Οι ζωές και οι ανάγκες μας δεν «κοστολογούνται»
ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ
που να καλύπτουν το κόστος της ζωής
 |
| Κατεβάστε το 4σέλιδο |
Να κοστολογήσουμε τις ζωές μας όσο «αντέχει» η οικονομία και όσο ορίζουν τα ξένα αφεντικά τους.
Βέβαια, τα βάρη της πολιτικής τους τα χρεώνονται πάντα οι εργαζόμενοι και ποτέ οι εργοδότες και το μεγάλο κεφάλαιο. Η σκληρή λιτότητα που έχει επιβληθεί (και σκοπεύουν να τη βαθύνουν) δεν επηρεάζει την κερδοφορία τους. Επηρεάζει, όμως, τον κόσμο της εργασίας και του μεροκάματου. Εμείς βλέπουμε τις τσέπες μας να αδειάζουν και τον μισθό να μην φτάνει από τα μισά του μήνα. Εμείς είμαστε αντιμέτωποι με την ανεργία, την υπερεκμετάλλευση και τα ωράρια-λάστιχο. Εμείς εκβιαζόμαστε να δουλεύουμε όλο και χειρότερα, με όλο και λιγότερα και μέχρι τα βαθιά γεράματα για να μην βρεθούμε στον δρόμο.
Τα νοίκια είναι απλησίαστα και θα ανέβουν κι άλλο. Τα τιμολόγια του ρεύματος είναι φωτιά και μας έχουν βάλει να ψάχνουμε φτηνούς παρόχους και φτηνά... χρώματα τιμολογίων. Τα είδη πρώτης ανάγκης εξανεμίζουν τους μισθούς μας αστραπιαία. Η βενζίνη και το πετρέλαιο έχουν φτάσει στα ύψη. Και για όλα αυτά η απάντηση από την κυβέρνηση είναι φιλοδωρήματα και pass, για να κατευνάζουν την οργή μας και να μας κάνουν να αποδεχτούμε τα μισθολογικά όρια που αυτοί αποφασίζουν για εμάς. Ακόμα και η κοροϊδία με τη λεγόμενη «αύξηση» του κατώτατου μισθού, ουσιαστικά είναι μείωση στην τσέπη των εργαζομένων έτσι όπως έχει εκτιναχθεί η ακρίβεια.
Γι’ αυτό τον λόγο και είναι ανάγκη σήμερα να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς.
Γιατί είναι το μόνο αίτημα που μπορεί να διασφαλίσει ότι θα καλυτερέψουν οι όροι διαβίωσης. Είναι το μόνο αίτημα που διεκδικεί, κόντρα στην «ελεημοσύνη» των pass και των κάθε λογής έκτακτων επιδομάτων. Γιατί η αύξηση στο μισθό δύσκολα παίρνεται πίσω, ενώ όλα τα υπόλοιπα είναι προσωρινά.
Γιατί είναι αίτημα που μας συγκροτεί ως τάξη ενάντια στο κεφάλαιο. Αυτό το ξέρει καλά η κυβέρνηση αυτή, όπως και οι προηγούμενες. Γι’ αυτό τον λόγο καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις που κατοχυρώνουν αυξήσεις στους μισθούς.
ΦΟΥΛ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Αυτό μας τάζουν σαν προοπτική το επόμενο διάστημα. Αυτό θέλουν να αποδεχτούμε, γιατί βρίσκονται σε πολεμικές προετοιμασίες και παρατεταμένη κρίση. Για όλα φταίνε οι εργαζόμενοι! Αυτό συνομολογούν κυβερνώντες (και επίδοξοι κυβερνώντες) και κεφάλαιο. Από την ανεργία (όπως δηλώνουν Μαρινάκης και Βορίδης) μέχρι τις εργασιακές σχέσεις και τα ρεκόρ εργοδοτικών εγκλημάτων, φταίνε οι εργαζόμενοι. Γιατί «δεν πάνε να δουλέψουν», γιατί «δεν είναι παραγωγικοί», γιατί «δεν προσέχουν» και άλλα παρόμοια. Ποτέ δεν θα παραδεχτούν ότι φταίνε αυτοί. Ότι αυτοί έχουν την ευθύνη, με τα συμφέροντα και τις πολιτικές τους. Λες και φταίνε οι εργαζόμενοι για τους πολέμους και τις πολεμικές προετοιμασίες που οξύνουν την κρίση και φέρνουν λουκέτα. Λες και είναι υπόλογοι οι εργάτες για τη δημοσιοοικονομική λιτότητα που υπαγόρευσε η ΕΕ για τα επόμενα χρόνια. Λες και οι εργαζόμενοι κατάργησαν τις συλλογικές συμβάσεις, το οχτάωρο, τον 13ο και τον 14ο μισθό στο Δημόσιο, και όχι οι κυβερνήσεις και το κεφάλαιο που υπηρετούν.
Η πολιτική της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης απαιτεί νέες, ακόμα μεγαλύτερες θυσίες από τους εργαζόμενους. Η φτώχεια και η λιτότητα θα επεκταθούν σε κάθε σπίτι και η ζωή θα γίνεται ακόμα πιο ακριβή. Οι εργαζόμενοι θα βρεθούμε αντιμέτωποι με νέους εκβιασμούς, χωρίς προστασία από τις απολύσεις και την ανεργία. Θα καλούμαστε να δουλεύουμε όσο, όπως και όποτε θέλει το κεφάλαιο, χωρίς σταθερό ωράριο και μισθό, χωρίς ασφάλιση και περίθαλψη, χωρίς συντάξεις, χωρίς ζωή και προοπτική. Να σκοτωνόμαστε στη δουλειά για να φτιάξουμε τα όπλα με τα οποία θα μας βάλουν να σκοτωθούμε στους πολέμους που ετοιμάζουν. Όχι, δεν είναι αρρωστημένο σενάριο, αλλά η πραγματικότητα που ήδη επιβάλλεται στις πιο «αναπτυγμένες» καπιταλιστικές χώρες, στις οποίες θέλει να μοιάσουμε η ντόπια άρχουσα τάξη.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Το σύστημα διαμορφώνει εδώ και χρόνια το έδαφος για να εκμεταλλεύεται χωρίς όρια τη δουλειά μας. Η υποτιθέμενη έξοδος από την κρίση και τα μνημόνια, για εμάς έφερε μόνιμη συμπίεση. Οι κυβερνήσεις έκαναν νόμους το πετσόκομμα της ασφάλισης, με άπιαστα όρια συνταξιοδότησης και συντάξεις πείνας. Τη διάλυση του οχταώρου, με απλήρωτα δεκάωρα, διαλείμματα και χρόνους «προετοιμασίας» πριν και μετά τη βάρδια, με «ψηφιακή κάρτα εργασίας» που χρησιμοποιεί η εργοδοσία όποτε τη βολεύει και «ξεχνάει» όποτε θέλει. Με 6ήμερα, 13ωρα, δουλειά την Κυριακή, λέγοντας πως η «λύση» για να ζήσουμε εμείς κι οι οικογένειές μας είναι να δουλεύουμε όλη μέρα, κάθε μέρα. Με άδειες που δίνονται αν και όπως θέλει κάθε εργοδότης, χωρίς να διασφαλίζεται ποτέ μια πραγματική ανάσα από τη δουλειά. Με σπρώξιμο στην ελαστική δουλειά, με συμβάσεις «μηδενικών ωρών», με συμβάσεις «μίας ημέρας», με εργασία σε πλατφόρμες σαν «συνεργάτες», και με τη μονιμότητα στο δημόσιο μόνιμα στο στόχαστρο.
Σήμερα το σύστημα αξιοποιεί όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο που επέβαλε τα προηγούμενα χρόνια και οι εργαζόμενοι βιώνουμε τις συνέπειες. Τα ωράρια γίνονται λάστιχο, με άλλους να δουλεύουμε ατελείωτες υπερωρίες και άλλους 4ωρα και να κυνηγάμε δεύτερη και τρίτη δουλειά. Όλοι δουλεύουμε σε εξαντλητικούς ρυθμούς, αντιμέτωποι με ελλείψεις προσωπικού, μετακινήσεις από πόστο σε πόστο και αδιάκοπη πίεση «να βγει η δουλειά». Γυρνάμε κατάκοποι χωρίς ελεύθερο χρόνο, με επιβάρυνση της υγείας μας και με κίνδυνο, όλο και περισσότεροι, να μη γυρίσουμε καν από το μεροκάματο. Τα απανωτά εργοδοτικά εγκλήματα, οι εκατοντάδες νεκροί και σακατεμένοι, δεν είναι ούτε «κακή τύχη» ούτε «ανθρώπινα λάθη»: είναι το αποτέλεσμα της κυριαρχίας του κεφαλαίου και της υποταγής ολόκληρης της ζωής μας στις απαιτήσεις της κερδοφορίας του. Οι εργοδότες δεν διστάζουν να μας θυσιάσουν για το δικό τους συμφέρον και το κράτος κι οι μηχανισμοί του, τους λύνουν τα χέρια να μας αντιμετωπίζουν σαν αναλώσιμους.
Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΟΜΩΣ ΜΕΤΡΑΕΙ!
Όσο κι αν το σύστημα θέλει να πληρωνόμαστε ελάχιστα και να μας βυθίζει στη φτώχεια, η δουλειά μας είναι που παράγει τον πλούτο της κοινωνίας και με βάση τις δικές μας ανάγκες πρέπει να υπερασπιστούμε τη ζωή και τα δικαιώματά μας. Κυβέρνηση κι αντιπολίτευση «υπόσχονται» να κρατήσουν τον κατώτατο μισθό στα χέρια του κράτους και του υπουργείου, για να δίνουν την κατεύθυνση συνολικά για τους μισθούς. Να περιορίζουν τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις στις λεγόμενες «αντοχές της οικονομίας» κι ας έχουν προ πολλού τελειώσει οι δικές μας αντοχές. Να εκτονώνουν την απαίτησή μας για πραγματικές αυξήσεις με ψίχουλα που δεν καλύπτουν ούτε καν την ακρίβεια και αντιστοιχούν, στην πραγματικότητα, σε λιγότερα απ’ όσα ήταν ο κατώτατος πριν από 20 χρόνια. Να μας πείθουν ότι ο μισθός μας αποφασίζεται δήθεν αντικειμενικά, με αλγορίθμους και επιτροπές, ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δεν έχουμε κανέναν λόγο στο πώς θα ζούμε.
Ξέρουμε καλά πως οι μισθοί μας δεν θα είναι ποτέ δίκαιοι μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί αυτό που πραγματικά αναλογεί σ’ εμάς που παράγουμε τον πλούτο είναι όλο το κέρδος που μας κλέβουν το κεφάλαιο και η εργοδοσία. Γιατί το ύψος των μισθών δεν προκύπτει από τις λεγόμενες «ανάγκες της οικονομίας» ή την «κοστολόγηση» που κάνουν η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση. Προκύπτει από τον ταξικό συσχετισμό που έχει διαμορφωθεί και τους αγώνες που κάνουν οι εργαζόμενοι διεκδικώντας να πάρουν πίσω κομμάτι από τον πλούτο που τους κλέβουν το κεφάλαιο και τα αφεντικά. Γι’ αυτό είναι στο χέρι μας να κερδίσουμε αυξήσεις στους μισθούς ώστε να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια.
Η ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
Η επίθεση του συστήματος στα δικαιώματά μας δεν θα μπορούσε να προχωρήσει ως εδώ, και να μας απειλεί με χειρότερα, αν οι δυνάμεις που κυριαρχούν στα σωματεία μας δεν είχαν αμαυρώσει με τη στάση τους τον συνδικαλισμό. Οι διαλυτικές αντιλήψεις που κυριαρχούν για δεκαετίες είναι που έχουν επιτρέψει αυτήν την κατάσταση. Όπως η αντίληψη των «κοινών συμφερόντων» με την εργοδοσία. Ή αυτή περί «ουδέτερου κράτους» που δήθεν μας φροντίζει όλους (αφού «είμαστε μια οικογένεια» οι εκμεταλλευόμενοι με αυτούς που μας εκμεταλλεύονται), αλλά κι αν δεν το κάνει, θα αλλάξει δήθεν ρόλο αν ψηφίσουμε τη «σωστή κυβέρνηση» ή αν του καταθέσουμε τις «σωστές προτάσεις». Ή η λογική της ανάθεσης στους «ειδικούς» που θα λύσουν τα προβλήματά μας αντί για εμάς.
Όλα αυτά, και όχι μόνο, είναι που έχουν φέρει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες σε συνδιαλλαγή με την εργοδοσία, το υπουργείο, την κυβέρνηση. Που τις έχουν αποκόψει από τους εργαζόμενους και τα συμφέροντά τους. Και τι καταφέρανε αυτοί οι «ειδικοί» πέρα από το να μειώσουν τους μισθούς μας, να χαρίσουν τις συλλογικές συμβάσεις και να διαλύσουν τα δικαιώματά μας;
ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΣΘΟ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
Η οργάνωση και ο μαζικός μας αγώνας είναι που μπορεί πραγματικά να βελτιώσει τη ζωή μας. Με την πάλη για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, που να καλύπτουν το κόστος ζωής, στο επίκεντρο. Με βάση τις δικές μας ανάγκες και κόντρα στην τρομοκρατία του συστήματος. Αυτοί που υποστηρίζουν ότι «πρέπει να λέμε κι ευχαριστώ» είναι αυτοί που ζούνε από την εκμετάλλευση της δουλειάς μας.
Εμείς οι εργαζόμενοι, που παράγουμε τα πάντα, υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά μας να ζούμε και να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια, με μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας! Με όπλο τον μαζικό αγώνα, τις απεργίες και τις διαδηλώσεις!
Απαιτούμε:
- Αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν το κόστος της ζωής.
Δεν δεχόμαστε να ζούμε με pass και φιλοδωρήματα. - Συλλογικές συμβάσεις με αυξήσεις και δικαιώματα για όλους τους εργαζόμενους.
- 8ωρο-5ήμερο, σταθερή δουλειά για όλους
