ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Ανακοίνωση Αγωνιστικών Κινήσεων Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών για την εργασία την περίοδο του κορωναϊού

Με τις νέες, ειδικές συνθήκες που προκύπτουν από την εξάπλωση του κορωναϊού, οι εκπαιδευτικοί στα φροντιστήρια και στην ιδιωτική εκπαίδευση αντιμετωπίζουμε και νέα αντιμετώπιση, βασισμένη όμως στα παλιά εργαλεία της εκμετάλλευσής μας με κάθε τρόπο.

Άλλα φροντιστήρια εφαρμόζουν το “κρυφό σχολειό”, αλλά όχι από αγάπη προς τη μάθηση, όμως για να μη χάσουν φράγκο από το κλείσιμο. Ποσώς τους ενδιαφέρει αν θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των μαθητών, αλλά και την υγεία των εργαζόμενων εκπαιδευτικών.
Άλλα φροντιστήρια μας εξαναγκάζουν σε εξ' αποστάσεως εργασία, αρνούμενοι φυσικά την κάλυψη του υλικοτεχνικού εξοπλισμού, πιέζοντάς μας να βρούμε τρόπο να εργαστούμε στο σπίτι. Αμφίβολο, δε, το τι θα γίνει με τις πληρωμές και την ασφάλιση γι' αυτή την περίοδο.
Άλλα φροντιστήρια καθυστερούν τις πληρωμές, με τη δικαιολογία του κορωναϊού. Ενώ υπάρχουν και οι πιο χυδαίοι, που μας απολύουν, ή μας υποχρεώνουν να παραιτηθούμε, υποσχόμενοι να μας προσλάβουν μετά.

Παιχνίδια με τις ζωές μας. Θα καταρρεύσει ό,τι διαλύθηκε; Σίγησε ο ιδιωτικός τομέας.

Επέκταση στο χρόνο κρουσμάτων και θανάτων επιχειρεί το πολιτικό προσωπικό του συστήματος. Τα μέτρα που ήδη προωθούνται και όσα αποφασιστούν στο μέλλον σε σχέση με την επιδημία του κορονοιού έχουν αυτή τη βασική παραδοχή κι επιδίωξη που οι επιδημιολόγοι του υπουργείου Υγείας αναφέρουν σχεδόν ξεκάθαρα. Η κυβέρνηση της ΝΔ, με την ανοιχτή συμπαράσταση ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ, υλοποιεί το «σχέδιο»: ΟΛΗ Η ΕΥΘΥΝΗ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΟ! Αυτό είναι το περιεχόμενο της περιβόητης ατομικής ευθύνης με την οποία μας βομβαρδίζουν καθημερινά. Που μεταφράζεται σε συλλογική ευθύνη των λαϊκών στρωμάτων για τις όποιες εξελίξεις και απαλλαγή των ιμπεριαλιστών, της αστικής τάξης και του κράτους της αλλά και των κυβερνήσεων από κάθε συνέπεια.

«Ατομική ευθύνη» για μας είναι η προώθηση της συλλογικής διεκδίκησης!

Σε όλους τους τόνους έχει φροντίσει να μας πληροφορήσει το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ότι η αντιμετώπιση της νέας κατάστασης που έχει επιφέρει ο κορονοϊός απαιτεί επίδειξη ατομικής ευθύνης. Μπροστά στα όντως πρωτόγνωρα δεδομένα, πασχίζουν να μας πείσουν ότι πρέπει όλοι να βάλουμε πλάτη, ώστε να ξεπεραστεί ο κίνδυνος. Είναι τόσο αισχροί, που με αφορμή τη σοβαρότητα της κατάστασης, εκμεταλλεύονται το φιλότιμο και το αίσθημα αλληλεγγύης που χαρακτηρίζει το λαό μας από τη μία και από την άλλη, τη δικαιολογημένη αγωνία του για το τι του επιφυλάσσει η επόμενη μέρα αν αυξηθούν τα κρούσματα, μιας και η κατάσταση διάλυσης του ΕΣΥ είναι σε όλους μας γνωστή. Κοινός παρονομαστής σε κάθε δήλωσή τους παραμένει η ανάγκη να γίνουν θυσίες από όλους, με αίσθημα ομοψυχίας και χωρίς ταξικές αναφορές, μιας και όπως μας ενημέρωσε μεταξύ άλλων και ο Παναγόπουλος, ο κορονοΪός δεν κάνει ταξικές διακρίσεις στο ποιον θα προσβάλλει. Είναι ένα ερώτημα βέβαια, το τι αντιμετώπιση θα έχει ο Παναγόπουλος και η τάξη που εκπροσωπεί αν νοσήσουν και τι περίθαλψη (δεν) θα έχει ο φτωχός λαός και η εργατική τάξη σε αντίστοιχη περίπτωση.

Ζητούν ατομική ευθύνη από όλους λοιπόν, χωρίς ταξικά πρόσημα όμως!

...ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ..

Το ξέσπασμα του covid19 αποκάλυψε τη γύμνια του συστήματος υγείας και όχι μόνο. Παρά τις εξαγγελίες του υπουργού υγείας ότι είμαστε έτοιμοι και άλλα...ιλαρά, οι νοσοκομειακοί γιατροί τόνιζαν τους κινδύνους κατάρρευσης του συστήματος υγείας, ακριβώς επειδή το ξέρουν πολύ καλά..

Υποστελεχωμένα νοσοκομεία, με πολύ σοβαρές ελλείψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, με απλήρωτες εφημερίες, με Μονάδες Εντατικής Θεραπείας που δεν επαρκούν ούτε και σε κανονικές συνθήκες, χωρίς τις απαραίτητες υλικοτεχνικές υποδομές, με εργαζόμενους με επισφαλείς σχέσεις εργασίας.

Τα νοσοκομεία δούλευαν για χρόνια με τη βοήθεια επικουρικού προσωπικού, που βοηθούσε να μην τιναχτεί  το ΕΣΥ στον αέρα. Οι συμβάσεις του προσωπικού αυτού δεν ανανεώθηκαν μετά από τόσα χρόνια εργασίας και απολύθηκε χιλιάδες επικουρικό προσωπικό. Οι συνταξιοδοτήσεις ήταν και παραμένουν πολύ περισσότερες, συγκριτικά με τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Φτάνουμε έτσι στο σημείο μηδέν, όπου ένα υποβαθμισμένο σύστημα υγείας χωρίς κανένα σχέδιο καλείται να αντιμετωπίσει μια πανδημία...

Όταν το "μένουμε σπίτι" γίνεται μονιμότητα

Πολύς ντόρος γίνεται το τελευταίο διάστημα για την υπευθυνότητα που πρέπει να δείξουμε όλοι μας για τη μη εξάπλωση του κορωνοϊού. Για τους διάφορους αστούς του ίνσταγραμ αυτό είναι δεδομένο, άραγε όμως πόσο μη υπεύθυνος είναι εκείνος που επιβιώνει από το μεροκάματο και δεν μπορεί να μείνει σπίτι όπως του λένε όλοι οι παράγοντες του συστήματος;

Παρόλα αυτά μας έχουν την λύση για να συμμορφωθούμε! Υπό καθεστώς πανδημίας εργοδότες κλείνουν τις επιχειρήσεις τους και μπορούν να αυθαιρετήσουν όσο θέλουν γιατί τώρα έχουμε και πανδημία! Απολύσεις, εκ περιτροπής εργασία, διαθεσιμότητες, καθυστερήσεις πληρωμών για το καλό της δημόσιας υγείας!

Υπάρχουν όμως και αυτοί που πρέπει να δουλέψουν όπως για παράδειγμα οι φαρμακοποιοί. Εκεί η υπευθυνότητα παίρνει άλλη διάσταση γιατί ο φαρμακοποιός πάνω από όλα κάνει λειτούργημα! Πρέπει να δουλεύει απλήρωτες υπερωρίες, πρέπει να εξοντώνεται, πρέπει να αρρωσταίνει! Τι και αν μάσκες και αντισηπτικά μέσα είναι σε έλλειψη, τα λίγα που θα βρεθούν, θα πουληθούν χρυσά. Αλλά ακόμα και αν δεν βρεθούν δεν πειράζει, τόσες βιταμίνες πρέπει να ξεπουληθούν! Ωστόσο τόσος κόσμος, για το καλό της δημόσιας υγείας, μένει άνεργος και οι βιταμίνες δεν ξεπουλιούνται.. Σε αυτή την περίπτωση ο φαρμακοποιός μπορεί επιτέλους να ξεκουραστεί. Ο τρόπος; Θα εξαναγκαστεί σε άδεια φυσικά, ακόμα και αν δεν την χρειάζεται ή την αρνείται! Η εργοδοσία κρίνει ότι για την ασφάλεια μας πρέπει να κάτσουμε σπίτι. Η εργοδοσία φοβάται λέει για την υγεία μας. Τι και αν δεν παρέχει γάντια, μάσκες και δεν τηρεί κανένα μέσο προστασίας όσες φορές και αν το ζητήσει ο εργαζόμενος του φαρμακείου, η εργοδοσία είναι πιο έξυπνη και έχει σκαρφιστεί καλύτερη λύση! Άδεια με το ζόρι για να είσαι ασφαλής σπίτι σου. Τελικά το όλοι μαζί θα κάνουμε θυσίες και θα τα καταφέρουμε μεταφράζεται για ακόμα μια φορά ως θυσίες από την πλευρά της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Θυσία του μισθού του, της άδειάς του ή ακόμα και της υγείας του!

Μπροστά στο πρωτόγνωρο καθεστώς πανδημίας, δηλαδή μπροστά στην ανεπάρκεια αυτού του συστήματος να διαχειριστεί έναν ιό, η τρομοκρατία είναι το εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης να περάσει μία σειρά μέτρων-δώρων για την εργοδοσία και ταφόπλακα για κάθε κατάκτησή μας. Να μη δεχτούμε να περάσει!

Εργαζόμενη σε φαρμακείο

Σούπερ μάρκετ: αντιμέτωποι με τον ιό και την εξάντληση

Ρισκάρουμε τη ζωή μας για να γεμίσουν οι τσέπες των αφεντικών, την ίδια στιγμή που οι εργοδότες και η κυβέρνηση δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για μας. Δεν έχει παρθεί κανένα μέτρο για την προστασία μας. Είναι ξεκάθαρο πως έχουμε γίνει εργαζόμενοι «μιας χρήσης». Απολύτως αναλώσιμοι, χωρίς αξία και φυσικά χωρίς κανένα δικαίωμα. Εν μέσω πανδημίας διακινδυνεύουμε καθημερινά δίνοντας το παρόν στη δουλειά μας, χωρίς κανείς να ασχολείται με την υγεία και την ασφάλεια μας. Δουλεύουμε σε συνθήκες ακατάλληλες, χωρίς προστασία (εκτός βέβαια από ένα ζευγάρι γάντια). Την ίδια στιγμή μας κόβουν ρεπό, μας βάζουν να κάνουμε υπερωρίες, μας στερούν ακόμα και τις Κυριακές με αποτέλεσμα την πλήρη εξουθένωσή μας. Όλα θυσία για τα κέρδη τους. Το μόνο «άγχος» που μας άφησαν είναι για το αν θα καταρρεύσουμε από τον ιό ή από τις εξαντλητικές συνθήκες δουλειάς. Όσο για τις άδειες ειδικού σκοπού σε γονείς, αυτές πάνε περίπατο τα σαββατοκύριακα με γελοία προσχήματα από τους υπεύθυνους. Και μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση τα σωματεία ανύπαρκτα.

Φτηνά κόλπα για να κρύψουν τα αίσχη τους!

Χειροκροτήστε! Βγείτε στα μπαλκόνια (όχι στους δρόμους!). Σας το ζητάει η κυρία του κυρίου. Άλλη μία «πρέσβειρα» της υποκρισίας. Άλλη μία εκπρόσωπος του ντόπιου κηφηναριού.

Που πλουτίζει σε βάρος μας. Που αγωνιά. Όχι γιατί πεθαίνει ο λαός, αλλά γιατί καταρρέει το σαθρό προσωπείο, το φτηνό επίχρισμα του σάπιου οικοδομήματος που άφησαν οι πολιτικές τους παρεμβάσεις.

Και με φτηνά κόλπα (μα τόσο φτηνά!) προσπαθούν να κρύψουν τις ευθύνες τους. Να αποσπάσουν συναίνεση. Να εφησυχάσουν. Να αποκοιμίσουν. Να ξεγελάσουν. Μόνο που οι ευθύνες τους δεν κρύβονται. Τις γνωρίζει ο λαός.

Σκέψεις από εργαζόμενο σε νοσοκομείο

Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία ανησυχούμε. Κι όχι μόνο στα νοσοκομεία- κέντρα αναφοράς για τον κορωνοϊό. Ανησυχούμε γιατί ζούμε εδώ και καιρό σε μια κατάσταση πλήρους απαξίωσης των δημόσιων δομών υγείας.

Γνωρίζουμε πως έχουμε μείνει εδώ και χρόνια πολλοί λίγοι. Πολλές οι συνταξιοδοτήσεις και ελάχιστες οι προσλήψεις. Κι όσες από αυτές γίνονται, είναι με ελαστικές σχέσεις εργασίας. Γνωρίζουμε πως το προσωπικό είναι γηρασμένο κι ευάλωτο στον ιό.
Γνωρίζουμε πόσο επιβαρύνθηκαμε και εντατικοποιήθηκε η δουλειά μας, όταν έκλεισαν ολόκληρα νοσοκομεία και τμήματα. Κι όταν έκλειναν όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό περηφανευόταν για την επιτυχία του.