H απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας να απορρίψει την επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού στους εργαζόμενους στο δημόσιο δεν αποτελεί έκπληξη.
Με την απόφαση 1201/2026, το ΣτΕ έκρινε ότι η κατάργηση των δώρων μπορεί να συνεχίζεται, επικαλούμενο και πάλι τη «δημοσιονομική πορεία» και τις αντοχές της οικονομίας. Για τους εργαζόμενους, λοιπόν, υπάρχουν πάντα «δημοσιονομικά όρια». Οι ανάγκες μας πρέπει να χωρούν στους κόφτες, στα πλεονάσματα και στις προτεραιότητες της κυβερνητικής πολιτικής.
Η απόφαση αυτή επιβεβαιώνει όμως και κάτι ακόμη: το αδιέξοδο της λογικής της αναμονής και της δικαστικής ανάθεσης.
Για μήνες καλλιεργήθηκε η προσδοκία ότι η λεγόμενη «πρότυπη» ή «πιλοτική» δίκη μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την επιστροφή του 13ου και 14ου μισθού.
Η ίδια η ΑΔΕΔΥ είχε ζητήσει, τον Δεκέμβρη του 2024, να οδηγηθεί η υπόθεση σε πρότυπη δίκη στο ΣτΕ, ώστε η απόφαση να κρίνει συνολικά τη διεκδίκηση των δημοσίων υπαλλήλων.
Η δικαστική διαδικασία αναγορεύτηκε έτσι σε κεντρικό γεγονός, ενώ η ανάγκη για πραγματική κινητοποίηση έμενε πίσω.
Και τώρα, μετά την αρνητική απόφαση, ακούμε ξανά διακηρύξεις για «αγώνες» και «κινητοποιήσεις».
Η ΔΑΚΕ εμφανίζεται σήμερα να δηλώνει ότι «με νόμο καταργήθηκαν, με νόμο θα επιστρέψουν», ενώ η ΔΑΣ επιτίθεται στη ΔΑΚΕ και διακηρύσσει στα λόγια ότι «η διεκδίκηση μπορεί να επιβληθεί με τους αγώνες των εργαζομένων», ενώ, την ίδια στιγμή, οι βουλευτές του ΚΚΕ καταθέτουν τροπολογία στη Βουλή. ΜΙΛΑΝΕ ΕΞ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΘΑΨΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ, ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, ΝΑ ΣΠΥΡΟΥΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΗΤΤΑ!!!
Όμως οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται άλλον έναν γύρο ανακοινώσεων και εικονικών αγώνων.
Χρειάζονται συγκεκριμένο σχέδιο αγώνα.
Το ΣτΕ δεν τελειώνει τη διεκδίκηση.
Το ζήτημα είναι καθαρά πολιτικό.
Ο 13ος και ο 14ος μισθός δεν είναι «δώρο» ούτε προνόμιο. Είναι κομμάτι του ετήσιου εισοδήματός μας που αφαιρέθηκε με τις μνημονιακές πολιτικές. Δεν χαρίστηκε από κυβερνήσεις και δικαστήρια. Επιβλήθηκε όταν η εργατική πάλη έγινε αρκετά ισχυρή ώστε το πολιτικό κόστος της άρνησης να γίνει μεγαλύτερο από το κόστος της υποχώρησης.
Και δεκατέσσερα χρόνια μετά, οι δημόσιοι υπάλληλοι συνεχίζουν να πληρώνουν το κόστος αυτής της πολιτικής, την ώρα που η ακρίβεια, η στέγη, η ενέργεια και τα βασικά αγαθά εξανεμίζουν τον μισθό.
Η πραγματική διέξοδος βρίσκεται στους ίδιους τους εργαζόμενους.
Η υπόθεση της επαναφοράς του 13ου και 14ου μισθού πρέπει να φύγει από τις αίθουσες των δικαστηρίων και να περάσει στους χώρους δουλειάς.
Χρειάζονται:
· Γενικές Συνελεύσεις σε σωματεία και ομοσπονδίες.
· Αποφάσεις αγώνα από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
· Πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση με ουσιαστική προετοιμασία.
· Κλιμάκωση και συνέχεια, όχι αποσπασματικές κινητοποιήσεις χωρίς προοπτική.
· Κοινός αγώνας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και δουλειά με δικαιώματα.
Απαιτούμε:
ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ 13ου ΚΑΙ ΤΟΥ 14ου ΜΙΣΘΟΥ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ.
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ.
ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ – ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ.
Η απόφαση του ΣτΕ πρέπει να αποτελέσει μάθημα.
Όχι μάθημα υποταγής.
Μάθημα για το πού βρίσκεται η δύναμή μας.
Τα δικαιώματα δεν χαρίζονται από κυβερνήσεις και δικαστήρια.
Κατακτιούνται με οργάνωση, απεργίες και μαζικό αγώνα.
ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
