Αγώνας όλων των εργαζομένων ενάντια στην αντεργατική πολιτική του συστήματος!
Το εργασιακό πεδίο στην έρευνα διαχρονικά χαρακτηρίζεται από τον μεγάλο ανταγωνισμό, τους χαμηλούς μισθούς και την ομηρία σε συμβάσεις έργου και ορισμένου χρόνου μικρής διάρκειας. Το καθεστώς αυτό δεν είναι τυχαίο, ούτε αφορά αποκλειστικά τον συγκεκριμένο κλάδο. Χρόνια τώρα παραμερίζονται πεδία και τομείς που δεν χαρακτηρίζονται άμεσα «κερδοφόρα» από το σύστημα. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, το φαινόμενο οξύνεται ειδικά στη χώρα μας, καθώς η εξάρτηση δεν αφήνει περιθώρια παρά να ευθυγραμμιστεί με τις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών-αφεντικών της και να εστιάσει σε δραστηριότητες που οδηγούν τους ίδιους τους εργαζόμενους να γίνουν θυσία στον βωμό του κέρδους.
Από την ακρίβεια μέχρι και τον αφανισμό ολόκληρων τμημάτων που πλέον δεν θεωρούνται «κερδοφόρα», οι εργαζόμενοι σε όλους τους κλάδους είναι τα πρώτα θύματα της νέας κατάστασης. Ακόμα και σε κλάδους όπως αυτός της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, έναν από τους λεγόμενους «κλάδους του μέλλοντος», τεχνολογικοί κολοσσοί απολύουν μαζικά εργαζόμενους στο όνομα της αναδιάταξης και της εστίασης σε διαφορετικά πεδία (βασικά την πολεμική βιομηχανία), ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν στο ανταγωνιστικό πεδίο που οι ίδιοι ανατροφοδοτούν. Είναι δεδομένο ότι το σύστημα αυτό θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που έχει διαθέσιμα για να αυτοσυντηρηθεί. Και δεν πρόκειται να «συγκινηθεί» από τις ρεφορμιστικές αυταπάτες για μια «καλύτερη λειτουργία» του ή μια «λελογισμένη» ανάπτυξή του.
Στο ίδιο πλαίσιο, το σύστημα δεν πρόκειται να παραδώσει έτσι απλά το εποικοδόμημά του, κομμάτι του οποίου αποτελεί η έρευνα. Κάτω από αυτό το πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη. Από τη στροφή στην πολεμική βιομηχανία, μέχρι και την απαξίωση των ανθρωπιστικών επιστημών, είναι προφανές ότι μέσα σε αυτό το σύστημα η έρευνα, ως τέτοια, δεν έχει καμία σχέση με το αφήγημα της «επέκτασης της γνώσης» ή οποιασδήποτε άλλης λογικής που την τοποθετεί σε έναν «ιδεολογικό αιθέρα», σαν να είναι ανεξάρτητη από τον υπόλοιπο κόσμο. Αντιθέτως, πρόκειται για ένα από τα μέσα που πρωταγωνιστούν στον αγώνα της κυριαρχίας κάθε ιμπεριαλιστικής δύναμης έναντι των άλλων. Συνεπώς, οι «παράπλευρες απώλειες» της έρευνας και οι «κακές» εφαρμογές της, δεν αποτελούν το αποτέλεσμα μιας κατάστασης, η οποία έχει κατά τ' άλλα θετικό αντίκρισμα στην ανθρωπότητα.
Η επίκληση σε «έρευνα για τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για τον πόλεμο» αποτελεί, ουσιαστικά, παραδοχή ότι αυτό το σύστημα μπορεί να προσφέρει διάξοδο για τον λαό. Το ίδιο σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που μας θέλει κρέας για τα κανόνια του, που θυσιάζει ζωές στον βωμό του κέρδους. Η αλλαγή της πορείας της έρευνας, και της ίδιας της της φύσης, μπορεί να έρθει μόνο με την ανατροπή αυτού του συστήμα.
Οι απαντήσεις λοιπόν βρίσκονται στον δρόμο του αγώνα. Μόνο μέσω αυτού μπορούν οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν καλύτερους όρους δουλειάς, αλλά και, μαζί με τον λαό συνολικά, να συγκροτήσουν τους δικούς τους όρους, να πάρουν την κατάσταση στα δικά τους χέρια και να παλέψουν για ένα άλλο σύστημα, όπου (και) η έρευνα θα μπορεί να έχει επίκεντρο τον άνθρωπο.
- ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΟΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΟΧΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ
- ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ
- ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
- ΣΤΑΘΕΡΟ ΩΡΩΡΙΟ, 5ΗΜΕΡΟ-8ΩΡΟ
