Αποφάσισε συμμετοχή στα …προαποφασισμένα.
Με τεράστια επιτυχία ολοκληρώθηκε όπως διαβάζουμε η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ το Σάββατο στις 4 του Απρίλη. Λίγο οι αναφορές για συμμετοχή 2.000 συνδικαλιστών από 720 συνδικαλιστικές οργανώσεις, λίγο τα διθυραμβικά δημοσιεύματα στον 902 εύλογα κάνουν κάποιον να αναρωτιέται τι τελικά έβγαλε αυτήν η σύσκεψη και κατά πόσο θα αποτελέσει ένα βήμα στην κατεύθυνση συγκρότησης πραγματικών εργατικών αγώνων ενάντια στο σύστημα και την πολιτική του.
Μέσα από το κλείσιμο της διαδικασίας ο Γ. Πέρρος λοιπόν κάλεσε για μαζική συμμετοχή στην απεργιακή Πρωτομαγιά, στην ανακοινωμένη απεργία στο Δημόσιο στον «λαϊκό αγώνα δρόμου» που διοργανώνουν τα Εργατικά Κέντρα Πειραιά και Αθήνας, στον ιστορικό περίπατο για τον Μάη του 36 και στο αντιιμπεριαλιστικό διήμερο στις 16-17 Μάη. Γέμισε το πρόγραμμα…
Και αν οι παραπάνω αποφάσεις και τα καλέσματα της σύσκεψης προσγειώνουν κάπως ανώμαλα όποιον έψαχνε να βρει αυτό που θα τον «συγκλονίσει» ας προχωρήσουμε λίγο και στην πολιτική ουσία αυτής της σύσκεψης. Η αλήθεια είναι ότι οι επαναστατικές κορώνες καμία σχέση δεν έχουν με αυτό που παρουσιάζεται ως συμβολή του ΠΑΜΕ στην ανατροπή του αρνητικού για το εργατικό κίνημα συσχετισμού.
Αναφέρει λοιπόν ο Πέρρος:
- «Θα αναμετρηθούμε με όλες μας τις δυνάμεις απέναντι στην αντεργατική πολιτική που αποτελεί έκφραση της στρατηγικής των μονοπωλιακών ομίλων για φθηνή εργασία, χωρίς ΣΣΕ, εργάσιμο χρόνο λάστιχο, θυσίες δίχως τέλος για τα κέρδη του κεφαλαίου»
Αναρωτιόμαστε εάν το «με όλες μας τις δυνάμεις» μεταφράζεται ως πρόταση της ΔΑΣ στο ΕΚΑ για προκήρυξη 4ώρης στάσης εργασίας την ημέρα που η κυβέρνηση κατέθετε στη Βουλή το νομοσχέδιο για τη διάλυση των ΣΣΕ τον περασμένο Φλεβάρη. Ή μήπως μεταφράζεται ως πρόταση του ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ για απεργία χωρίς απεργιακή συγκέντρωση στις 16 του περασμένου Δεκέμβρη, για την αλληλεγγύη στον αγροτικό αγώνα και ενάντια στον αντιλαϊκό προϋπολογισμό.
Η παραπάνω στάση αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η κατεύθυνση που μπήκε σε κάθε τόνο μέσα από τη σύσκεψη περί συσπείρωσης των συνδικάτων, των ομοσπονδιών και των εργατικών κέντρων γύρω από το ΠΑΜΕ δεν έχει να προσφέρει τίποτα στους εργατικούς αγώνες. Ο στόχος του ΠΑΜΕ να πάρει το συσχετισμό μέσα στα εργατικά κέντρα, τις ομοσπονδίες, ακόμα και στην ίδια την ΑΔΕΔΥ καμία σχέση δεν έχει με την συγκρότηση εργατικών αγώνων. Και αυτό όχι επειδή το λέμε εμείς, αλλά επειδή η τοποθέτηση και η κατεύθυνση του ΚΚΕ (και του ΠΑΜΕ) δεν μπορεί να ιδωθεί έξω από τα όρια και τα πλαίσια που θέτει αυτό το σύστημα, στο οποίο δίνει καθημερινά διαπιστευτήρια.
- «Ενώ στους χώρους δουλειάς υπάρχει μεγάλη δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση και την πολιτική της, απέναντι στα αστικά κόμματα, γίνεται προσπάθεια, με διλήμματα και με παλιά υλικά να πείσουν τους εργάτες, ότι μια κυβερνητική εναλλαγή θα δώσει λύσεις που απαιτούν οι εργαζόμενοι. Όχι μόνο λύση δεν θα δώσει, αλλά η επίθεση στη ζωή και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης θα μεγαλώσει.»
Καμία λύση δεν μπορεί να φέρει η κυβερνητική αλλαγή όσο αυτή δεν συμπεριλαμβάνει το ΚΚΕ μάλλον ήθελε να προσθέσει. Γιατί οι τοποθετήσεις του Κουτσούμπα που δηλώνει έτοιμος να αναλάβει την εξουσία αλλά και συνολικότερα η εκλογικίστικη λογική με την οποία κινείται το ΚΚΕ ανέκαθεν μόνο ως προσπάθεια διάλυσης των εκλογικών αυταπατών δεν μπορεί να ιδωθεί. Αν όντως η λύση δεν έρχεται μέσα από την κυβερνητική αλλαγή τότε γιατί αρέσκεται τόσο να παρουσιάζει ως μητέρα των μαχών κάθε είδους κάλπη και εκλογική αναμέτρηση; Γιατί ταυτίζεται η ενίσχυση της θέσης του λαού με την ενίσχυση της θέσης του ΚΚΕ στα κοινοβουλευτικά έδρανα; Γιατί το σύνολο των σωματείων που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ κλιμακώνουν τον αγώνα τους μέσα από την στήριξη των προτάσεων νόμου του ΚΚΕ στη Βουλή;
- «Να γίνει αποφασιστικό βήμα στη λειτουργία των συνδικάτων. Αυτό γίνεται όταν οργανώνουμε τον αγώνα, όταν είμαστε στον δρόμο, όταν διαμορφώνουμε τα πλαίσια πάλης, όταν οργανώνουμε μαζικές συλλογικές διαδικασίες.»
Μόνο που η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Μια σειρά σωματεία που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ συνεδριάζουν σπάνια με τις γενικές συνελεύσεις να καλούνται επετειακά. Κατά βάση η κίνηση των σωματείων ελέγχεται και αποφασίζεται μέσα από τα «κόκκινα ΔΣ» που αρκούνται στο να λαμβάνουν αποφάσεις για δράσεις ενημερώνοντας τα μέλη τους ακόμα και μια μέρα πριν μέσω e-mail. Οι εκκλήσεις λοιπόν και οι διακηρύξεις για μαζικές συλλογικές διαδικασίες καμία σχέση δεν έχουν με την πρακτική και τη κατεύθυνση του ΠΑΜΕ μέσα στα σωματεία.
- «Οι συσχετισμοί δεν αλλάζουν με λόγια, αλλά με πράξεις»
Σε αυτό θα συμφωνήσουμε. Ποιες όμως είναι τελικά οι πράξεις αυτές που θα συμβάλλουν στην ανατροπή του αρνητικού συσχετισμού;
Θα είναι η εφεύρεση κάποιων φαεινών, περί κρυφού στησίματος ηλεκτρονικών καλπών για να ξεγελάσουν το σύστημα (βλέπε ΕΚΑ, ΣΕΤΗΠ κ.α);
Θα είναι η εφαρμογή του νόμου Χατζηδάκη και η κατ ’επέκταση υποταγή στην αστική νομιμότητα για να μην βγουν τα σωματεία παράνομα παραδίδοντάς τα εν τέλει στα χέρια του κράτους;
Θα είναι η ανάδειξη ως αιτήματος αιχμής το να μείνουν οι αντεργατικοί νόμοι στα χαρτιά, τοποθέτηση που αποτελεί την επιτομή της υποταγής στον αρνητικό συσχετισμό, γιατί μάλλον οι εργαζόμενοι δεν έχουν τη δύναμη να ανατρέπουν νόμους;
Θα είναι η κίνηση απλώς ενός ΔΣ ή μιας αντιπροσωπείας που θα υποκαταστήσει τον αναγκαίο αγώνα τον εργαζομένων σε κάθε σωματείο «αγωνιστικά», για να υπογραφεί μια ΣΣΕ;
Όλα τα παραπάνω κατά τη γνώμη μας δίνουν απάντηση στο ερώτημα εάν όντως η συσπείρωση των εργαζομένων γύρω από το ΠΑΜΕ μπορεί να αποτελέσει διέξοδο και να βάλει φραγμό στην αντεργατική πολιτική.
Σε μια περίοδο που η αντεργατική επίθεση βαθαίνει και τα όργανα πάλης των εργαζομένων βρίσκονται στο στόχαστρο, απάντηση μπορούν και πρέπει να δώσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Και αυτό θα γίνει μόνο όταν πάρουν την κατάσταση στα δικά τους χέρια, μακριά από αυταπάτες για «κόκκινους σωτήρες». Όταν θα συγκροτήσουν τον αγώνα τους και θα έρθουν σε ευθεία σύγκρουση και αναμέτρηση με το σύστημα που τους εκμεταλλεύεται και τους θεσμούς που το υπηρετούν. Μόνο τότε οι εργαζόμενοι θα βρεθούν σε καλύτερη μοίρα και θα μπορέσουν να διεκδικήσουν τη ζωή και τα δικαιώματά τους. Και τότε είναι που θα συμβεί όντως κάτι το συγκλονιστικό.
