Για τον ίδιο λόγο που μας αφορούν οι διαγραφές των φοιτητών, τα εργατικά ατυχήματα- εργοδοτικά εγκλήματα, οι απολύσεις και η καταστολή. Για τους ίδιους λόγους που μας αφορούν οι δηλώσεις Τραμπ για επέμβαση στη Γροιλανδία, η απαγωγή Μαδούρο, η γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης, οι νεκροί διαδηλωτές στο Ιράν, οι δολοφονίες στη Μινεάπολη και οι ανοιχτές απειλές για τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.
Γιατί το ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό σύστημα δεν γνωρίζει πατρίδα, έχει το ίδιο σκληρό εκμεταλλευτικό πρόσωπο παντού και το μόνο που τάζει στους λαούς είναι φτώχια και τρομοκρατία.
Γιατί, εν τέλει, η καταστολή και η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, στους χώρους που ζούμε, είναι κομμάτι και προϊόν της φασιστικοποίησης της καθημερινής ζωής των λαών σε όλο τον πλανήτη, είναι προϊόν των αρνητικών ταξικών συσχετισμών και αποτέλεσμα της υποχώρησης του κομμουνιστικού κινήματος.
Για αυτούς, λοιπόν, τους λόγους το ζήτημα του νέου πειθαρχικού και των διώξεων στο δημόσιο δεν αφορά μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους, δεν αφορά καν μόνο τους εργαζομένους. Αφορά τον κάθε άνθρωπο που παλεύει για δικαιώματα και ελευθερίες και θέλει να ζει με αξιοπρέπεια αυτός και τα παιδιά του.
Ποιος θα φανταζόταν πριν μερικά χρόνια ότι εργαζόμενοι σε νοσοκομεία θα διώκονταν για συμμετοχή σε συγκεντρώσεις και «παράνομη βία» σε ημέρα απεργίας; Ότι θα τιμωρούνταν επειδή κατήγγειλαν δημόσια ελλείψεις προσωπικού και αυθαιρεσίες της διοίκησης; Ότι ψυχίατροι θα συλλαμβάνονταν και θα οδηγούνταν στο αστυνομικό τμήμα εν ώρα εφημερίας; Ότι δημόσιοι υπάλληλοι θα αντιμετώπιζαν κατηγορίες για «άσκηση κριτικής στη προϊσταμένη αρχή» και «αναξιοπρεπή συμπεριφορά» μόνο και μόνο επειδή μίλησαν σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, γιατί αναδημοσίευσαν ψηφίσματα αλληλεγγύης ή χιουμοριστικά σχόλια; γιατί έβαλαν πολιτικές αφίσες στο χώρο δουλειάς τους ή έβγαλαν πολιτικές ανακοινώσεις; και ποιος εν τέλει είναι αυτός που θα κρίνει ποια συμπεριφορά είναι «αναξιοπρεπής» και ποια όχι; Πώς φθάσαμε στην πρώτη αργία-απόλυση δημοσίου υπαλλήλου για συνδικαλιστικούς λόγους; Στην ανοιχτή συζήτηση για την κατάργηση της μονιμότητας; Την αμφισβήτηση της μόνιμης και σταθερής δουλειάς και στο δημόσιο;
Και όλα αυτά με το παλιό πειθαρχικό, πριν ακόμα γίνει αιτία απόλυσης η μη συμμετοχή στην αξιολόγηση και δημιουργηθεί το πλαίσιο για αυστηρότερες και γρηγορότερες ποινές, πριν την επιβολή της οριστικής παύσης για σχεδόν όλα τα «αδικήματα». Γιατί πλέον δεν αρκεί να επιβάλλονται ποινές, πρέπει να περάσει η αξιολόγηση με κάθε μέσο, να σπάσει η συλλογικότητα, να επικρατήσει η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς και ο φόβος της απόλυσης.Τι μεσολάβησε λοιπόν και όλα αυτά τα «αδιανόητα» είναι πλέον η νέα κανονικότητα;
Η επίθεση προχωρά βήμα- βήμα. Το κεφάλαιο και το κράτος, όσο δεν βρίσκουν αντίσταση, περνούν από τις απαγορεύσεις της πανδημίας, στους αντεργατικούς νόμους Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και Κεραμέως, στους νόμους ποινικοποίησης των αγώνων και απαγόρευσης των διαδηλώσεων, στις απολύσεις και τις ανοιχτές απειλές στους αγωνιστές. Απαραίτητο σκαλί σε αυτή τη πορεία είναι και οι διώξεις στο δημόσιο για να σπείρουν την τρομοκρατία και να θωρακίσουν το κράτος απέναντι στις λαϊκές αντιδράσεις.
Ο ταξικός αντίπαλος μας αναμετρά και όσο μας βρίσκει αποσυγκροτημένους θα προχωράει. Όσο συνεχίζουν να ελέγχουν τα σωματεία μας οι πουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, όσο έχουμε αναθέσει με λευκή επιταγή το μέλλον μας στους ρεφορμιστές, όσο ακόμα δεν έχουμε αναμετρηθεί με την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος και την υποχώρηση των αριστερών ιδεών, όλα αυτά τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα θα προχωρούν. Και θα αφορούν όλο και περισσότερους και όλο και περισσότερα: την μόνιμη δουλειά, το σταθερό ωράριο, τους μισθούς, τις συνθήκες εργασίας, τις ελευθερίες, τα σωματεία μας.
ΟΛΓΑ ΠΕΤΡΟΥΛΙΑ
Πρόεδρος του Συλλόγου Προσωπικού Εθνικού Τυπογραφείου
