Το λόγο θα έχουν μόνο οι ..."γνωρίζοντες";

 

Συνέλαβαν αγροτικό γιατρό στο Καστελόριζο, εν ώρα υπηρεσίας, παρόλο που ήταν ο μοναδικός στο, κατ' ευφημισμό, πολυδύναμο ιατρικό κέντρο.

Γιατί;
Επειδή απλώς περιέγραψε τις άθλιες συνθήκες ζωής και εργασίας ενός γιατρού σε ένα ακριτικό νησί, που, δυστυχώς, δεν διαφέρουν καθόλου από του καθηγητή, του δασκάλου, του οποιουδήποτε δημόσιου υπαλλήλου που πρέπει να προσφέρει τις υπηρεσίες του μακριά από το πατρικό του.
Πρώτο προβλήματα είναι η στέγαση, που εκτός του ότι είναι πανάκριβη και δυσεύρετη, τα περισσότερα οικήματα προσφέρονται μόνο για τη μη τουριστική περίοδο, με αποτέλεσμα να βλέπουμε εργαζόμενους να κοιμούνται σε αυτοκίνητα ή σκηνές. Τυχερός, θα έλεγε κάποιος, ήταν ο γιατρός μας στο Καστελόριζο που μπορούσε να μένει στο χώρο εργασίας του. Ωστόσο, το σπίτι που τον διαβεβαίωσαν ότι ήταν μια χαρά, απλώς …δεν κατοικούταν.

Όσο για τη δουλειά, οι συνθήκες ήταν εξίσου δραματικές. Δεν υπήρχε ειδικευμένος γιατρός, δεν μπορούσαν να γίνουν σημαντικές εργαστηριακές εξετάσεις, όπως, για παράδειγμα, τροπονίνη, δεν υπήρχε, όχι μόνο, διασώστης αλλά ούτε καν οδηγός ασθενοφόρου. Για αυτό και ο γιατρός έπρεπε να οδηγεί ο ίδιος το ασθενοφόρο, να καθυστερεί στους δρόμους, περνώντας ανάμεσα από τα τραπεζοκαθήσματα και τις κάθε λογής κατασκευές. Κατηγορήθηκε, μάλιστα, και για φθορά ξένης περιουσίας όταν το ασθενοφόρο "προσέκρουσε" σε τέντα που ήταν μέσα στο δρόμο.
Όμως για το νέο πειθαρχικό των δημοσίων υπαλλήλων, παράπτωμα δεν είναι να ζει και να εργάζεται κανείς σε αυτές τις συνθήκες. Παράπτωμα, και μάλιστα βαρύ, είναι να τις γνωστοποιεί και ..."να εκθέτει την υπηρεσία".
Προς γνώση και συμμόρφωση, λοιπόν, ο γιατρός οδηγήθηκε με χειροπέδες στην ασφάλεια, 2500 εκπαιδευτικοί είναι αντιμέτωποι με πειθαρχικά και διώξεις, η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς καλά κρατεί, η αξιολόγηση προχωράει και στα σχέδια του συστήματος είναι και η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Ή θα πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και θα παλέψουμε μαζικά και οργανωμένα ενάντια σε όλα αυτά ή θα βλέπουμε τις συνθήκες ζωής και δουλειάς μας να επιδεινώνονται δραματικά και με γοργούς ρυθμούς.
Δε θα σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσουμε με τους αγώνες μας!

Α.Λ.