Την Παρασκευή 27/2, οι εργαζόμενοι της Intracom Telecom είδαν μόνο τον μισό μισθό τους στους λογαριασμούς τους. Με ανακοίνωσή της λίγο πριν το σχόλασμα, η εταιρία τους ενημέρωσε ότι κάποια διαδικαστικά προβλήματα δεν επέτρεψαν την εξόφληση, η οποία θα γινόταν την Τρίτη 3/3.
Οι εργαζόμενοι απάντησαν άμεσα με συνέλευση τη Δευτέρα 2/3 και σε μια πολύ μαζική ψηφοφορία αποφάσισαν να προχωρήσουν σε 48ωρη απεργία την Τετάρτη 4/3 και την Πέμπτη 5/3 αν η εξόφληση δεν γινόταν στις 3/3, όπως είχε ανακοινωθεί.
Η εξόφληση όχι μόνο δεν έγινε, αλλά η εργοδοσία επανήλθε με νέα ανακοίνωση στην οποία απέδιδε τα διαδικαστικά προβλήματα στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και συνιστούσε υπομονή και… επαγγελματισμό!
Έτσι η απεργία ξεκίνησε την Τετάρτη 4/3 με μεγάλη συμμετοχή. Η εταιρία επιχείρησε να στήσει απεργοσπαστικό μηχανισμό ορίζοντας ολόκληρα τμήματα ως προσωπικό ασφαλείας, κάτι που όμως απαντήθηκε από την περιφρούρηση της απεργίας. Αργά το πρωί, το τμήμα Προσωπικού ενημέρωσε το ΔΣ του Σωματείου ότι η εξόφληση θα γίνει άμεσα.
Λίγο μετά το μεσημέρι, με νέο μήνυμα η εργοδοσία επιτέθηκε στους εργαζόμενους κατηγορώντας τους που δεν την πίστεψαν ότι το πρόβλημα ήταν διαδικαστικό και προχώρησαν σε απεργία σπιλώνοντας την εικόνα της εταιρίας! Και επανέλαβε ότι η εξόφληση θα γινόταν άμεσα!
Η εξόφληση πράγματι έγινε λίγο αργότερα. Όχι όμως επειδή το πρόβλημα ήταν διαδικαστικό και λύθηκε γρήγορα, αλλά γιατί οι εργαζόμενοι αντέδρασαν μαζικά και αγωνιστικά. Είναι φανερό ότι χωρίς την πίεση της απεργίας το υποτιθέμενο διαδικαστικό πρόβλημα (το οποίο φαίνεται ότι δημιούργησε ο πόλεμος πριν καν αρχίσει!) μπορεί να συνεχιζόταν για μέρες ακόμα. Είναι επίσης φανερό από την τελευταία επιθετική ανακοίνωση της εργοδοσίας ότι αναγκάστηκε να προχωρήσει στην εξόφληση νωρίτερα απ’ ό,τι ήθελε και σχεδίαζε.
Η κατάσταση στην Intracom Telecom δεν είναι καλή, εδώ και μήνες. Εκτός από τις δυο καθυστερήσεις μισθών (τον περασμένο Αύγουστο κατά 25 ημέρες και τώρα), έχουν κοπεί όλες οι έξτρα παροχές (κάρτες σίτισης κ.λπ.), ενώ οφείλονται και οδοιπορικά. Η θετική κατάληξη αυτής της απεργίας δείχνει πως ο δρόμος του αγώνα για τα στοιχειώδη τους δικαιώματα είναι ο μόνος που μπορούν να ακολουθήσουν οι εργαζόμενοι.
Και πάνω απ’ όλα, δείχνει ότι αυτός ο δρόμος μπορεί να φέρει νίκες. Ότι όσο κι αν κάθε εργοδοσία (με τη στήριξη του κράτους και της νομοθεσίας) δείχνει ισχυρή, μπορεί να υποχωρήσει και να ηττηθεί από τους μαζικούς αγώνες των εργαζόμενων.
