Οργή και αγανάκτηση προκάλεσε στον εργαζόμενο λαό και στις οικογένειες των θυμάτων η απόφαση του δικαστικού συμβούλιου Τρικάλων για αποφυλάκιση, με περιοριστικούς όρους, του ιδιοκτήτη της μπισκοτοβιομηχανίας «Βιολάντα», Κ. Τζιωρτζιώτη. Είχε κριθεί προφυλακιστέος ως υπεύθυνος της φονικής έκρηξης λόγω πολύμηνης διαρροής προπανίου και πληθώρας εγκληματικών παραλείψεων και κακοτεχνιών που οι έλεγχοι έβγαλαν στη δημοσιότητα, με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο 5 εργατριών της βραδινής βάρδιας και τον τραυματισμό άλλων 7. Οι συγγενείς των θυμάτων βαθιά εξοργισμένοι, έκαναν ένσταση κατά της απόφασης, η οποία απορρίφθηκε, επιβεβαιώνοντας πως η θέση της αστικής δικαιοσύνης είναι με το κεφάλαιο και την εργοδοσία. Συγχρόνως κατήγγειλαν ότι όχι μόνο δεν πήραν αυτά που τους είχαν υποσχεθεί σαν τις ελάχιστες αποζημιώσεις αλλά και ότι εργαζόμενοι απολύθηκαν ή εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση, λόγω των καταθέσεών τους, ενώ το κλίμα τρομοκρατίας και εκφοβισμού έχει ενταθεί. Όπως ήταν φυσικό η εργοδοσία διέψευσε τις καταγγελίες. Βέβαια είναι πάγια και γνωστή η τακτική των εργοδοτών να καλύπτουν τους πραγματικούς λόγους απόλυσης. Οι δικαιολογίες πολλές και γνωστές, σε απολύω γιατί δεν είσαι συνεπής στη δουλειά, δεν είσαι παραγωγικός, ή απλά φύγε αν δεν σου φτάνουν τα ψίχουλα που σου δίνω έναντι. Εξάλλου οι κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ παλαιότερα, έχουν εξασφαλίσει στην κεφαλαιοκρατία ένα ολόκληρο αντεργατικό νομικό οπλοστάσιο. Αναρωτιούνται επίσης με ποιο σκεπτικό οι δυο πρώτες αποφάσεις προφυλάκισης άλλαξαν, αφού όλα τα στοιχεία δείχνουν εγκληματική ενέργεια. Είναι προφανές ότι οι αρχικές αποφάσεις προφυλάκισης ήθελαν να κατευνάσουν την οργή που μεταφράζονταν σε μαζικότατες κινητοποιήσεις καταγγελίας του εγκλήματος. Επτά μήνες μετά θεώρησαν ότι εκτονώθηκε η αγανάκτηση και ξεχάστηκε το εργοδοτικό έγκλημα.
Όμως οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ξεχάσουν, αφού η περίπτωση της «Βιολάντα» δυστυχώς δεν είναι η μοναδική. Βαρύ φόρο αίματος στο βωμό του κέρδους πληρώνει η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός. Τα εργατικά ατυχήματα – εργοδοτικά εγκλήματα που αφήνουν πίσω τους δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες σακατεμένους, αυξάνονται. Και όσο αυξάνονται αυτά τόσο πολλαπλασιάζονται τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών. Τα αστικά δικαστήρια, τα κρατικά και ελεγκτικά όργανα (επιθεώρηση εργασίας, μηχανισμοί ελέγχου περιφέρειας) όπως περίτρανα αποδείχτηκε στην περίπτωση της «Βιολάντα», υπηρετούν πάντα την κυρίαρχη πολιτική: όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο. Έτσι επτά μήνες μετά άνοιξε με fast track διαδικασίες νέο εργοστάσιο και νέα εταιρεία στη Σιάτιστα.
Ποιος λοιπόν θα βάλει φραγμό σε μια πολιτική που μας θέλει αναλώσιμους, που εντείνει την εκμετάλλευση αν όχι οι ίδιοι οι εργάτες και οι εργαζόμενοι; Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Με συσπείρωση στους χώρους δουλειάς να ξανακερδίσουν τα σωματεία τους, να αναγνωρίσουν του εχθρούς και τους ψεύτικους φίλους. Να κάνουν τα σωματεία τους όργανα πάλης και διεκδίκησης. Κόντρα στις λογικές ότι το σωματείο είναι αποκούμπι (δήλωση εκπροσώπου του εργατικού κέντρου που πρόσκειται στο ΠΑΜΕ), ότι καθήκον μας είναι να ψηφίζουμε αγωνιστικά ΔΣ για να κάνουν παραστάσεις διαμαρτυρίας.
Κόντρα στις λογικές ότι δέκα αυτόκλητοι «εκδικητές σωτήρες» σπάζουν με βαριοπούλες τις βιτρίνες του εργοστασίου (όπως έκανε ο Ρουβίκωνας στο εργοστάσιο στη Λάρισα). Αυτό το τελευταίο μάλιστα αγγίζει και τη γελοιότητα, αν αναλογιστούμε την έκρηξη που έγινε, τις καταστροφές που προκάλεσε και το πόσο
γρήγορα ο εν λόγω εργοδότης επέκτεινε τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Αυτές οι λογικές είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αφήνουν στο περιθώριο τα πραγματικά υποκείμενα, ενισχύουν την ανάθεση σε σωτήρες, δηλαδή δρουν ακριβώς σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτό που πρέπει να γίνει. Μέλημα των αγωνιστών και των δυνάμεων που τοποθετούνται από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων είναι να ευνοούν τη συσπείρωση, τη συμμετοχή στο σωματείο, την αναγκαία πολιτική και
συνδικαλιστική συγκρότηση των εργατών. Για να μπει φραγμός στην αντεργατική επίθεση. Για να ανοίξει ο δρόμος για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.
