ΕΚΡΗΞΗ & ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ!
Δεν είναι «τραγωδία», είναι έγκλημα της εργοδοσίας!
Συγκλονισμένοι οι εργαζόμενοι της χώρας παρακολουθήσαμε 4 συναδέλφισσές μας να καίγονται ζωντανές στο εργοστάσιο «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα, πιθανότατα ακόμα μία που εξακολουθεί να αγνοείται, και άλλες τόσες να κινδυνεύουν ή να καταλήγουν στο νοσοκομείο. Στο εργοστάσιο που λειτουργούσε τη νύχτα της Κυριακής, η έκρηξη διέλυσε μια ολόκληρη πτέρυγα και ακούστηκε μέχρι την πόλη των Τρικάλων, έξι χιλιόμετρα μακριά. Τα ΜΜΕ του συστήματος θα προσπαθήσουν να παρουσιάσουν το γεγονός ως «τραγωδία» η οποία «απλώς συνέβη» γιατί «ήταν η κακιά στιγμή». Είναι η ίδια δικαιολογία που ακούμε σε κάθε παρόμοιο έγκλημα. Αποτελεί την καλύτερη συγκάλυψη των πραγματικών ενόχων και δολοφόνων.
Ένοχος και δολοφόνος είναι το κεφάλαιο και η πολιτική του κέρδους
Κάθε χρόνο, στις χημικές βιομηχανίες με τα επικίνδυνα υλικά, στα γιαπιά και στα εργοστάσια με τα βαριά μηχανήματα, στους δρόμους με τα «παπάκια», στα λιμάνια με τους γερανούς, εκατοντάδες εργάτες και εργαζόμενοι δουλεύουν σε επικίνδυνες συνθήκες, στα όρια της εξάντλησης, με κίνδυνο της ζωής τους. Δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν στο σπίτι να αγκαλιάσουν τους δικούς τους. Και μερικές/μερικοί, δεν γυρίζουν ποτέ, ή γυρίζουν σακατεμένοι, σε εργατικά «ατυχήματα» που πολλές φορές ούτε καν δηλώνονται…
Είναι οι εκατοντάδες νεκροί της «στατιστικής» των εργατικών «δυστυχημάτων», των εργοδοτικών δολοφονιών στην πραγματικότητα, που θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Και η στατιστική αντί να βελτιώνεται, αντί η ανθρωπότητα να προοδεύει, κάθε χρόνο γίνεται χειρότερη. Σχεδόν κάθε μέρα ένας εργαζόμενος χάνει τη ζωή του στον χώρο δουλειάς. Και όλα αυτά για ένα κομμάτι ψωμί που αποκαλούν «μισθό» αλλά δεν βγάζει τον μήνα.
Την ίδια στιγμή υπάρχουν κι εκείνοι που θα βρίσκονται σίγουρα στο σπίτι τους. Αυτοί των οποίων η τάξη δεν μετράει νεκρούς, παρά μόνο κέρδη, που κάθε χρόνο μεγαλώνουν. Είναι αυτοί που δεν τους ενδιαφέρουν να υπάρχουν μέτρα ασφαλείας. Είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν την ασφάλεια και τη ζωή των εργαζόμενων ως ένα παράπλευρο, λογιστικό έξοδο.
Στον καπιταλισμό η ανθρώπινη ζωή δεν έχει αξία
Στον καπιταλισμό η ζωή των ανθρώπων του λαού καθημερινά αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο. Από τις πλημύρες και τα ανύπαρκτα αντιπλημμυρικά έργα. Τα ξεπατωμένα νοσοκομεία και τα ΕΚΑΒ που δεν έρχονται. Την ανύπαρκτη δασοπροστασία και την πυρόσβεση. Μέχρι και τις ράγες των Τεμπών, που βάφτηκαν στο αίμα των νέων ανθρώπων, και σε λίγο καιρό έρχεται η μαύρη επέτειος της δολοφονίας τους. Αυτό είναι το σύστημα του κέρδους που πλουτίζει πάνω στον ιδρώτα και στο αίμα του εργαζόμενου λαού. Αυτό είναι το σύστημα που σε Δύση και Ανατολή ετοιμάζει την πολεμική οικονομία και ρίχνει όλα τα κεφάλαια στα όπλα, για να ξανασκοτωθούν οι λαοί μεταξύ τους, για να μοιραστεί ο κόσμος και οι αγορές.
Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε. Για να αγωνιστούμε, πρέπει να οργανωθούμε.
Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε, για μέτρα ασφαλείας, για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, για ανθρώπινες και όχι εξοντωτικές συνθήκες δουλειάς, για να μην είναι η ζωή μας αναλώσιμη. Για να αγωνιστούμε όμως, πρέπει να οργανωθούμε. Στα σωματεία, σε επιτροπές, στην καθημερινή μας ζωή, την οποία πρέπει να πάρουμε στα χέρια μας, και να μην τη χαραμίζουμε για τα κέρδη των λίγων. Μόνο με αγώνα και ταξική πάλη θα κατακτήσουμε ξανά δικαιώματα και πάνω από όλα θα δώσουμε αξία και υπόσταση στην ίδια τη ζωή του εργαζόμενου.
- Όχι άλλο αίμα για τα κέρδη του κεφαλαίου!
- Οι εργάτες δεν είναι αναλώσιμοι!
- Δουλειά με ουσιαστική ασφάλεια, με ανθρώπινους ρυθμούς, με αξιοπρεπείς μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας!
- Κανένας χώρος δουλειάς σε λειτουργία χωρίς ασφάλεια για τους εργαζόμενους!
- Κάτω η εγκληματική αντεργατική πολιτική!
