Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούμε μία ανακατανομή στο χώρο της βιομηχανίας, όπου μία σειρά από εταιρείες αλλάζουν χέρια και αγοράζονται από άλλους. Σε μία περίοδο, όπου, σύμφωνα με τον ΣΕΒ, η βιομηχανία βρίσκεται σε αλλεπάλληλες προκλήσεις.
Αυτό το οποίο γίνεται στον κλάδο τροφίμων είναι μία προσπάθεια από κάποιες εταιρείες να γίνουν μονοπώλειο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αγορά της «Νίκας ΑΒΕΕ» που περνά στην «Υφαντής ΑΒΕΕ», όπως και η «Δωδώνη» από τα Ελληνικά Γαλακτοκομεία ΑΕ (Σαράντης), καθώς με την αγορά τους, πλέον οι όμιλοι αυτοί έχουν αποκτήσει όλες τις αντίστοιχες δυνατές παραγωγικές μονάδες στην Ελλάδα.
Αρκετοί όμιλοι έχουν προχωρήσει σε αγορές άλλων εταιρειών στην Ελλάδα, όπως η «Coca Cola 3E», η «Χήτος ΑΒΕΕ», η «Ideal Holdings», η «Premia Properties» κτλ, για να μπορέσουν με αυτόν τον τρόπο να επιβληθούν στην αγορά με όσο το δυνατόν καλύτερους όρους. Στον αναταγωνισμό των εταιρειών για το ποιά θα επιβληθεί, έχουν έναν κοινό στόχο , δηλαδή όσο το δυνατό λιγότερο εργατικά δικαιώματα.
Η αλήθεια είναι ότι μέχρι στιγμής αναφέρομαι στην ανάγκη του κεφαλαίου και στο πώς θα ανταπεξέλθει και δεν έχω αναφερθεί στο βασικότερο κομμάτι, στους εργαζόμενους και τις δικές τους ανάγκες.
Πίσω λοιπόν από αυτά τα λαμπρά deals για αυτούς αλλά και μέσα από την επίθεση του κεφαλαίου, έχουμε τα μαύρα deals. Απολύσεις και πέταγμα στο δρόμο, ξεζούμισμα μέσω της εντατικοποίησης, ρύθμιση του ωραρίου βάση της δουλειάς, υπερωρίες, 6ήμερα και άλλα αντεργατικά νομοσχέδια.
Ακριβώς γι ’αυτόν τον λόγο, μετά τις αγορές των εταιρειών βλέπουμε είτε να κλείνουν τμήματα παραγωγής, είτε να γίνονται μαζικές απολύσεις για τον “εξορθολογισμό” της επιχείρησης. Αυτοί που θα μείνουν, πάλι με βάση τον “εξορθολογισμό”, θα πρέπει να δουλέψουν περισσότερο και να καλύψουν περισσότερες ανάγκες, μιας και η αγορά έχει κι αυτή ανάγκες. Αυτός ο “εξορθολογισμός” ξεκινάει από τους συμβασιούχους, την πρώτη γραμμή εκμετάλλευσης και πολλές φορές δεν μένει μόνο εκεί.
Αναφέρομαι και στην επίθεση του κεφαλαίου, καθώς την ίδια
αντιμετώπιση έχουν και οι εργάτες/τριες σε ομίλους και εταιρείες που δεν έχουν
αγοραστεί.
Βλέπουμε μία προσπάθεια στον κλάδο των νερών, όπου ήταν μία εποχική κυρίως
δουλειά, να μετατρέπεται σιγά σιγά σε σταθερή παραγωγή καθ ’όλη τη διάρκεια του
έτους, με τους καλοκαιρινούς μήνες η δουλειά να εκτοξεύεται (το ίδιο και οι
υπερωρίες).
Επίσης, στον κλάδο των κοτόπουλων αρκεί να αναφερθώ, μόνο στο ότι, αν τα παραπάνω μαύρα deals ισχύουν για το ντόπιο εργατικό δυναμικό, τότε για το ξένο δυναμικό οι εργασιακές και οι συνθήκες διαβίωσης είναι πολύ πιο δυσμενείς.
Ακόμα, θα μπορούσα να μιλήσω και για τη «Βιολάντα», μία από τις βασικότερες μονάδες παραγωγής στον τομέα της, με σύγχρονες και οικολογικές/περιβαλλοντικές εγκαταστάσεις.
Σε όλα αυτά λοιπόν, κοινό για εμάς είναι οι ανάγκες μας και τα δικαιώματά μας. Το δικαίωμα στη ζωή και τη δουλειά με μισθούς στο κόστος ζωής είναι από τα πρωταρχικά που θα πρέπει να δει η εργατική τάξη. Ακριβώς γι ’αυτόν τον λόγο χρειάζονται τα σωματεία, όπου μέσα από αυτά, οι εργαζόμενοι θα οργανώσουν την κατεύθυνση τους και την πάλη τους. Ακριβώς γι ’αυτόν τον λόγο χρειάζονται οι κομμουνιστές, για να δίνουν αυτή την κατεύθυνση στα σωματεία και την εργατική τάξη, ώστε αυτή η οργή και μίσος να μην πηγαίνει σε δεξιές μπάντες ή σε ταξική ειρήνη.
Γιάννης Μ.
