Φέτος βρισκόμαστε στη δίνη των πολεμικών ανταγωνισμών και της παγκόσμιας τρομοκρατίας, που θέλει τους εργαζόμενους, και ειδικά τους δημοσίους υπαλλήλους. που διαχειρίζονται την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής, ακόμα πιο σιωπηρούς, φοβισμένους και, κυρίως, χωρίς δικαιώματα και φωνή.
Φέτος έχει ψηφιστεί το νέο πειθαρχικό και η άρνηση εφαρμογής της αξιολόγησης, για δυο συνεχόμενες αξιολογικές περιόδους, αποτελεί πειθαρχικό παράπτωμα που επισύρει ακόμα και οριστική παύση.
Φέτος έχει ανοίξει στα σοβαρά η συζήτηση περί αναθεώρησης του συντάγματος, άρσης της μονιμότητας και ένταξης της αξιολόγησης σε αυτό.
Φέτος έχει συμπληρωθεί ένας χρόνος από την αργία της εκπαιδευτικού Χ. Χοτζόγλου, της πρώτης απόλυσης, δημοσίου υπαλλήλου, μετά τη μεταπολίτευση, για συνδικαλιστικούς λόγους και τα χιλιάδες πειθαρχικά στην εκπαίδευση προχωράνε.
Φέτος οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και μάλιστα με «ταξικά» χαρακτηριστικά, όχι μόνο δεν έχουν κάνει τίποτα, αλλά υπονομεύουν συστηματικά τη μάχη ενάντια στην αξιολόγηση. Εξάλλου από την πρώτη στιγμή έψαχναν διαφυγή από αυτόν τον αγώνα, είτε διασπώντας τον σε διάφορα μέτωπα, είτε αναζητώντας την δική τους «δίκαιη» αξιολόγηση, είτε υποτασσόμενες στην νομιμότητα, είτε αφήνοντας ακάλυπτους τους διωκόμενους κατηγορώντας τους ακόμα και για …ακτιβισμό. Βάζουν απεργία στις….13 Μαΐου και σύσκεψη για το πειθαρχικό μέσα στον….Μάιο!
Όχι μόνο, λοιπόν, δεν μπαίνουν μπροστά, αρνούνται ακόμα και να επαναπροκηρύξουν την απεργία- αποχή. Επικαλούμενες ακόμα και γελοιωδέστατες νομικίστικες προφάσεις, μεταθέτουν το πρόβλημα στις ομοσπονδίες αφήνοντας, τελικά, τους εργαζόμενους ξεκρέμαστους. Το σίγουρο, λοιπόν, είναι ότι δεν θα μπουν μπροστά. Όπως δεν μπήκαν στις διώξεις των χιλιάδων εκπαιδευτικών, στα ψίχουλα του κατώτατο μισθού, όταν ψηφιζόταν το νέο πειθαρχικό, το 13ωρο, ο νόμος για τον κατώτατο μισθό, οι αντεργατικοί νόμοι Χατζηδάκη και Γεωργιάδη, ο νόμος της «κοινωνικής συμφωνίας» στην οποία συμμετείχαν κιόλας…
Η αξιολόγηση όμως παραμένει και είναι εδώ ως ένα ακόμα εργαλείο απολύσεων, διώξεων και εκφοβισμού. Είναι εδώ για να μας τρομοκρατεί και να μας χειραγωγεί. Για να μας χωρίζει σε «καλούς» και «κακούς» και να σπάει τη συλλογικότητα, το μόνο όπλο που έχουμε απέναντι στην επίθεση.
Φέτος, λοιπόν, υπάρχει περισσότερο από ποτέ, η ανάγκη ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση να γίνει ζήτημα όλων των εργαζομένων στο δημόσιο, είτε έχουν δει μέχρι τώρα τα «δόντια» της, είτε όχι. Εξάλλου είναι θέμα χρόνου να γίνει κι αυτό. Είναι ζήτημα στρατηγικής για την κυβέρνηση και δεν θα υποχωρήσει εύκολα. Μόνο αν γίνει υπόθεση όλων των εργαζομένων σε κάθε χώρο δουλειάς, με συνελεύσεις, αγωνιστικές πρωτοβουλίες και κινήσεις.
Να βγουν αποφάσεις από Σωματεία και Ομοσπονδίες για απεργία- αποχή και όπου υπάρχει να αποτελέσει εργαλείο προπαγάνδας, κινητοποίησης και ανοίγματος σοβαρής συζήτησης, όχι μόνο για το χαρακτήρα και τις επιδιώξεις της αξιολόγησης, αλλά και του πώς απαντιέται και οργανώνεται αγώνας με πραγματικούς μαζικούς όρους αναμέτρησης με το σύνολο της αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ!
ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ!
ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ!
ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
