Το 2014, με αρμόδιο υπουργό τον Κ. Μητσοτάκη, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο έρχονται αντιμέτωποι με ένα σύστημα αξιολόγησης που ζητά από τους προϊστάμενους να βγάζουν το 15% των υφισταμένων τους «χαμηλής απόδοσης» κάθε χρόνο. Αμέσως καταλαβαίνουν ότι υπάρχει κίνδυνος έως και απολύσεων και βρίσκονται σε αναβρασμό. Οι κυρίαρχες παρατάξεις, σε ομοσπονδίες και ΑΔΕΔΥ, αμέσως «βρίσκουν τη λύση». Αντί να καλέσουν σε μαζικές απεργίες για την κατάργηση του νόμου εφευρίσκουν την απεργία-αποχή και το «να μείνει ο νόμος στα χαρτιά», που στο εξής θα κάνουν ψωμοτύρι. Σχεδόν καθολικά, λοιπόν, οι εργαζόμενοι απέχουν από την αξιολόγηση.
Την επόμενη χρονιά, η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλάζει το σύστημα αξιολόγησης και χωρίζει τους εργαζόμενους σε 8 κατηγορίες, εισάγει την ηλεκτρονική υποβολή και εκβιάζει τους προϊστάμενους αποκλείοντας όσους δεν συμμετέχουν από τις κρίσεις για τις θέσεις ευθύνης. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες επιμένουν στα ίδια, ενώ οι συνελεύσεις και τα καλέσματα για απεργία-αποχή από τα πρωτοβάθμια σωματεία είναι όλο και λιγότερα.
Τα επόμενα χρόνια οι περισσότεροι προϊστάμενοι που, όλως τυχαίως είναι και συνδικαλιστές των κυρίαρχων παρατάξεων, συμμετέχουν κανονικά στην αξιολόγηση, όπως και σχεδόν όλοι οι συνδικαλιστές των ΠΑΣΚΕ -ΔΑΚΕ. Όμως πολλοί εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και τους δήμους συνεχίζουν να απέχουν.
Με την επιστροφή της ΝΔ στην κυβέρνηση η πίεση γίνεται εντονότερη, οι λίγοι προϊστάμενοι που συνεχίζουν να απέχουν από την αξιολόγηση καθαιρούνται ο ένας μετά τον άλλο και δεν μένει σχεδόν κανείς προϊστάμενος απεργός. Αναμενόμενο, καθώς τα λεφτά των επιδομάτων των θέσεων ευθύνης είναι αρκετά για να το σκεφτεί κανείς πολλές φορές και η ομηρία της ανάθεσης δεν αφήνει και πολλά περιθώρια.
Ώσπου φτάνουμε στην αλλαγή του πειθαρχικού δικαίου των δημοσίων υπαλλήλων το καλοκαίρι του 2025, όπου για τη μη συμμετοχή στην αξιολόγηση, είτε σαν αξιολογητής είτε σαν αξιολογούμενος, προβλέπεται περικοπή 2 μισθών για την πρώτη φορά και απόλυση για δυο συνεχόμενες αξιολογικές περιόδους. Παρόλα αυτά οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν κάνουν τίποτα για να μην περάσει το νέο πειθαρχικό. Εξάλλου για αυτούς και να περάσει θα μείνει στα χαρτιά. Μόνο που οι κυβερνήσεις τους νόμους τους ψηφίζουν για να τους εφαρμόσουν. Κι όπως μας δείχνει ξεκάθαρα η παραπάνω ιστορία ακόμη και αν δεν τα καταφέρουν με την πρώτη, επανέρχονται και κάνουν όσες προσπάθειες είναι αναγκαίες ώστε στο τέλος να τα καταφέρνουν. Φυσικά με τη βοήθεια των κυρίαρχων παρατάξεων που όταν ο κόσμος θέλει να δώσει έναν αγώνα του λένε ότι δεν χρειάζεται κι αφού τον οδηγήσουν στην ήττα τον κατηγορούν κιόλας ότι είναι «του καναπέ».
Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο η ΑΔΕΔΥ φέτος, με πρώτη δύναμη τη ΔΑΣ-ΠΑΜΕ, να μην κηρύξει απεργία-αποχή, αλλά ούτε καν να καλύψει την ΠΟΕΔΗΝ όταν η δική της απεργία βγήκε παράνομη, αφήνοντας χιλιάδες εργαζόμενους ξεκρέμαστους μπροστά στις απειλές για περικοπή μισθών και απολύσεις.
Έτσι η μάχη κατά της αξιολόγησης μετατράπηκε τελικά από μαζικό αγώνα με προοπτικές σε ατομική υπόθεση, χάρη και στη βοήθειά των «ταξικών» συνδικαλιστών.
Πόσο κρίμα είναι να κάνεις ένα τέτοιο είδος δήλωσης μετάνοιας παραμονές Πρωτομαγιάς, λίγες μέρες αφού τίμησες τους 200 της Καισαριανής...
Α.Λ.
