5 νεκρές εργάτριες, 5 μητέρες που δεν θα ξαναγυρίσουν σπίτι. Πεθάναν στη βραδινή βάρδια, σε μια έκρηξη που τις έκαψε στους 10000C. Τα αίτια ακόμα διερευνώνται. Δεν έχει γίνει ακόμα γνωστό με βεβαιότητα από τι προκλήθηκε η έκρηξη, αν και απ’ ό,τι φαίνεται η φωτιά προκλήθηκε από διαρροή προπανίου, ενώ συνελήφθησαν ο ιδιοκτήτης, ο τεχνικός ασφαλείας και ο τεχνικός της βάρδια, όπως προβλέπει η διαδικασία. Τι ξέρουμε με σιγουριά; Ότι η εταιρία ήταν σύμβολο της «υγιούς επιχειρηματικότητας». Ότι ήταν «ένα μικρό αρτοποιείο που έγινε μεγάλη μπισκοτοβιομηχανία, με εξαγωγές στο εξωτερικό». Ότι ο ιδιοκτήτης «είχε εισάγει πολλές καινοτόμες ιδέες», όπως η κατάργηση τις καμινάδων! Ότι η εταιρία διένυε ένα “success story πράσινης ανάπτυξης” και άλλα πολλά. Αυτά είναι που αξίζουν για τους αναλυτές των ΜΜΕ, τους παπαγάλους του συστήματος. Αυτά βέβαια είναι και τα στοιχεία που καταδεικνύουν το πώς το εργοστάσιο των Τρικάλων μετατράπηκε σε βωμό για να θυσιαστούν οι 5 εργάτριες. Η επιχειρηματικότητα, η καινοτομία και αλλά πολλά που λέγονται, είναι η όψη της εκμετάλλευσης και τις λογικής που θέλει τα συμφέροντα της επιχείρησης, της ανάπτυξης και της κερδοφορίας της πάνω από τις ζωές των εργαζομένων.
Κράτος και κεφάλαιο είναι οι μεγαλύτεροι κατά συρροή φονιάδες εργατών. Αυτό το τραγικό συμβάν δεν ήταν ατύχημα. Όπως ατυχήματα δεν ήταν και οι υπόλοιποι 201 θάνατοι που επίσημα έχουν δηλωθεί εν ώρα εργασίας για το 2025. Αυτά γίνονται στον καπιταλισμό, που το κεφάλαιο ξεζουμίζει τους εργάτες και δεν λογαριάζει ωράρια, συνθήκες δουλειάς, μέτρα ασφαλείας και όρια ηλικίας. Αυτά γίνονται στα εργοστάσια που δεν έχουν σωματεία που να μπορούν να διεκδικήσουν μέτρα ασφαλείας και ανθρώπινους ρυθμούς δουλειάς. Για τη ΓΣΕΕ, τα Εργατικά Κέντρα και τις ομοσπονδίες που ελέγχει ήταν απλά Τρίτη. Καμία πρωτοβουλία, καμία κινητοποίηση μια ανακοίνωση στη σελίδα της συνομοσπονδίας για τα μάτια του κόσμου, όπου ανάμεσα σε άλλα ζητά να μην γίνει συγκάλυψη και να αποδοθούν ευθύνες όπου αυτές προκύψουν. Τόσο ταξικά και εργατικά! Λες και δεν ξέρουν οι εργαζόμενοι και ο λαός ποιος φταίει, λες και το κράτος θα τιμωρήσει τους ενόχους και θα αποδώσει ευθύνες εκεί που πρέπει... Δηλαδή στον εαυτό του και την εργοδοσία! Από την άλλη, το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων «είχε προειδοποιήσει». Μέχρι και αίτημα στην επιθεώρηση εργασίας είχε κάνει! Έκανε κινητοποίηση στην περιοχή, όπως και τα υπόλοιπα ΕΚ στη Θεσσαλία. Κρατήσαν και ενός λεπτού σιγή στις συγκεντρώσεις. Η Ομοσπονδία Γάλακτος- Τροφίμων και Ποτών καλεί σε απεργία στις 3/2 και τα υπόλοιπα σωματεία που ελέγχει το ΠΑΜΕ ζητούν μέτρα ασφαλείας στη δουλειά, ελέγχους από την –εργοδοτική πλέον– επιθεώρηση εργασίας (η οποία είναι και υποστελεχωμένη, όπως καταγγέλλουν), επιτροπές υγιεινής και ασφάλειας. Και μετά τις 3 Φλεβάρη συνεχίζουμε όπως πριν! Οι εργαζόμενοι «θα έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους» και μένει να αλλάξουν οι συσχετισμοί... στις κάλπες...
Η απάντηση σε αυτό το έγκλημα δεν μπορεί να μείνει σε μια κλαδική απεργία. Το έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα είναι τα Τέμπη της εργατικής τάξης. Πρέπει σε κάθε πόλη, σε κάθε χώρο δουλειάς να ανοίξει η συζήτηση, να τεθεί το θέμα και με μια φωνή οι εργαζόμενοι σε όλους τους χώρους δουλειάς να πουν ΩΣ ΕΔΩ. Αυτό που αντιστοιχεί είναι κινητοποιήσεις χιλιάδων και εκατομμυρίων στη χώρα που να απαιτούν να σταματήσει αυτή η κατάσταση. Η διεκδίκηση μπορεί να έρθει μέσα από την οργάνωση στη βάση, στην ενότητα στους κοινούς στόχους για ζωή με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Ή θα γίνουμε κομμάτι της απάντησης ή θα συνεχίσουμε να θυσιαζόμαστε στο βωμό του κέρδους. Ή θα οργανωθούμε για να βάλουμε φρένο στην επίθεση που δεχόμαστε ή θα συνεχίσουμε να μετράμε θύματα της τάξης μας. Μόνο εμείς μπορούμε να τους σταματήσουμε, αν καταλάβουμε ότι η ασφάλειά μας δεν είναι ατομική ευθύνη, αλλά αποκλειστική ευθύνη του κεφαλαίου και της εργοδοσίας, γιατί αυτοί είναι που καθορίζουν τους όρους με τους οποίους αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε. Οι δουλειές μας δεν θα γίνουν πιο ασφαλείς και οι χώροι εργασίας περισσότερο υγιεινοί, αν δεν αντισταθούμε στην αντεργατική πολιτική και την πολιτική του κεφαλαίου που μας θέλουν αναλώσιμους για τα κέρδη τους. Το ζήτημα της ασφάλειας είναι πολιτικό, δεν λύνεται με τεχνικούς ασφαλείας-αυτοφωράκηδες οι οποίοι υπάρχουν για να λειτουργούν σαν κυματοθραύστες για τους εργοδότες. Δεν λύνεται με επικλήσεις για Μέσα Ατομικής Προστασίας που καταλήγουν να κάνουν το θέμα της ασφάλειας ατομική ευθύνη του εργαζόμενου και όχι του εργοδότη. Δεν λύνεται με αίτημα να στηθούν Επιτροπές Υγιεινής και Ασφάλειας από τους εργαζόμενους, οι οποίες όχι μόνο δεν εγγυώνται τίποτα όπου υπάρχουν, αλλά αντίθετα θολώνουν τα νερά γύρω από το ποιανού ευθύνη πρέπει να είναι η ασφάλεια των εργαζομένων, που δημιουργούν κλίμα συνυπευθυνότητας εργαζομένων εργοδοσίας για τα εργατικά ατυχήματα. Η ασφάλεια στη δουλειά, για να υπάρξει, χρειάζεται ταξική συγκρότηση και μαζικούς αγώνες.
Δημήτρης Γαγγάδης, τεχνικός στη βιομηχανία.
