Περισσότεροι από 700 συμβασιούχοι της ΔΥΠΑ , σε διάφορα ΚΠΑ της χώρας, αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο της απόλυσης τους. Η κυβέρνηση δεν έχει κάνει καμία ενέργεια ανανέωσης των συμβάσεών τους, που λήγουν, σταδιακά, απ’ τον προσεχή Απρίλη έως τον Ιούνη. Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι δουλεύουνε με συμβάσεις ορισμένου χρόνου σε έναν ακόμα οργανισμό που βρίσκεται υποστελεχωμένος, με ελάχιστο μόνιμο προσωπικό, λειτουργώντας με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι και η συνθήκη ομηρίας και αβεβαιότητας που βιώνουν οι εργαζόμενοι αλλά και η εντατικοποίηση της εργασίας αφού η απόλυση τους θα σημάνει ότι το βάρος των αρμοδιοτήτων τους θα φορτωθεί στους ελάχιστους μόνιμους υπαλλήλους.
Στην σημερινή συγκυρία της άγρια επίθεσης από μεριάς κυβέρνησης και συστήματος στο σύνολο των εργασιακών δικαιωμάτων μας, καθώς και στο επικείμενο, νέο κύμα ακρίβειας που αναμένεται να εξανεμίσει τα ήδη χαμηλά μας εισοδήματα, κάθε απόλυση εργαζομένου σημαίνει, στην κυριολεξία, δυσκολία επιβίωσης. Με τα ενοίκια στα ύψη, τα καύσιμα σε ιστορικά υψηλά, που αναμένεται να συμπαρασύρουν ένα σωρό προϊόντα και υπηρεσίες, με τον πληθωρισμό να επαναπολογίζεται και επίσημα προς τα πάνω, ακόμα και μία ημέρα χωρίς δουλειά είναι ένα ακόμα χτύπημα στους όρους ζωής των εργαζομένων. Η απόλυση και η ανεργία ισούται με καταδίκη σε συνθήκες φτώχειας και ανέχειας.
Η απόφαση της κυβέρνησης να αποψιλώσει το δυναμικό ενός οργανισμού που τα τελευταία χρόνια έχει μετατρέψει, με νομοθετικές πράξεις, σε γραφείο εύρεσης εργασίας, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κεφαλαίου και της εργοδοσίας, ίσως σημάνει περεταίρω χτύπημα του συνόλου των δικαιωμάτων των άνεργων συνολικά. Να εκχωρήσει αρμοδιότητες του οργανισμού σε ιδιώτες, να μειώσει τα προγράμματα ανέργων, να αυστηροποιήσει τις υποδείξεις εργασίας προς τους ανέργου κλπ. Η πολιτική όλα στο κεφάλαιο – όλα για το κεφάλαιο που υλοποιεί η κυβέρνηση για λογαριασμό του συστήματος και ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων, θα ενταθεί ακόμα περισσότερο στην περίοδο πολεμικών προετοιμασιών και τεράστιων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Για το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, οι άνεργοι αποτελούν απλώς μία εφεδρική μάζα εργαζομένων, που μπορεί να τις χρησιμοποιεί κατά το δοκούν, και καθόλου μια υποχρέωση που πρέπει να στηριχθεί με επιδόματα ικανά να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Όποιες κι αν είναι τελικά οι επιδιώξεις της κυβέρνησης και του συστήματος σε σχέση με την ΔΥΠΑ, τα δικαιώματα των εργαζομένων χρειάζεται να υπερασπιστούν από τους ίδιους. Το δικαίωμα στη δουλειά, ως απαραίτητος όρος επιβίωσης, πρέπει να γίνει αίτημα αιχμής όλου του εργαζόμενου λαού, ειδικά σε μία περίοδο όπου το σύστημα έχει βάλει στο στόχαστρο την μονιμότητα και στο δημόσιο, με την συζήτηση που έχει ανοίξει για την αναθεώρηση του συντάγματος. Είναι λοιπόν φανερό πως η ζωή και το μέλλον μας μόνο στα δικά μας χέρια και απ’ τις δικές μας δυνάμεις μπορεί να εξασφαλιστεί.
