ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ Γ.Ν. ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ

 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΩΤΗΡΕΣ

ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΜΕ
ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΑΣ

Ζούμε σε εποχή αποσυγκρότησης του εργατικού κινήματος, τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς, με αποτέλεσμα το ένα αντεργατικό μέτρο να διαδέχεται το άλλο. Ζούμε όμως και στην εποχή που οι εργαζόμενοι καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να παλέψουμε για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Βλέπουμε ότι δεν υπάρχουν εύκολοι δρόμοι, παρατάξεις που θα τους αναθέσουμε τη σωτηρία μας κι εμείς απλώς θα περιμένουμε. Όσα κερδήθηκαν μέσα από σκληρούς αγώνες και χάθηκαν επειδή σταματήσαμε να αγωνιζόμαστε, δεν θα μας επιστρέψουν σαν «παροχή» από καμιά κυβέρνηση. Γιατί καμιά κυβέρνηση, στο σύστημα που ζούμε, δεν εκπροσωπεί τα δικά μας συμφέροντα.
 
Η ένταξη στα ΒΑΕ, που υποσχέθηκε ο ίδιος ο πρωθυπουργός το 2020 και από τότε συνεχώς παραπέμπεται στις καλένδες, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένα παράδειγμα που δείχνει ότι αν δεν αγωνιστούμε μαζικά κι οργανωμένα, οι υποσχέσεις θα μένουν υποσχέσεις αιωνίως. Εξάλλου ο χαρακτηρισμός του χώρου του νοσοκομείου ως ανθυγιεινού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλους τους εργαζόμενους, δηλαδή λιγότερες ώρες και λιγότερα χρόνια δουλειάς, μέτρα προστασίας, καλύτερους μισθούς, καλύτερες συντάξεις, καμιά σχέση δεν έχει με τις περίφημες εξαγγελίες, που παραμένουν αόριστες. Το να πληρώνεις περισσότερες εισφορές κι όταν βγεις στη σύνταξη να παίρνεις λιγότερα από όσα θα έπαιρνες αν δεν ήσουν στα ΒΑΕ, δεν είναι λύση. 

Στο νοσοκομείο μας, αλλά και σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας, η κατάσταση για μας τους εργαζόμενους και τους αρρώστους είναι τραγική. Για τον υπουργό, όμως, ποτέ δεν ήταν καλύτερη! Κυρίως μετά την αλλαγή στο σύστημα εφημέρευσης, τα πράγματα έχουν δραματικά επιδεινωθεί. Η αναμονή στα επείγοντα, η αναμονή να αδειάσει κρεβάτι, οι συνθήκες νοσηλείας στο ράντζο ή στη διασπορά, οι πολλαπλάσιοι άρρωστοι από αυτούς που αντικειμενικά μπορούν να κουράρουν οι γιατροί, οι παραπάνω μέρες νοσηλείας, οι «πιέσεις» για εξιτήρια, είναι μερικές μόνο από τις «παραμέτρους» που ξεπέρασαν τα όρια. 

Όσο για τους εργαζόμενους: Είναι όλο και λιγότεροι, όλο και πιο κουρασμένοι, όλο και πιο απογοητευμένοι, όλο και πιο φτωχοί και όχι μόνο δεν ακούν ευχαριστώ, αλλά με τρομοκρατία και εκδικητικές μετακινήσεις, οδηγούνται στην παραίτηση.Το 30% των χειρουργικών αιθουσών είναι κλειστές λόγω έλλειψης προσωπικού και οι «λύσεις» που βρίσκει ο υπουργός δεν είναι οι προσλήψεις, αλλά τα απογευματινά επί πληρωμή χειρουργεία και η απευθείας πριμοδότηση με δημόσιο χρήμα ιδιωτικών κέντρων για να μειωθούν τάχα οι λίστες. Ακόμα και «καινοτομίες», όπως ο «προσωπικός γιατρός» δεν έχουν κανέναν άλλο σκοπό από το να δυσκολεύουν όλο και περισσότερο την πρόσβαση του λαού στα νοσοκομεία, την ίση, πλήρη και δωρεάν περίθαλψη για όλους χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις στο κόστος ζωής, ο αγώνας για κατάργηση της αξιολόγησης και του νέου πειθαρχικού, η μονιμοποίηση χωρίς όρους και προϋποθέσεις όλων των συμβασιούχων, οι προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και η κατάργηση όλων των κατ' ευφημισμό εργολαβικών σχέσεων εργασίας δεν είναι για μας στην Ταξική Πορεία έκθεση ιδεών. Είναι στόχοι πάλης που οργανωμένα και μαζικά πρέπει να διεκδικήσουμε.

Στις εκλογές του σωματείου πρέπει να ψηφίσουμε εκείνους που είναι διατεθειμένοι να οργανώσουν αυτούς τους αγώνες. Εκείνους που θα πείσουν τους υπόλοιπους εργαζόμενους ότι με την πάλη τους μπορούν να κερδίσουν, ότι μπορούν να ξεπεράσουν τις συμβιβασμένες και υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, που μας οδηγούν από ήττα σε ήττα. Αυτούς που δεν βεβαιώνουν ότι οι αντεργατικοί νόμοι «θα μείνουν στα χαρτιά» και όταν αυτό δεν γίνεται βαφτίζουν την υποχώρηση άνευ όρων σε «νίκη». Να σταθούμε απέναντι στους εχθρούς μας, αλλά κυρίως στους ψεύτικους φίλους που διεκδικούν την ψήφο μας για να εμποδίσουν με κάθε τρόπο το να βρούμε οι εργαζόμενοι τον δρόμο του αγώνα.

Στις εκλογές του Σωματείου στηρίζουμε-ψηφίζουμε ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ