Από την αρχή ακόμη των διαπραγματεύσεων ήταν φανερό ότι η λύση της μοριοδότησης σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων. Ακόμη και το αίτημα για κατάργηση της λεγόμενης «διάταξης Βορίδη», που ικανοποιήθηκε εν μέρει με την τροποποίηση του Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δεν σημαίνει από μόνο του μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων. Ο κατακερματισμός σε αυτούς που έχουν προσφύγει στα δικαστήρια, σε αυτούς που έχουν θετική πρωτόδικη απόφαση, σε εκείνους που έχουν πάνω από 2 χρόνια προϋπηρεσία, σε αυτούς που διαθέτουν τα συγκεκριμένα τυπικά που απαιτούνται κάθε φορά, παραμένει. Και τελικά, αντί για ένα καθαρό και ενιαίο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, οι εργαζόμενοι καλούνται να ανταγωνιστούν ο ένας τον άλλο για μια θέση, με βάση μόρια, προϋποθέσεις και αποκλεισμούς.
Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το Π.Δ. 49/2026, οι κατηγορίες ΠΕ και ΤΕ, λόγω τυπικών προσόντων, μοριοδοτούνται περισσότερο έναντι της κατηγορίας ΔΕ και, κυρίως, της κατηγορίας ΥΕ, για την οποία μετράει μόνο η προϋπηρεσία. Το μόνο ουσιαστικό «προβάδισμα» που δίνεται στους χιλιάδες συμβασιούχους, που επί χρόνια καλύπτουν τις ανάγκες των παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών των δήμων, είναι η διπλή μοριοδότηση της προϋπηρεσίας τους. Και αυτή όμως υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις: να έχει διανυθεί στην ίδια Δράση και στον ίδιο δήμο για τον οποίο υποβάλλεται η αίτηση και μέχρι 10 έτη, ενώ δεν έχει αποσαφηνιστεί τι θα γίνει με την προϋπηρεσία σε Νομικά Πρόσωπα. Και όλα αυτά υπό την προϋπόθεση ότι ο εργαζόμενος θα δηλώσει υπεύθυνα, ότι θα παραμείνει στη συγκεκριμένη θέση για τουλάχιστον άλλα 10 χρόνια! Δηλαδή, το αίτημα για μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων μετατρέπεται σε αυξημένη μοριοδότηση ορισμένων, με συγκεκριμένες προϋποθέσεις και περιορισμούς. Και όλο αυτό παρουσιάζεται ως «επιτυχία»!
Το Π.Δ. 49/2026, επομένως, δεν είναι η λύση στο πρόβλημα των συμβασιούχων. Είναι μια ακόμη διαδικασία που αφήνει άθικτη την ουσία της εργασιακής ομηρίας και μετατρέπει ένα συλλογικό δικαίωμα σε ατομική υπόθεση μοριοδότησης και ανταγωνισμού. Οι εργαζόμενοι, όμως, δεν ζητούν περισσότερα μόρια. Απαιτούν μόνιμη και σταθερή δουλειά!
Την ίδια στιγμή, η προοπτική μιας αγωνιστικής απάντησης απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά. Οι αυταπάτες κυριαρχούν ακόμη και σε δυνάμεις της αριστεράς. Αυταπάτες για τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ερωτήματα προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όταν είναι η ίδια η πολιτική της ΕΕ που δημιουργεί και διαιωνίζει την ομηρία των ΕΣΠΑ, αυταπάτες για τον ρόλο της Βουλής, με την κατάθεση τροπολογιών και την αναζήτηση λύσεων μέσα από κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Όμως, ούτε τα δικαστήρια, ούτε οι «διαπραγματεύσεις» υψηλού επιπέδου, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούν και θέλουν να ικανοποιήσουν το αίτημα των εργαζομένων για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Το δικαίωμα στη δουλειά δεν χαρίζεται από κανέναν. Κατακτιέται με αγώνα.
Η μεγάλη συμμετοχή στην απεργία της 24ης Απριλίου έδειξε ότι υπάρχει δύναμη. Το ζητούμενο είναι αυτή η δύναμη να οργανωθεί, να πάρει μαζικά χαρακτηριστικά και να γίνει υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων και να μην ανατίθεται σε κάθε λογής «νομοθέτες», «γνώστες» και «ειδικούς». Να μην αποδεχτούμε τον κατακερματισμό και τον ανταγωνισμό μεταξύ μας. Να μην αποδεχτούμε τη λογική ότι κάποιοι «θα σωθούν» με περισσότερα μόρια και οι υπόλοιποι θα οδηγηθούν στην ανεργία. Να διεκδικήσουμε ενιαία, συλλογική λύση για όλους. Γιατί απέναντι στην πολιτική που θέλει τους εργαζόμενους φθηνούς, προσωρινούς και αναλώσιμους, η μόνη πραγματική απάντηση είναι η συλλογική διεκδίκηση και η οργανωμένη πάλη.
ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ
ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΜΑΖΙΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΜΟΝΙΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
Το Π.Δ. 49/2026, επομένως, δεν είναι η λύση στο πρόβλημα των συμβασιούχων. Είναι μια ακόμη διαδικασία που αφήνει άθικτη την ουσία της εργασιακής ομηρίας και μετατρέπει ένα συλλογικό δικαίωμα σε ατομική υπόθεση μοριοδότησης και ανταγωνισμού. Οι εργαζόμενοι, όμως, δεν ζητούν περισσότερα μόρια. Απαιτούν μόνιμη και σταθερή δουλειά!
Την ίδια στιγμή, η προοπτική μιας αγωνιστικής απάντησης απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά. Οι αυταπάτες κυριαρχούν ακόμη και σε δυνάμεις της αριστεράς. Αυταπάτες για τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ερωτήματα προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όταν είναι η ίδια η πολιτική της ΕΕ που δημιουργεί και διαιωνίζει την ομηρία των ΕΣΠΑ, αυταπάτες για τον ρόλο της Βουλής, με την κατάθεση τροπολογιών και την αναζήτηση λύσεων μέσα από κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Όμως, ούτε τα δικαστήρια, ούτε οι «διαπραγματεύσεις» υψηλού επιπέδου, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούν και θέλουν να ικανοποιήσουν το αίτημα των εργαζομένων για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Το δικαίωμα στη δουλειά δεν χαρίζεται από κανέναν. Κατακτιέται με αγώνα.
Η μεγάλη συμμετοχή στην απεργία της 24ης Απριλίου έδειξε ότι υπάρχει δύναμη. Το ζητούμενο είναι αυτή η δύναμη να οργανωθεί, να πάρει μαζικά χαρακτηριστικά και να γίνει υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων και να μην ανατίθεται σε κάθε λογής «νομοθέτες», «γνώστες» και «ειδικούς». Να μην αποδεχτούμε τον κατακερματισμό και τον ανταγωνισμό μεταξύ μας. Να μην αποδεχτούμε τη λογική ότι κάποιοι «θα σωθούν» με περισσότερα μόρια και οι υπόλοιποι θα οδηγηθούν στην ανεργία. Να διεκδικήσουμε ενιαία, συλλογική λύση για όλους. Γιατί απέναντι στην πολιτική που θέλει τους εργαζόμενους φθηνούς, προσωρινούς και αναλώσιμους, η μόνη πραγματική απάντηση είναι η συλλογική διεκδίκηση και η οργανωμένη πάλη.
ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ
ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΜΑΖΙΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΜΟΝΙΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
