εκεί που ζουν και δουλεύουν. Ειδικά όσο αυτή η επίθεση γίνεται πιο απροκάλυπτη -καθώς αυτό το σάπιο σύστημα δεν έχει πλέον κανένα αφήγημα που να μπορεί να πείσει- τόσο ανοίγεται η δυνατότητα να σπάσουν οι αυταπάτες που σπέρνει ο ρεφορμισμός και οι απόψεις τους. Αυτό σημαίνει ότι ανοίγονται και δυνατότητες στις δυνάμεις αυτές που θέλουν να παίξουν ρόλο στη μαζικοποίηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, στην οργάνωση του εργαζόμενου λαού και της εργατικής τάξης, στο χάραγμα ενός άλλου δρόμου που δεν θέλει να συνδιαλλαγεί με την εργοδοσία, την κυβέρνηση, το σύστημα, αλλά θέλει να συγκρουστεί μαζί τους και να κάνει βήματα. Βήματα που θα φρενάρουν την αντεργατική επίθεση και θα κατακτήσουν νίκες. Έτσι αντιλαμβάνονται η Ταξική Πορεία και τα μέλη της τον ρόλο που έχουν να παίξουν στους χώρους δουλειάς και στα σωματεία που παρεμβαίνουν.
Τα δικαιώματά μας δεν μπορεί να μας τα δώσει κανένας αυτόκλητος “σωτήρας”, κανένα “αγωνιστικό ΔΣ”. Μόνο οι εργαζόμενοι με την πάλη μας, με τη συσπείρωσή μας στα συλλογικά μας όργανα και τη μετατροπή τους σε πραγματικά όπλα στα δικά μας χέρια μπορούμε να παλέψουμε για δουλειά με δικαιώματα με μισθό στα μέτρα των αναγκών μας.
