1. Είναι αλήθεια πως ο πιο καθοριστικός παράγοντας σε όλες τις κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων είναι η μαζική συμμετοχή των λιμενεργατών σε αυτές, σε όλα τα επίπεδα (συνελεύσεις, απεργιακές συγκεντρώσεις, τοπικές μοτοπορείες, παρεμβάσεις κ.ο.κ.). Σε όποια κρίσιμη φάση των κινητοποιήσεων, από το 2014 που ιδρύθηκε η ΕΝΕΔΕΠ και την κατάκτηση των πρώτων δικαιωμάτων, τη δολοφονία του Δημήτρη Δαγκλή και τις αποφασιστικές απεργίες, μέχρι και τις κινητοποιήσεις για την υπογραφή της ΣΣΕ, η αποφασιστική και μαζική συμμετοχή των λιμενεργατών, χωρίς ταλαντεύσεις και με ξεκάθαρα ταξικά κριτήρια, είναι αυτή που ως τώρα έχει φέρει κάποια αποτελέσματα και κάποιες νίκες και θα είναι αυτή που θα καθορίσει τις επόμενες. Με λίγα λόγια, αν δεν υπήρχε η μαζική συμμετοχή των εργαζομένων, δεν θα υπήρχε ούτε το σωματείο ούτε οι όποιες κατακτήσεις.
2. Πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στο ταξικό κριτήριο των εργαζομένων, ειδικά όταν βρίσκονται σε φάση κινητοποιήσεων. Ξέρουν πιο καθαρά από τον κάθε «ειδικό» τι θέλουν και τι πρέπει να γίνει. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα δικαιώματα κατακτιούνται στην πύλη του λιμανιού και ξέρουν ακριβώς τι χρειάζεται προκειμένου οι όροι δουλειάς να γίνουν καλύτεροι. Είδαμε πάνω από δύο φορές, σε κρίσιμες καμπές του αγώνα, την αποφασιστικότητα και το ταξικό κριτήριο των λιμενεργατών σε γενικές συνελεύσεις να ξεπερνούν τις λανθασμένες αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου και μάλιστα είδαμε οι αποφάσεις αυτές να ανατρέπονται και να υπερισχύει η άποψη της πλειοψηφίας για συνέχιση του αγώνα. Άρα, εκτός από τη μαζική συμμετοχή, καθοριστικός παράγοντας είναι και η τοποθέτηση στις Γενικές Συνελεύσεις (ανώτερο όργανο για εμάς) των εργατών!
3. Είναι προφανές ότι ο πολιτικός αρνητικός συσχετισμός που επικρατεί σε όλους τους χώρους και στην κοινωνία παίζει και αυτός τον ρόλο του, και πολλές φορές μάλιστα καθοριστικό. Το ΔΣ του σωματείου με την ατολμία του και τη λογική του να αποφασίζει πρωτίστως αυτό για τους αγώνες και να λειτουργεί κυρίως δια της αντιπροσώπευσης αναπαράγει λάθος αντιλήψεις μέσα στους εργαζόμενους και καλλιεργεί τη λογική της ανάθεσης. Αυτό που καθόρισε τις πιο πολλές μάχες είναι η οργή και το “δεν πάει” άλλο των λιμενεργατών οι οποίοι πίεσαν τη συνδικαλιστική ηγεσία να τους ακούσει και να συνεχίσει. Ακόμα και όταν έκλειναν κινητοποιήσεις με πρόταση του ΔΣ αυτό για να γίνει εφικτό έπρεπε να ντυθεί με τον μανδύα του «τακτικού ελιγμού» και τα γνωστά γυρνάμε στις δουλειές με το κεφάλι ψηλά κ.α για να κατευναστεί η οργή και η διάθεση των εργατών να συνεχίσουν. Παρόλο τον γενικό συσχετισμό και τη γνωστή πλέον στάση της διοίκησης του σωματείου (τουλάχιστον σε όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις από κοντά), οι κινητοποιήσεις δημιουργούν τη δικιά τους δυναμική και καταφέρνουν και αποσπούν νίκες από την εργοδοσία. Αυτές τις νίκες είναι που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι. Νίκες που θα εμφυσήσουν αισιοδοξία και αγωνιστική διάθεση γιατί πολύ απλά θα καταλαβαίνουν ότι οι αγώνες τους έχουν αποτελέσματα.
4.Ποιος είναι ο ρόλος μας και τι πρέπει να γίνει; Όσο και να φαίνεται «περίεργο», ο ρόλος μας είναι και αυτός καθοριστικός. Το υπογραμμίζω όχι για να μεγαλοπιαστούμε, αλλά για την ουσία του πράγματος! Όταν η τοποθέτηση του Δ.Σ. είναι το κλείσιμο του αγώνα, για να τεθεί σε ψηφοφορία από όλους τους εργαζόμενους στο λιμάνι η συνέχισή του ή όχι, η δική μας τοποθέτηση είναι εντελώς αντίθετη και, έχει να το πω απλά, μεγαλύτερη πέραση από αυτή του Δ.Σ.: τη συνέχιση δηλαδή της απεργίας, που αποτελεί το μοναδικό εργαλείο διαπραγμάτευσης με την εργοδοσία. Ή, αν θέλετε, και τα ίδια αιτήματα που έθεσε και συζήτησε με τους εργάτες η Ταξική Πορεία, που είναι και ενωτικά για τους εργάτες και σε σύγκρουση με την εργοδοσία , το εργοδοτικό φασιστο-σωματείο και το κράτος με τους νόμους του. Άρα, όχι μόνο θέλουμε τα ξεσπάσματα των εργατών, έχοντας εμπιστοσύνη στο κριτήριό τους, αλλά θέλουμε και να τα προκαλούμε και να βοηθήσουμε με τον πιο καλό και ουσιαστικό τρόπο τα ξεσπάσματα να γίνουν οργανωμένες νίκες για την εργατική τάξη, που θα ανοίγουν τον δρόμο για περαιτέρω κατακτήσεις!
Λεωνίδας Αναγνωστόπουλος
Εργαζόμενος σε εταιρεία Logistics
