ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ, ΤΙ ΤΟΥΣ ΘΕΛΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ


Με γρήγορα βήματα η μια μετά την άλλη, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες σε ομοσπονδίες και ΑΔΕΔΥ νίπτουν τας χείρας τους και απαλάσσονται από το καθήκον να καλύψουν συνδικαλιστικά, όσους εργαζόμενους αποφάσισαν, ακόμα και με κίνδυνο να χάσουν δύο μισθούς, να συνεχίσουν την αποχή από την αξιολόγηση στοχοθεσία, που με βάση τα δικά τους λεγόμενα, είναι άδικη και οδηγεί σε χρηματικά πρόστιμα ακόμα και αργία.
Αφού το καλοκαίρι έσκιζαν τα ιμάτιά τους ότι το νέο πειθαρχικό, ακόμα κι αν ψηφιστεί θα μείνει στα χαρτιά (όπως άλλωστε κάνουν για κάθε αντεργατικό νόμο ) τώρα η ΠΟΕΔΗΝ μας ανακοίνωσε, πριν οτιδήποτε άλλο, πόσο πιθανό είναι να οδηγηθεί στο πειθαρχικό όποιος δεν συμμετέχει στην αξιολόγηση κι αν συμβεί κάτι τέτοιο μην περιμένει κανενός είδους βοήθεια από την ομοσπονδία. Κήρυξε παρόλα αυτά απεργία- αποχή που, όπως ήταν αναμενόμενο, βγήκε παράνομη από το δικαστήριο.
Συνεδρίασαν λοιπόν εκ νέου κι αποφάσισαν ότι "δεν υπάρχει λόγος προκήρυξης εκ νέου της απεργίας-αποχής γιατί κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε δυσμενέστερες καταστάσεις" και "καλούν τα σωματεία να συναντηθούν με τους αξιολογητές" (που στην ίδια ανακοίνωση μας ενημερώνουν ότι δεν κατέχουν τις θέσεις ευθύνης με αξιοκρατικά κριτήρια) "να λάβουν μέτρα για την προστασία των αξιολογούμενων".
Η ΑΔΕΔΥ τώρα, που πρώτη δύναμη είναι το ΠΑΜΕ, από την αρχή δεν έκανε ούτε καν την προκήρυξη της αποχής. Διαβεβαίωσε όμως ότι θα καλύψει τις ομοσπονδίες που θα το κάνουν. Και τώρα που αυτές βγήκαν παράνομες και το υπουργείο δίνει παράταση ως τις 30 Απρίλη στην όλη διαδικασία, οπότε υπάρχει σοβαρό θέμα σε ότι αφορά το σκέλος της στοχοθεσίας...περί άλλων τυρβάζει .
Ακάλυπτοι λοιπόν για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι με την τελευταία κερκόπορτα να την ανοίγουν οι δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ταξικές.
 
Για άλλη μια φορά φαίνεται η ανάγκη οι εργαζόμενοι να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.
Να ξεπεράσουμε τις συμβιβασμένες και υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που μόνο ηττοπάθεια και μοιρολατρία μας καλλιεργούν και να παλέψουμε με πραγματικούς, κι όχι εικονικούς, αγώνες ενάντια σε κάθε είδους αξιολόγηση.
Γιατί τα προβλήματά μας δε θα λυθούν αν στρεφόμαστε ο ένας ενάντια στον άλλο (για να πάρουμε καλύτερους βαθμούς) αλλά όταν ενώσουμε τις δυνάμεις μας ενάντια σε όσους μας αναγκάζουν να μην μπορούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς από τη δουλειά μας.

Α.Λ.