Την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε σύσκεψη της ΑΔΕΔΥ με τα Δ.Σ. των Ομοσπονδιών. Η κίνηση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της απόφασης που πάρθηκε στο Γ.Σ. της 4/2 για την «οργάνωση συσκέψεων των ομοσπονδιών και των νομαρχιακών τμημάτων της ΑΔΕΔΥ σε όλη την Ελλάδα για την καλύτερη οργάνωση και συμμετοχή των συναδέλφων στον προγραμματισμό δράσεων». Στη σύσκεψη παρευρέθηκαν εκπρόσωποι από 29 Ομοσπονδίες εκ των 36 που συμμετέχουν πανελλαδικά στην ΑΔΕΔΥ. Στην ουσία όμως το σώμα ήταν μερικές δεκάδες εκπρόσωποι, πράγμα που φανερώνει πώς αντιμετωπίζουν οι κυρίαρχες συνδικαλιστικές δυνάμεις το ζήτημα του συντονισμού και την οργάνωση των δράσεων που οι ίδιες θέτουν.
Η συζήτηση που έγινε δεν έθετε, στην πραγματικότητα, κάποιο επίδικο από μέρους της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ. Δεν υπήρχε πρόταση, πόσο μάλλον αγωνιστικής κατεύθυνσης, με συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης. Χαρακτηριστικό των απόψεων που κυριαρχούν στο δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο είναι ότι δεν έλειψαν οι τοποθετήσεις που αναζητούν διέξοδο στα δικαστήρια και στις επαφές με τα κόμματα (ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ), που ελπίζουν σε «διορθώσεις διατάξεων» ακόμα και στο πειθαρχικό δίκαιο (ΔΑΚΕ), που αναζητούν συμμαχίες στην κοινωνία έχοντας αποδεχθεί, λίγο ως πολύ, ενοχικά το κυρίαρχο αφήγημα της κυβέρνησης περί …«άχρηστων» δημοσίων υπαλλήλων (ΔΗΣΥΠ). Τοποθετήσεις που ακόμα προσβλέπουν σε συνταγματική αναθεώρηση με «προοδευτικό πρόσημο» (ΔΗΣΥΠ), αλλά και μεγάλα λόγια απεργιακής πλειοδοσίας που καλούν σε γενική «απειθαρχία» (ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ).Η απλή επίκληση των προβλημάτων των δημοσίων υπαλλήλων, η αναφορά για πολλοστή φορά στην άρση της μονιμότητας, στην αξιολόγηση, που καθόλου τυχαία απουσίαζε ως θέμα συζήτησης στην σχετική πρόσκληση για την σύσκεψη, στους παγωμένους μισθούς, στη διεκδίκηση του 13ου και 14ου μισθού, που μάλιστα για κάποιους αποτέλεσε και θετικό παράδειγμα αγώνα (ΕΑΕΚ), στα εργοδοτικά εγκλήματα, στην εντατικοποίηση και το νέο πειθαρχικό πλέον δεν αρκεί. Πόσο δε μάλλον όταν γίνεται από το ανώτατο συνδικαλιστικό όργανο των δημοσίων υπαλλήλων. Απαιτούνται πραγματικοί αγώνες απάντησης στην επίθεση, η οποία έχει ένταση, βάθος και θα έχει και διάρκεια αν οι εργαζόμενοι δεν την απαντήσουν.
Δεν είναι απάντηση στις διώξεις και την τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς το να προσφύγει η ΑΔΕΔΥ στο ΣτΕ για το πειθαρχικό, όπως αναφέρθηκε, και μάλιστα, μόνο για το ζήτημα της μη συμμετοχής των αιρετών στα πειθαρχικά συμβούλια, στο οποίο βέβαια η «άλλη» πρόταση (ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) ήταν η προσφυγή για όλο το νόμο.
Δεν είναι απάντηση να μην προκηρύσσει τουλάχιστον απεργία- αποχή από την αξιολόγηση, αλλά να το φορτώνει στις ομοσπονδίες και «να την προκηρύσσει μόνο για όσες από αυτές το αιτηθούν». Το πρόβλημα της αξιολόγησης δεν είναι ότι είναι «αντιπαιδαγωγική» (ΔΑΣ), όπως ειπώθηκε, αλλά ότι σημαίνει τρομοκρατία και προετοιμάζει τις απολύσεις.
Δεν είναι απάντηση η αξιοποίηση των Κοινωνικού Πολύκεντρου της ΑΔΕΔΥ προκειμένου να εκδοθούν γνωμοδοτήσεις και μελέτες για να απαντηθεί η συνταγματική αναθεώρηση περί της άρσης της μονιμότητας με αποκορύφωμα την οργάνωση Ημερίδας με…συνταγματολόγους (ΔΑΣ)! Η υπεράσπιση της μονιμότητας δεν αποτελεί «διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος» (ΕΑΕΚ), αλλά υπεράσπιση του δικαιώματος στη μόνιμη και σταθερή δουλειά.
Δεν είναι απάντηση στους εκατοντάδες νεκρούς από τα εργοδοτικά εγκλήματα «να στελεχωθούν οι υπηρεσίες με ελεγκτές» (ΔΑΣ) και να αυξηθούν οι έλεγχοι του κράτους που δολοφονεί με το αντεργατικό πλαίσιο του 13ωρου και της εντατικοποίησης στους χώρους δουλειάς.
Και βέβαια το αίτημα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς απαντάει στο δικαίωμα του λαού στη ζωή και δεν έχει να κάνει με το αν υπάρχουν χρήματα και πού αυτά διατίθενται (ΔΑΣ).
Εκπρόσωπος του Δ.Σ. της ΟΣΥΠΕΣΔΔΑ και μέλος της Ταξικής Πορείας έκανε παρέμβαση στη σύσκεψη θέτοντας την ανάγκη για πραγματικούς αγώνες απάντησης, καταγγέλλοντας τη στάση της ΑΔΕΔΥ που μεταθέτει τις ευθύνες στις πλάτες των εργαζομένων και υπομονεύει, στην πραγματικότητα, τη διάθεσή τους για αγωνιστική απάντηση.
