Συλλογικός, οργανωμένος, μαζικός αγώνας για να μην περάσει το αντεργατικό νομοσχέδιο!

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ!

Ετοιμάζουν νέο γύρο επίθεσης στα δικαιώματά μας! Ένα ακόμη αντεργατικό τερατούργημα, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των εργοδοτών, έρχεται να σαρώσει τα εργασιακά δικαιώματα και τις κατακτήσεις.

Η καθυστέρηση στην κατάθεσή του δεν ήταν τυχαία – αξιοποιήθηκε για να φορτωθεί με ακόμα πιο αντιδραστικές, εχθρικές για τους εργαζόμενους διατάξεις. Μεθοδεύουν άλλη μια θεσμική θωράκιση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας!

ΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ:

• 13ωρη εργασία στον ίδιο εργοδότη. Πλήρης κατάργηση του 8ώρου! Η εργοδοσία προτιμάει να εξαντλεί τους εργαζόμενους που ήδη έχει, απ’ το να «δεσμευτεί» με νέες προσλήψεις! Η πλειοψηφία άλλωστε δουλεύει σ’ έναν εργοδότη.
• Υπερωρίες σε καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας. Δεν φτάνει που οι εργαζόμενοι δουλεύουν «όποτε τους χρειαστεί το αφεντικό», τώρα θα τους ξεζουμίζουν και τις λίγες μέρες που πηγαίνουν για δουλειά.
• Διευθέτηση χρόνου εργασίας σε επίπεδο βδομάδας! Ωράριο-λάστιχο, με ατομική «συμφωνία», τσακίζοντας κάθε έννοια σταθερότητας.
• Ελαστικοποίηση προσλήψεων και απολύσεων. Η εργοδοσία θέλει να καλύπτει πιο άμεσα, με λιγότερο κόστος και λιγότερες δεσμεύσεις, ό,τι ανάγκη της προκύπτει. Και τις ολιγοήμερες προσλήψεις για απεργοσπασία σε περιπτώσεις εργατικών αγώνων.
• «Συμβάσεις μηδενικών ωρών». Ο εργαζόμενος θα αναγκάζεται να είναι «απίκο» όποτε και όσο τον χρειάζεται ο εργοδότης – χωρίς την παραμικρή διασφάλιση κάποιου εισοδήματος.
• Κατάργηση καλοκαιρινής άδειας. Η κυβέρνηση θέλει να βάλει τέλος στη συνεχόμενη άδεια. Διακοπές για λίγους, για τους πολλούς μόνο δουλειά!
• «Ευέλικτο ωράριο» και ψηφιακή κάρτα εργασίας. Διεύρυνση δυνατότητας προσέλευσης και αποχώρησης με διαφορά μέχρι και 2 ώρες σε σχέση με το δηλωμένο ωράριο, πρόβλεψη τριών «μονών» χτυπημάτων της κάρτας τον μήνα, ενδεχομένως υποχρέωση απλήρωτης μισής ώρας παρουσίας πριν τη βάρδια στη βιομηχανία. H ψηφιακή κάρτα επιτελεί επάξια τον ρόλο του πολυεργαλείου διάλυσης του ωραρίου.

Κυβερνητική εικονική πραγματικότητα vs πραγματική επίθεση σε κάθε μας δικαίωμα

Εκτός απ’ το να μας ξεκάνουν, τα κυβερνητικά στελέχη βάλθηκαν και να μας τρελάνουν με την 6ήμερη δουλειά που επέβαλαν με τον νόμο Γεωργιάδη το περασμένο φθινόπωρο και ενεργοποίησαν από 1η Ιούλη. «Δεν είναι 6ήμερη εργασία», λένε, είναι «έκτακτη βάρδια». «Δεν καταργείται το 5ήμερο», λένε, «απλά οι εργαζόμενοι έχουν τη δυνατότητα να δουλεύουν 6ήμερο». «Αφορά ελάχιστους», λένε και γράφουν σε επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου ότι τα 291 παραρτήματα επιχειρήσεων όπου εγκρίθηκε η 6ήμερη δουλειά μέσα στις πρώτες 15 μέρες επιβολής του μέτρου αποτελούν το 0,076% του συνόλου, αλλά «παραβλέπουν» ότι σ’ αυτά εργάζονται 69.104 άνθρωποι, δηλαδή το 2,45% του συνόλου. Εγκρίθηκαν δηλαδή οι μαζικοί χώροι δουλειάς με εκατοντάδες εργαζόμενους.

Δεν φτάνει λοιπόν να δουλεύουμε 6ήμερο (και επίσημα, καθώς πάντοτε το ξήλωμα της εργατικής νομοθεσίας έρχεται να νομιμοποιήσει τον εργασιακό μεσαίωνα που επιβάλλεται στην πράξη και, ταυτόχρονα, να τον επεκτείνει), πρέπει ν’ ακούμε και την προπαγάνδα της κυβέρνησης περί «προστασίας των εργαζομένων».

6 ΗΜΕΡΕΣ ΔΟΥΛΕΙΑ σημαίνει εργασιακή βαρβαρότητα! ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ 5ΗΜΕΡΟ – 8ΩΡΟ!

6 ΗΜΕΡΕΣ ΔΟΥΛΕΙΑ σημαίνει εργασιακή βαρβαρότητα!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ 5ΗΜΕΡΟ – 8ΩΡΟ!

Η κυβέρνηση της ΝΔ ανακοίνωσε ότι ξεκινάει η εφαρμογή της διάταξης του νόμου Γεωργιάδη για το 6ήμερο, την 1η Ιουλίου. Καταπατώντας το πενθήμερο, δίνει τη δυνατότητα σε επιχειρήσεις συνεχούς λειτουργίας, αλλά και σε μη συνεχούς όταν έχουν «αυξημένο φόρτο», να βάζουν τους εργαζόμενους για δουλειά 6 μέρες τη βδομάδα με μια απλή καταχώρηση στο ΕΡΓΑΝΗ.

Η εργοδοσία απαιτεί να μην υπάρχει κανένας νομικός περιορισμός στην εκμετάλλευση. Να είμαστε οι εργαζόμενοι μόνιμα διαθέσιμοι, όποτε, όσο και όπως θέλει. Το έδαφος της αντεργατικής επέλασης στρώνεται με συνέπεια απ’ όλες τις κυβερνήσεις και με τις ευλογίες της ΕΕ. Η νέα εξέλιξη, που μας γυρίζει περισσότερα από 40 χρόνια πίσω, πριν την καθιέρωση της πενθήμερης εργασίας για όλους, έρχεται σε συνέχεια της «ατομικής διευθέτησης του χρόνου εργασίας», της κατάργησης του οχταώρου και της νομιμοποίησης των 13 ωρών δουλειάς τη μέρα. Πατάει στο έδαφος των μισθών πείνας, της διάλυσης των συλλογικών συμβάσεων και της τεράστιας ακρίβειας σε ό,τι έχουμε ανάγκη οι εργαζόμενοι (στέγαση, λογαριασμοί, τρόφιμα, καύσιμα κ.ά.). Στηρίζεται στο καθεστώς της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας, της ποινικοποίησης του πραγματικού συνδικαλισμού, της καταστολής και των διώξεων.

Εργαζόμενε, εργαζόμενη,