Ο χαρακτηρισμός «προκλητικός» είναι επιεικής για τον πρωθυπουργό που, ενώ μετράμε σχεδόν 13.000 νεκρούς από την πανδημία (οι περισσότεροι απ’ τους οποίους πέθαναν λόγω των κάθε είδους ελλείψεων στα νοσοκομεία) και χιλιάδες από άλλες νόσους (που επισταμένα αποσιωπούνται), δηλώνει: «Είναι αδιανόητο σήμερα να έχουμε -και δυστυχώς αυτό συμβαίνει σε πολλές περιοχές της χώρας- δύο νοσοκομεία σε απόσταση 20, 30 χιλιομέτρων και τα δύο νοσοκομεία να αποδεικνύονται τελικά ότι είναι προβληματικά. Και κάποια στιγμή θα πρέπει να ξεπεράσουμε αυτούς τους τοπικισμούς κι αυτές τις αναχρονιστικές αντιλήψεις, να σχεδιάσουμε έναν ορθολογικό χάρτη υγείας, να μετατρέψουμε νοσηλευτικές μονάδες σε μονάδες που μπορεί να παρέχουν άλλες υπηρεσίες πχ. παρηγορητική φροντίδα, αλλά να εξορθολογίσουμε επιτέλους το νοσοκομειακό χάρτη της χώρας». Όσοι θυμούνται τα κλεισίματα των νοσοκομείων του ΙΚΑ αλλά και άλλων νοσοκομείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη επί υπουργίας Γεωργιάδη δεν έχουν καμιά αμφιβολία για το πού θέλουν να πάνε τα πράγματα. Η πτέρυγα Μπόμπολα του νοσοκομείου Α. Φλέμιγκ, που ρημάζει απ’ το 2013, είναι η καλύτερη «ζωντανή» απόδειξη για τα «σχέδια» και τις «ευαισθησίες» των κυβερνώντων.
Αν το κλείσιμο νοσοκομείων είναι η μια πλευρά της αντιλαϊκής πολιτικής στην περίθαλψη, η άλλη πλευρά είναι η επέκταση της δράσης του ιδιωτικού κεφαλαίου. Ο πρωθυπουργός αναφέρει σχετικά: «Κάναμε και κάποια βήματα υποχρεωτικής, όπως απεδείχθη λόγω των συγκυριών, συνεργασίας με τον ιδιωτικό τομέα, σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Το γεγονός ότι ιδιωτικά νοσοκομεία μπήκαν πια σε τακτικές εφημερίες του ΕΣΥ είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα παρακαταθήκη για την επόμενη μέρα του ΕΣΥ. Το εθνικό σύστημα υγείας δεν είναι υποχρεωτικά κρατικό σύστημα». Σε απλά Ελληνικά, οι ιδιωτικές κλινικές χρυσοπληρώθηκαν για να νοσηλεύσουν κάποιους απ’ όσους δεν είχαν πρόσβαση στα νοσοκομεία. Πόσο πιο ξεκάθαρα να μας πουν ότι, είτε με πανδημία είτε χωρίς, μία δεν δίνουν για την περίθαλψη του λαού αλλά και τις συνθήκες δουλειάς μας; Μοναδική τους προτεραιότητα τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου γενικά και αυτού που δραστηριοποιείται στην περίθαλψη ιδιαίτερα. Άλλωστε ποτέ το σύστημα, αλλά και το πολιτικό του προσωπικό, δεν παραιτήθηκε απ’ την ιδέα των ΣΔΙΤ και, ευρύτερα, της λειτουργίας των νοσοκομείων με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια.
