Εκδήλωση Ταξικής Πορείας 3/4 στο Ηράκλειο Κρήτης

Την Τετάρτη 3/4 στις 19:00 θα πραγματοποιηθεί στο στέκι "Ζάλο" στο Ηράκλειο Κρήτης εκδήλωση-συζήτηση της Ταξικής Πορείας γύρω απ' τα εργασιακά, την επίθεση του συστήματος απέναντι στα δικαιώματα των εργαζομένων, τις εξελίξεις στο σήμερα και την απάντηση που πρέπει να δώσουν οι εργαζόμενο-ες απέναντι στην αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική που τους προωθούν κυβερνήσεις-κεφάλαιο-ιμπεριαλιστές.


https://zalosteki.blogspot.com/2019/03/34.html

Για τη συναυλία ΓΣΕΕ-ΕΚΗ στο Ηράκλειο

Στη συναυλία που συνδιοργάνωσαν ΓΣΕΕ και Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου, που ειπώθηκε ότι θα γίνει και σε άλλες πόλεις με τα κατά τόπους Εργατικά Κέντρα, συμμετείχαν πολλοί και γνωστοί καλλιτέχνες  (Σαββόπουλος, Φαραντούρη, Μυστακίδης κ.ά.). Καλλιτέχνες που ο καθένας από αυτούς άφησε το στίγμα του στη μουσική, ενέπνευσε και γαλούχησε γενιές. Που το σύστημα έχει κάθε λόγο να τους προβάλλει για να δείχνει πιο προοδευτικό, ανεκτικό, εναλλακτικό και να δίνει την ψευδαίσθηση στους παλιούς αριστερούς και αγωνιστές ότι έχουν γίνει πράξη όλα αυτά για τα οποία πάλεψαν. Ταυτόχρονα όμως πρόκειται για καλλιτέχνες που είτε έκαναν τιτάνιο αγώνα για να διαγράψουν και αποτινάξουν από πάνω τους το παρελθόν (Σαββόπουλος), είτε στην καλύτερη να επαναπαυτούν στις δάφνες του παρελθόντος και να σιωπήσουν (Φαραντούρη).

Παρακάτω η ανακοίνωση που μοιράστηκε από την Ταξική Πορεία:

Ηράκλειο: παρέμβαση στη συναυλία ΓΣΕΕ-ΕΚΗ

ΓΣΕΕ και Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου, διοργάνωσαν συναυλία για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ΓΣΕΕ στο λιμάνι του Ηρακλείου. Με περίσσιο θράσος αυτοί που έχουν διακόψει κάθε σχέση με εργατικούς αγώνες, που βάζουν πλάτη για να περάσει η πολιτική κυβέρνησης – ιμπεριαλιστών, που διοργανώνουν «ημέρες εθνικής δράσης» και «κοινωνικής συμμαχίας» συμβάλλοντας στην απαξίωση και κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας που προωθεί η κυβέρνηση. Αυτοί που όλα αυτά τα χρόνια της επίθεσης στα δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων είναι έξω αλλά και ενάντια στις ανάγκες των εργαζομένων χωρίς να δώσουν την παραμικρή μάχη για την υπεράσπιση αλλά και διεύρυνση των κατακτήσεών μας, για τη στήριξη των εργαζομένων στις συνθήκες εργοδοτικής αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας, διοργανώνουν φιέστες ως εκδηλώσεις «μνήμης» για τους εργατικούς αγώνες. Αποτελεί προσβολή στους χιλιάδες νεκρούς της εργατικής τάξης που με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές έδωσαν και τη ζωή τους για να καθιερωθεί το οκτάωρο, η ασφάλιση, οι συλλογικές συμβάσεις, η δωρεάν περίθαλψη, οι συνδικαλιστικές ελευθερίες κλπ, να τιμώνται με τέτοια happening και όχι με αγώνες τα 100 χρόνια.

Καταγγελία για τον ξυλοδαρμό ανήλικου ξενοδοχοϋπάλληλου στο Ηράκλειο

Άλλο ένα κρούσμα «ανάπτυξης» βίωσε 17χρονος ξενοδοχοϋπάλληλος στο ξενοδοχείο που εργαζόταν στη Σταλίδα Ηρακλείου. Χτυπήθηκε βάναυσα μέσα στο ξενοδοχείο από συγγενικά πρόσωπα στελέχους του ξενοδοχείου, στο κεφάλι και στα γεννητικά όργανα και χρειάστηκε 4ωρη χειρουργική επέμβαση. Ο ανήλικος είχε απολυθεί 2 ημέρες πριν δεχτεί τη βάρβαρη επίθεση και έμενε στο χώρο ως φιλοξενούμενος.
Το περιστατικό αυτό, όπως και αυτό στα Χανιά, έρχεται να προστεθεί στα αμέτρητα περιστατικά εργοδοτικής αυθαιρεσίας στον ξενοδοχειακό κλάδο, που καταδεικνύουν το μέγεθος της τρομοκρατίας αλλά και το ξεζούμισμα που υφίστανται οι υπάλληλοι, με εργασιακές συνθήκες λάστιχο, με μισθούς εξαθλίωσης, με συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες άγνωστες λέξεις. Κι όλα αυτά στην «ατμομηχανή» της ελληνικής οικονομίας, όπου η γκλαμουριά, η πολυτέλεια και οι διαφημίσεις για σπουδές στον αναπτυσσόμενο τουριστικό κλάδο δεν μπορούν να κρύψουν την κόλαση «ανάπτυξης» που βιώνουν οι χιλιάδες εργαζόμενοι.
Η «ανάπτυξή» τους θέλει εργαζόμενους που να μην αντιδρούν στην πολιτική κυβέρνησης-κεφαλαίου με κάθε κόστος, να υπομένουν τα εξαντλητικά ωράρια και την αυθαιρεσία της εργοδοσίας, με σκοπό την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Στη «μεταμνημονιακή» Ελλάδα η εργασιακή ζούγκλα δεν ήρθε για να φύγει με κυβερνητικές εξαγγελίες. Εκτός αν αποφασίσουν διαφορετικά οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.
Οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλο δρόμο από αυτόν της αντίστασης στην πολιτική που τους θέλει έρμαια της εργοδοσίας και της φτώχειας και εξαθλίωσης. Να οργανωθούν, να μαζικοποιήσουν και να ενεργοποιήσουν τα σωματεία τους, διεκδικώντας καλύτερες και ασφαλείς συνθήκες εργασίας, αυξήσεις μισθών, συνδικαλιστικά δικαιώματα. Να παλέψουν ενάντια στις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, τους επίσημους συνομιλητές κυβέρνησης και εργοδοσίας, οι οποίοι έχουν φέρει τους εργαζόμενους στον κλάδο σε συνεχόμενες ήττες. Να αντισταθούν και να απορρίψουν το μέλλον που τους επιφυλάσσει η πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση για λογαριασμό του κεφαλαίου. Δύσκολος πράγματι αυτός ο δρόμος, όμως είναι ο μοναδικός.