Παραθέτουμε προπαγανδιστικό κείμενο για Μισθούς-Κόστος Ζωής, του σχήματος "Αγωνιστική Πρωτοβουλία". Μοιράζεται σε εργασιακούς χώρους στη Θεσσαλονική:
Δε θα μας χαρίσει κανείς τίποτα, πάλη για πραγματικές αυξήσεις μισθών!
520€ για 40 τ.μ. το μέσο ενοίκιο για ένα μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. 1 στους 3 εργαζόμενους αμείβεται με τον κατώτατο μισθό (δηλαδή 780€ και όχι 920€, όπως εξοργιστικά διατείνεται η κυβέρνηση, αναφέροντας πονηρά τις μεικτές αποδοχές), ενώ το 80% των εργαζομένων παίρνει κάτω από 1000€. Οι τιμές ενέργειας αυξημένες κατά 25,8% σε σχέση με πέρυσι και μέση τιμή βενζίνης στα 2,164€. Καθημερινές είναι οι ανατιμήσεις στα τρόφιμα και στα βασικά αγαθά. Η αγοραστική δύναμη είναι μειωμένη τα τελευταία 5 χρόνια. Τα νούμερα πολλά και όλα καταλήγουν στο ότι η πράξη (και η ζωή) δε βγαίνει όπως και να το δούμε.
Τόσο οι κυβερνητικές εξαγγελίες στη ΔΕΘ όσο και οι εξαγγελίες της δήθεν αντιπολίτευσης (κατώτατος μισθός 790€ καθαρά η κυβέρνηση, 827€ η «αντιπολίτευση») δεν αποτελούν πραγματικές αυξήσεις αλλά μειώσεις μισθών. Ακόμη και ενόψει των επερχόμενων εκλογών τα συστημικά κόμματα δεν υπόσχονται τίποτα, καθώς όπως λένε τα «δημοσιονομικά όρια» ή «τα όρια σπατάλης της Ε.Ε» ή «η παγκόσμια αστάθεια» δεν αφήνουν τέτοια περιθώρια. Μας λένε ότι «πρέπει να παράγουμε παραπάνω, για να μοιραζόμαστε δικαιότερα» όπως είπε χαρακτηριστικά ο Τσίπρας. Όταν, μάλιστα, οι μεγάλες επιχειρήσεις κάθε χρόνο σημειώνουν ρεκόρ κερδών σε αντίθεση με το λαό που ολοένα και φτωχαίνει, ενώ σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της (εργοδοτικής) ΓΣΕΕ, την περίοδο 2019-2024 η παραγωγικότητα αυξήθηκε κατά 1,2%, αλλά το ωρομίσιθιο μειώθηκε 4,7%!
Στο ίδιο εξοργιστικό μήκος κύματος βρίσκονται οι πρόσφατες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών. Ο εκπρόσωπος τύπου της κυβέρνησης μίλησε ουσιαστικά για την κατάργηση του ταμείου ανεργίας και μια σειρά κυβερνητικά στελέχη σουλατσάρουν στα κανάλια και μας κοροϊδεύουν στα μούτρα με λογικές «αφού έχει κίνηση στους δρόμους, άρα ο λαός μια χαρά μπορεί να πληρώνει τη βενζίνη». Μας λένε πως φταίμε εμείς για τη φτώχεια μας, και αν θέλουμε να μπορούμε να επιβιώσουμε θα δουλεύουμε από ήλιο σε ήλιο, άνευ όρων! Αυτά υποστηρίζουν νυν και επίδοξοι διαχειριστές. Την πολιτική της εξαθλίωσης, της υπηρέτησης των κατευθύνσεων ντόπιου και ξένου κεφαλαίου και των πανάκριβων εξοπλιστικών προγραμμάτων που προετοιμάζουν ένα παγκόσμιο πολεμικό μακελειό. Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από την (εν)αλλαγή των κυβερνήσεων, ενώ οι πολιτικές μένουν.
Και τι να κάνουμε;
Σίγουρα το να δουλεύουμε 2 ή και παραπάνω δουλειές, ή 12ωρα, Σάββατα, Κυριακές και αργίες δεν είναι λύση. Όπως δεν είναι λύση η αυταπάτη πως η υποταγή στις ορέξεις του εργοδότη, ο ανταγωνισμός και η λογική «ο θάνατος σου η ζωή μου» απέναντι στους συναδέλφους μας, μπορεί να είναι εισιτήριο για «ανέλιξη». Απέναντι στη φτώχεια και στον εργασιακό μεσαίωνα, κανείς δεν περισσεύει και κανείς δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος του.
Μοναδικός δρόμος είναι ο αγώνας των εργαζομένων απέναντι σε εργοδοσία-κεφάλαιο και στις κυβερνήσεις τους, και σε αυτό δεν υπάρχουν ούτε φαεινές, ούτε «κοινές λύσεις». Γιατί για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσουν εκείνοι.
Μέσα από επιτροπές και πρωτοβουλίες σε χώρους δουλειάς, μαζί με τους συναδέλφους, συλλογικά και μέσα στα σωματεία μας, να οργανωθούμε και να απαιτήσουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ.
