· να γίνουμε στο ίδιο έργο θεατές με το 2017, όταν έμειναν έξω πολλοί παρατασιούχοι στην καθαριότητα. Να σκύψουμε το κεφάλι στην επίθεση και στις απολύσεις.
· να ξεχωρίσουμε σε κατηγορίες τους συναδέλφους που παλεύουν για μονιμοποίηση και εν τέλει να διασπάσουμε τον αγώνα όλων των συμβασιούχων σε ΕΣΠΑ, 55+ κ.λπ.
Παρουσιάζουν δήθεν ως αγώνα την προσπάθεια(;) κατάργησης της διάταξης Βορίδη. Το γεγονός ότι είναι αντεργατική δεν σημαίνει πως αν καταργηθεί συνεπάγεται μονιμοποίηση, ούτε καν όλων των συμβασιούχων. Η διάταξη αφορά μόνο όσους προσέφυγαν δικαστικά και έχουν και θετική απόφαση. Ως αίτημα, «δικαιώνει» τη δικαστική οδό και τα δικαστήρια, προσδίδοντας σε αυτά ρόλο κριτή.
Εκτός από την κυρίαρχη παράταξη της ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ, την ίδια κατεύθυνση έχει και η ΔΑΣ, που παλεύει να πείσει ότι δεν σπέρνει κι αυτή αυταπάτες αλλά μια χαρά παίζει μπάλα στο ίδιο γήπεδο των παραπάνω ζητημάτων. Άλλωστε μαζί με την ΠΟΕ-ΟΤΑ και η σχεδόν «κόκκινη ΑΔΕΔΥ» μας έχουν τρελάνει στην αγωνιστική ετοιμότητα! Στους συλλόγους, κάθε φορά που η Ταξική Πορεία θέτει ζήτημα πραγματικής αγωνιστικής κατεύθυνσης στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων και κόντρα στα αιτήματα που διασπούν και υπονομεύουν τον αγώνα, οι απαντήσεις που είδαμε στην πράξη είναι πάση θυσία να φύγει η υπόθεση από τα χέρια των ίδιων των εργαζομένων και να πάει σε δήθεν κλιμάκωση, σε δήθεν ετοιμότητα, σε μεταφορά όλων στην Αθήνα· για νέα απεργία και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, «του χρόνου», «το Πάσχα», τελικά σε άλλη μία ΥΠΟΤΑΓΗ.
Πλασάρουν μάλιστα ως συμφέρον των εργαζομένων τον επικίνδυνο όρο «πάγιες και διαρκείς ανάγκες». Αλήθεια, μήπως υπάρχουν μη πάγιες και μη διαρκείς ανάγκες; κι αν ναι, για ποιον; και αν ναι, τότε μήπως το σύστημα να παίρνει τετράωρα 5μηνα για αυτές τις περιπτώσεις; πόσο νερό ακόμα θα ρίξουν με τις προτάσεις τους ΚΑΙ με τις πράξεις τους αυτές οι δυνάμεις στον μύλο της κυβερνητικής πολιτικής;
Φυσικά, υπάρχουν και άλλες παρατάξεις που μπαίνουν στο λούκι των «αριστερών» προτάσεων, όπως οι Παρεμβάσεις (ΑΚΙΣ) που προτείνουν τροπολογία για μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου. Και αυτό το αίτημα είναι διαφορετικό από τη Μονιμοποίηση όλων των Συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Ναι, αλλά τι να κάνουμε;
Προσπαθούμε να κάνουμε σαφές ότι μπροστά μας έχουμε την κυβερνητική πολιτική με συγκεκριμένους στόχους και με τον συσχετισμό με το μέρος τους. Πάνε να αφήσουν χιλιάδες συμβασιούχους στον δρόμο και να πετύχουν την άρση της μονιμότητας!
Ο μόνος τρόπος να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική είναι ο ενιαίος μαζικός ανυποχώρητος οργανωμένος παρατεταμένος αγώνας και όχι οι ελεγχόμενες προεκλογικές σπάνιες σπασμωδικές κινητοποιήσεις που βολεύουν την κυβέρνηση και το κεφάλαιο, που τελικά τα περνάει όλα και τίποτα δεν μένει στα χαρτιά!
«Θεωρία και Πράξη»
Αυτό απαιτεί, από τη μία, τέτοια αιτήματα που να συγκροτούν αγώνα, να βασίζονται στις ανάγκες των εργαζομένων με γνώμονα πως το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά είναι καθολικό και να μην απευθύνονται σαν προτάσεις διαλόγου με το υπουργείο, τους δημάρχους, την κυβέρνηση. Από την άλλη, απαιτεί κάλεσμα γύρου Γενικών Συνελεύσεων άμεσα με αποφάσεις αγώνα από τους ίδιους τους εργαζόμενους και να μην εκχωρηθεί αυτός ο αγώνας σε κανέναν!
Αποκαλούν τις απόψεις και τη στάση μας «ιδεατό επαναστατισμό»! Τα πράγματα όμως είναι απλά.
Η δική μας πρόταση προς τους εργαζόμενους είναι η μόνη ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ διέξοδος και απάντηση των εργαζομένων. Ενώ εκείνοι κάνουν ότι μπορούν για να εφαρμοστούν ΤΑ ΠΑΝΤΑ και βάζουν πλάτη στην κυβερνητική πολιτική.
· ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΛΥΘΕΙ
· ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ
Άμεσα Γενικές Συνελεύσεις παντού
Εκτός από την κυρίαρχη παράταξη της ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ, την ίδια κατεύθυνση έχει και η ΔΑΣ, που παλεύει να πείσει ότι δεν σπέρνει κι αυτή αυταπάτες αλλά μια χαρά παίζει μπάλα στο ίδιο γήπεδο των παραπάνω ζητημάτων. Άλλωστε μαζί με την ΠΟΕ-ΟΤΑ και η σχεδόν «κόκκινη ΑΔΕΔΥ» μας έχουν τρελάνει στην αγωνιστική ετοιμότητα! Στους συλλόγους, κάθε φορά που η Ταξική Πορεία θέτει ζήτημα πραγματικής αγωνιστικής κατεύθυνσης στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων και κόντρα στα αιτήματα που διασπούν και υπονομεύουν τον αγώνα, οι απαντήσεις που είδαμε στην πράξη είναι πάση θυσία να φύγει η υπόθεση από τα χέρια των ίδιων των εργαζομένων και να πάει σε δήθεν κλιμάκωση, σε δήθεν ετοιμότητα, σε μεταφορά όλων στην Αθήνα· για νέα απεργία και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, «του χρόνου», «το Πάσχα», τελικά σε άλλη μία ΥΠΟΤΑΓΗ.
Πλασάρουν μάλιστα ως συμφέρον των εργαζομένων τον επικίνδυνο όρο «πάγιες και διαρκείς ανάγκες». Αλήθεια, μήπως υπάρχουν μη πάγιες και μη διαρκείς ανάγκες; κι αν ναι, για ποιον; και αν ναι, τότε μήπως το σύστημα να παίρνει τετράωρα 5μηνα για αυτές τις περιπτώσεις; πόσο νερό ακόμα θα ρίξουν με τις προτάσεις τους ΚΑΙ με τις πράξεις τους αυτές οι δυνάμεις στον μύλο της κυβερνητικής πολιτικής;
Φυσικά, υπάρχουν και άλλες παρατάξεις που μπαίνουν στο λούκι των «αριστερών» προτάσεων, όπως οι Παρεμβάσεις (ΑΚΙΣ) που προτείνουν τροπολογία για μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου. Και αυτό το αίτημα είναι διαφορετικό από τη Μονιμοποίηση όλων των Συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Ναι, αλλά τι να κάνουμε;
Προσπαθούμε να κάνουμε σαφές ότι μπροστά μας έχουμε την κυβερνητική πολιτική με συγκεκριμένους στόχους και με τον συσχετισμό με το μέρος τους. Πάνε να αφήσουν χιλιάδες συμβασιούχους στον δρόμο και να πετύχουν την άρση της μονιμότητας!
Ο μόνος τρόπος να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική είναι ο ενιαίος μαζικός ανυποχώρητος οργανωμένος παρατεταμένος αγώνας και όχι οι ελεγχόμενες προεκλογικές σπάνιες σπασμωδικές κινητοποιήσεις που βολεύουν την κυβέρνηση και το κεφάλαιο, που τελικά τα περνάει όλα και τίποτα δεν μένει στα χαρτιά!
«Θεωρία και Πράξη»
Αυτό απαιτεί, από τη μία, τέτοια αιτήματα που να συγκροτούν αγώνα, να βασίζονται στις ανάγκες των εργαζομένων με γνώμονα πως το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά είναι καθολικό και να μην απευθύνονται σαν προτάσεις διαλόγου με το υπουργείο, τους δημάρχους, την κυβέρνηση. Από την άλλη, απαιτεί κάλεσμα γύρου Γενικών Συνελεύσεων άμεσα με αποφάσεις αγώνα από τους ίδιους τους εργαζόμενους και να μην εκχωρηθεί αυτός ο αγώνας σε κανέναν!
Αποκαλούν τις απόψεις και τη στάση μας «ιδεατό επαναστατισμό»! Τα πράγματα όμως είναι απλά.
Η δική μας πρόταση προς τους εργαζόμενους είναι η μόνη ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ διέξοδος και απάντηση των εργαζομένων. Ενώ εκείνοι κάνουν ότι μπορούν για να εφαρμοστούν ΤΑ ΠΑΝΤΑ και βάζουν πλάτη στην κυβερνητική πολιτική.
· ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΛΥΘΕΙ
· ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ
Άμεσα Γενικές Συνελεύσεις παντού
ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
