Συγκεκριμένα, το πλαίσιο της ΕΣΑΚ που υπερψηφίστηκε, αναφέρει εκτός των άλλων, αφού πρώτα αναλύει τις εξελίξεις με το καλώδιο και τη ρηματική διακοίνωση: «Η Τουρκία το εκμεταλλεύτηκε αμέσως. Με αναγγελία προς τα πλοία (NAVTEX) δηλώνει ότι για τις εργασίες «έχει εξασφαλιστεί η συναίνεση των τουρκικών αρχών» και ότι γίνονται «επί της τουρκικής υφαλοκρηπίδας», δηλαδή σε βυθό που θεωρεί δικό της με βάση τη συμφωνία της με τη Λιβύη, που μοιράζει τη θάλασσα σαν να μην υπάρχει η Κρήτη. Με άλλα λόγια, η Τουρκία κάνει πως δεν τρέχει τίποτα, έργα σε θάλασσα όπου τα δικαιώματα ανήκουν στην Ελλάδα, και η κυβέρνηση κάνει πως δεν τρέχει τίποτα. Λέει ότι η διακοίνωση «δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα», και ο πρωθυπουργός βλέπει στα ενεργειακά έργα «πρότυπο» για συνεννόηση με την Τουρκία. Δηλαδή τα κυριαρχικά δικαιώματα μπαίνουν στο τραπέζι και ανοίγει το παζάρι της «συνεκμετάλλευσης», που θέλουν ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ: να «μοιραστούν» τον βυθό και τα κέρδη του οι όμιλοι των δύο χωρών, με μεσολαβητή τη Γαλλία, τον «σύμμαχο» που κάνει μπίζνες και με τους δύο». Στη συνέχεια, και για να καλύψει την οπορτουνιστική της τοποθέτηση, η ΕΣΑΚ πετάει μερικές τάχα διεθνιστικές κορώνες όπως «Οι εργαζόμενοι δεν έχουμε κανένα συμφέρον ούτε από τις παραχωρήσεις ούτε από τα ανταλλάγματα» ή ένα γενικόλογο «δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με την εργατική τάξη της Τουρκίας».
Με την τοποθέτηση της η ΕΣΑΚ υιοθετεί αυτούσια τη θέση και τις διεκδικήσεις της μεγαλοαστικής τάξης για το ζήτημα των 12 μιλίων, των θαλασσίων ζωνών, την κήρυξη κοινής ΑΟΖ με την Κύπρο τέτοιας που να αποκλείει την Τουρκία. Όχι μόνο δεν ξεμπροστιάζει κανέναν από τους σχεδιασμούς και τις επιδιώξεις της αστικής τάξης, αλλά ίσα-ίσα την εγκαλεί και από πάνω γιατί δείχνει «υποχωρητικότητα» και «ενδοτισμό» στο να τους προωθήσει! Και δεν μιλάμε για ένα δευτερεύον ζήτημα χωρίς συνέπειες, αλλά ακριβώς το αντίθετο: ενδεχόμενη υλοποίηση αυτών των σχεδιασμών θα φέρει την εργατική τάξη άμεσα στο πολεμικό σφαγείο, για να μακελευτεί με την τούρκικη εργατική τάξη, «με την οποία δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε»!
Μάλιστα, ακόμα πιο ανησυχητικό, είναι ότι σε ολόκληρο το πλαίσιο της, η ΕΣΑΚ δεν γράφει πουθενά ότι η υπόθεση αυτή του καλωδίου είναι ξένη και εχθρική προς τα συμφέροντα του λαού. Λες και αυτό δεν αποτελεί έναν σχεδιασμό μέσα στα πλαίσια της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και του αντιδραστικού άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Λες και δεν αποτελεί το καλώδιο μια αναβάθμιση της σχέσης της χώρας με το κατοχικό σιωνιστικό-φασιστικό κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, στα πλαίσια του αντιδραστικού ανταγωνισμού της με την Τουρκία… Λες και πρόκειται έτσι απλά για ένα «ενεργειακό έργο των επιχειρηματικών ομίλων»!
Ποια γραμμή έχει ανάγκη το εργατικό κίνημα;
Κατά την άποψη μας, το εργατικό κίνημα χρειάζεται να συγκροτηθεί σε πολύ βασικά ζητήματα που αφορούν τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, προκειμένου να μπορεί να υπηρετήσει την διεθνιστική, αντιπολεμική και αντιιμπεριαλιστική του αποστολή.
Ξεκινώντας από το πιο κομβικό ζήτημα, αυτό της εξάρτησης τόσο της Ελλάδας όσο και της Τουρκίας από τον ιμπεριαλισμό, και κυρίως τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Γιατί στα πλαίσια της εξάρτησης είναι που και οι δύο αστικές τάξεις, η τούρκικη και η ελληνική, προσπαθούν να επεκτείνουν τον χώρο κυριαρχίας τους η μία ενάντια στην άλλη, με καθοριστικό ζητούμενο την απόσπαση της «άδειας» και της «εύνοιας» των ΗΠΑ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχει συμπτύξει η αστική τάξη τον άξονα με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ ενάντια στην Τουρκία, πολιτική που ακολουθείται από όλες τις αστικές κυβερνήσεις. Η πολιτική αυτή προωθείται και μέσω του καλωδίου, με την άδεια των Αμερικάνων και τη διαμεσολάβηση των Γάλλων.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, και οι δύο αστικές τάξεις προσπαθούν να κερδίσουν «πόντους» στον μεταξύ τους ανταγωνισμό και να προωθήσουν τα επεκτατικά τους σχέδια. Τόσο η Τουρκία που με τη «Γαλάζια Παρτίδα» και το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, διεκδικεί αποκλειστική κυριαρχία στο μισό Αιγαίο, αμφισβητεί την κυριαρχία σε μια σειρά ελληνικά νησιά και επιδιώκει την διαμόρφωση «γκρίζων ζωνών». Όσο και η Ελλάδα, με την επιδίωξη της επέκτασης στα 12 μίλια («ξεχνώντας» ότι το Δίκαιο της Θάλασσας στο οποίο αναφέρεται δεν προβλέπει εύρος χωρικών υδάτων 12 ν.μ. αλλά μέχρι 12 ν.μ.) ώστε να μετατρέψει το Αιγαίο σε «ελληνική λίμνη» και να αποκλείσει/αποκόψει τα τουρκικά παράλια από την πρόσβαση στα Διεθνή ύδατα. Αλλά και επίσης με την κήρυξη ΑΟΖ που αποκλείει την Τουρκία από την Ανατολική Μεσόγειο.
Η αστική τάξης της χώρας, παρουσιάζει τον εαυτό της ως «λευκή περιστερά», οικοδομώντας το αφήγημα ότι οι διεκδικήσεις της αποτελούν «τμήμα του διεθνούς δικαίου που αψηφά η Τουρκία». Αποκαλεί τις διεκδικήσεις της «κυριαρχικά δικαιώματα», και καλεί ύστερα το εργατικό κίνημα να συνταχθεί από πίσω της.
Όσον αφορά την «νομική διάσταση» του ζητήματος, είναι ψεύτικη η εικόνα ενός «ξεκάθαρου Δικαίου» που έχουν διαμορφώσει και στις δύο όχθες του Αιγαίου οι άρχουσες τάξεις. Κάθε πλευρά επικαλείται επιλεκτικά τα στοιχεία εκείνα που υποστηρίζουν τις επιδιώξεις της. Ακόμα και στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας –που δεν είναι ο πυρήνας του ανταγωνισμού– στο «Δίκαιο της Θάλασσας» (άρθρο 83), αλλά και συνολικά στη σχετική νομολογία υπάρχει πληθώρα κενών, ασαφειών και αντιφατικών κριτηρίων (π.χ. «αρχή μέσης γραμμής», «αρχή ευθυδικίας», «σχετικές περιστάσεις», «αναλογικότητα» κ.λπ.), που ένα και μόνο σημαίνουν: ο φανταστικός «ουδέτερος» δικαστής που θα καλούνταν να αποφασίσει το ποια είναι η υφαλοκρηπίδα κάθε χώρας δεν θα μπορούσε να καταλήξει σε ένα και μόνο ένα αποτέλεσμα.
Τι στάση πρέπει να κρατήσει το εργατικό κίνημα μπροστά στο ενδεχόμενο ενός πολέμου
Για να μπορέσει το εργατικό κίνημα να οροθετηθεί ενάντια σε όλους αυτούς τους σχεδιασμούς, απαιτείται το ξεσκέπασμα όλων των αστικών επιδιώξεων, και όχι μόνο των επιδιώξεων και των σχεδιασμών της αστικής τάξης της Τουρκίας, δίνοντας την αίσθηση ότι η ελληνική αστική τάξη στερείται σχεδιασμών και επιδιώξεων.
Για να μπορέσει το εργατικό κίνημα να οικοδομήσει στόχους πάλης ενάντια σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο, πρέπει να καταδικάσει ανοιχτά τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό και τους σχεδιασμούς και των δύο αστικών τάξεων, να καταδικάσει την παρέμβαση και τους σχεδιασμούς όλων ανεξαιρέτως των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Για να μπορέσει να σταθεί το εργατικό κίνημα στο ενδεχόμενο ενός θερμού επεισοδίου ή ακόμα και πολέμου, πρέπει να μπορεί να προσδιορίσει αυτό τον ενδεχόμενο πόλεμο ως άδικο και από τις δύο μεριές, για να μπορεί να παλέψει τόσο ενάντια στο ξεκίνημα του, όσο και για το σταμάτημα του αν ξεκινήσει, χωρίς καμία αλλαγή συνόρων ή προσάρτηση εδαφών από καμία πλευρά.
Για να μπορέσει το εργατικό κίνημα να επιτελέσει το διεθνιστικό, αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό του καθήκον, πρέπει να καταδικάσει ρητά κάθε είδους σχεδιασμό, είτε λέγεται «Γαλάζια Παρτίδα» και Τουρκολυβικό Μνημόνιο, είτε λέγεται «επέκταση στα 12 μίλια».
Η καταδίκη αυτή είναι που εξοπλίζει το εργατικό κίνημα και το συγκροτεί ενάντια στα αστικά, σοβινιστικά και εθνικιστικά αφηγήματα. Αυτό δεν σημαίνει κάλεσμα για «συνεκμετάλλευση» ή αποδοχή των συμβιβασμών των «ήρεμων νερών» που προωθούν οι ΗΠΑ, προκειμένου να έχουν ασφαλισμένη την Νοτιοανατολική Πτέρυγά του ΝΑΤΟ, όπως υπονοεί η ΕΣΑΚ. Και αυτό γιατί όλοι αυτοί οι συμβιβασμοί των «ήρεμων νερών» όχι απλώς δεν λύνουν, αλλά ίσα-ίσα συντηρούν τα προβλήματα, για να «κρατούν στο χέρι» και να εκβιάζουν και τις δύο χώρες, κρατώντας για τις ΗΠΑ το ρόλο του διαιτητή και επικυρίαρχου.
Μια επικίνδυνη και οπορτουνιστική στάση
Η στάση της ΕΣΑΚ, διαπνέεται από επικίνδυνο οπορτουνισμό, καθώς αφήνει το εργατικό κίνημα έκθετο στα αστικά αφηγήματα, τα οποία επιμελώς αποφεύγει να αντικρούσει. Το μονόπλευρο αναμάσημα από τμήμα της Αριστεράς μονάχα της «τουρκικής επιθετικότητας», ξεχνώντας την εξάρτηση και των δύο χωρών από τις ΗΠΑ, στρώνει το έδαφος για την εθνική ομοψυχία και το σύρσιμο πίσω από τις αστικές επιδιώξεις. Αφήνει έδαφος στα εθνικιστικά αφηγήματα, ενώ αποτυγχάνει να ορθώσει λόγο ενάντια στην σύσφιξη του άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, υπό τη σκέπη των ΗΠΑ.
Η Ταξική Πορεία θα συνεχίσει να παλεύει ώστε το εργατικό κίνημα να αποκτήσει ξεκάθαρο προσανατολισμό καταδίκης του αντιδραστικού ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού. Θα δώσει όλες τις δυνάμεις της ώστε να αναπτυχθεί κοινή αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών Ελλάδας-Τουρκίας ενάντια τόσο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, όσο και τους σχεδιασμούς και των δύο αστικών τάξεων. Θα παλέψει για την αποτροπή ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, ενάντια σε κάθε αλλαγή συνόρων που θα βαφτεί με το αίμα των λαών.
Θα υπηρετήσει την κοινή προοπτική των εργατικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας ενάντια στο ΝΑΤΟ, την εξάρτηση, τις βάσεις του θανάτου, για να γίνουν οι λαοί αφέντες στον τόπο τους και να ζήσουν ειρηνικά και αδερφωμένα.
Θεσσαλονίκη, 19/11/2026
