Ο αγώνας για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν το κόστος ζωής, η μόνη πραγματική διέξοδος για τους εργαζόμενους
Η κυβέρνηση της ΝΔ και η υποτιθέμενη αντιπολίτευση (ΕΛΑΣ-ΠΑΣΟΚ κτλ), με αρχή τη ΔΕΘ, έχουν επιδοθεί σε ένα μπαράζ δηλώσεων-κοροϊδία για την πραγματική κατάσταση που βιώνουν οι εργατικές-λαϊκές μάζες στη χώρα.
Χρησιμοποιώντας ως στάχτη στα μάτια, το επίσημο ύψος του πληθωρισμού (3,7%), διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, καθώς οι τιμές των βασικών λαϊκών αγαθών, το κόστος σίτισης, στέγασης και ενέργειας, τα κόστη μετακίνησης και τα διόδια έχουν αυξηθεί πολλαπλάσια εξανεμίζοντας το εισόδημα των εργαζόμενων. Ενώ στα λόγια οι μισθοί των εργαζόμενων αυξάνονται κάθε χρόνο, στην πραγματικότητα το κόστος ζωής έχει αυξηθεί πολλές φορές περισσότερο. Αυτές οι «αυξήσεις» είναι μειώσεις μισθών. Αποτελούν ψίχουλα και δίνονται μόνο και μόνο για να καταστέλλεται η εργατική συνείδηση.
Από τη μία η κυβέρνηση εξαγγέλλει δήθεν «νέα αύξηση» του μισθού στα 950 μεικτά (δηλαδή 792 καθαρά) μέσα στο 2027, και στα 1.000 μεικτά έως το 2028 (δηλαδή 826 καθαρά), ενώ η ΕΛΑΣ του Τσίπρα «απαντά» υποσχόμενη τα 1.000 μεικτά έναν χρόνο νωρίτερα. Φυσικά, όλες οι δηλώσεις γίνονται σε μεικτά, ώστε να δίνεται η ψευδής εντύπωση στην κοινωνία ότι ο μισθός είναι ψηλότερος, σαν διαφημιστικό κόλπο. Έτσι, ο ρόλος του εργαζόμενου ορίζεται ως του παθητικού θεατή που παρακολουθεί τη διαχείριση της εξαθλίωσής του, για να συρθεί μετά ως ψηφοφόρος στις εκλογές και να επιλέξει το «αναπόφευκτο» δίλημμα που έχει ορίσει το κεφάλαιο…
Η πολιτική της «κοστολόγησης» των λαϊκών αναγκών δεν διορθώνεται, ανατρέπεται
Αυτό στο οποίο συμφωνούν όλα τα αστικά κόμματα παρά τις διάφορες κοκορομαχίες τους, είναι η πλήρης πειθαρχία στο δημοσιονομικό πλαίσιο εξαθλίωσης που έχουν ορίσει το κεφάλαιο και η ΕΕ. Πίσω από την «κοστολόγηση των προγραμμάτων» κρύβεται η ακόρεστη δίψα των καπιταλιστών-ιμπεριαλιστών για όλο και περισσότερα κέρδη, που έχουν προκύψει από τη δική μας εργασία. Πίσω από τα ματωμένα πλεονάσματα κρύβεται το ξεζούμισμα της χώρας από την ΕΕ με τους ληστρικούς όρους δανεισμού και αποπληρωμής του χρέους. Πίσω από τις «αντοχές της οικονομίας» που θέλουν να τις κατοχυρώσουν και στο Σύνταγμα, βρίσκονται τα εξοπλιστικά ΝΑΤΟ-ΕΕ και η προετοιμασία των ιμπεριαλιστών για ένα νέο παγκόσμιο μακελειό, με τη χώρα μας να είναι πλήρως εμπλεκόμενη.
Η ανάγκη των εργαζόμενων μαζών να ζουν από τη δουλειά τους, τη δουλειά που είναι η μόνη που παράγει τον κοινωνικό πλούτο και την ιλιγγιώδη κερδοφορία των αφεντικών, δεν μπαίνει ούτε σε «κοστολόγηση», ούτε σε «διάλογο». Είναι υπόθεση οργανωμένης πάλης από τη μεριά της εργατικής τάξης ενάντια στον ταξικό της εχθρό, που μπορεί να διεξαχθεί στο μοναδικό πεδίο που μπορούν να ορίσουν οι εργαζόμενοι σε αυτή την κοινωνία: το πεδίο του ανυποχώρητου ταξικού απεργιακού αγώνα.
Σε αυτή τη διαδικασία, δεν υπάρχουν «ουδέτεροι». Είτε είσαι με τα συμφέροντα της αστικής τάξης και εξυπηρετείς τη διαιώνιση της εξαθλίωσης, είτε είσαι με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και δεν αποδέχεσαι αυτή την πολιτική συνολικά. Όλα τα αστικά κόμματα ορκίζονται πίστη στην ΕΕ, στην καπιταλιστική κερδοφορία, στη δημοσιοοικονομική προσαρμογή. Σύμμαχος στο πλευρό τους και εχθρός της εργατικής τάξης στέκεται η ηγεσία της ΓΣΕΕ, που κάνει πλάτες για να περνά αυτή η πολιτική και σαμποτάρει ανοιχτά την πάλη των εργαζόμενων.
Ανάχωμα στην πάλη των εργαζόμενων στέκονται οι ρεφορμιστές του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ που έχουν κηρύξει παύση των αγώνων ενόψει των εκλογών και έχουν σύρει το εργατικό κίνημα πίσω από τις προτάσεις νόμου, σκορπώντας αυταπάτες για το αστικό κοινοβούλιο.
Οι εργαζόμενοι, για να μπορούμε να ζήσουμε, πρέπει να απορρίψουμε όλη αυτή την κοροϊδία, τα ψευτοδιλήμματα, τις εκλογικές και κοινοβουλευτικές αυταπάτες, και να πάρουμε την υπόθεση του αγώνα στα δικά μας χέρια, μη δίνοντας δεκάρα «για τις ανάγκες της οικονομίας», όπως όλο αυτό το σκυλολόι που ζει πλουσιοπάροχα με τον κόπο μας δεν δίνει δεκάρα για το πώς θα βγάλουμε τον μήνα.
