1.Έχει σημασία να προσδιοριστούν τα χαρακτηριστικά των εξελίξεων.Πρόκειται για στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και συνολικά του κόσμου της εργασίας.Για λογαριασμό του κέφαλαιου ντόπιου και ξένου και με όρους ρεβανσισμού για όσα κατάφεραν να αποσπάσει με τη πάλη του ο λαός σε ένα άλλο συσχετισμό.Θα είχε αξία κάποιος να παρατήρήσει τη συνέχεια που χαρακτηρίζει όλες τις κυβερνήσεις διαχρονικά ,στην υπηρέτηση αυτης της υπόθεσης
Σήμερα η πολεμική προετοιμασία λειτουργεί ως επιταχυντής για το προχώρημα της λαίλαπας.Η ιμπεριαλιστική εξάρτηση επιβάλλει την εμπλοκή της χώρας στην υπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και γίνεται εγγυητής της επίθεσης.
Στην αιχμή του δόρατος η καταιγίδα των αντεργατικών νόμων. Στοχεύουν ο ένας μετά το άλλο
στη καρδιά των κατακτήσεων της εργατικής τάξης .Το ωράριο. Και διπλά σε αυτό μια σειρά διατάξεις που διαλύουν εργασιακές σχέσεις,απογειώνουν την εκμετάλλευση, χτυπούν δημοκρατικές ελευθερίες κτλ.
Για να μετατραπεί ο κόσμος της εργασίας σε μια άβουλη μάζα, ο εργάτης σε ένα εργαλείο είναι πάντα στη διάθεση του εργοδότη.Προφανώς δεν είμαστε εκεί παρόλα τα προχωρήματα. Αυτό όμως δείχνει ότι οι μεγάλες μάχες είναι μπροστά μας.
2.Όσο αφορά το εργατικό κίνημα, η φρασεολογία περί αντεπίθεσης μόνο ζημιά κάνει. Επίσης απροσαντολιστικοί είναι οι πανηγυρισμοί του ΠΑΜΕ για τη πρωτιά στην ΑΔΕΔΥ την ίδια ώρα που το σύστημα κλιμακώνει στους εργαζόμενους στο δημόσιο και η "ταξική" πλέον ηγεσία διοργανώνει απογευματινά συλλαλητήρια μελών και φίλων.
Είναι ανάγκη η πάλη για την ανασυγκρότηση με δεδομένο μάλιστα πως κουβαλάμε τις συνέπειες της ήττας. Αποτέλεσμα της ήττας είναι η ηγεμονία των αστικών και ρεφορμιστικών απόψεων μέσα στους εργαζόμενους. Συνακόλουθα η πολιτική κατάσταση των συνδικάτων. Η υποταγή στην αστική νομιμότητα.
Πρόκειται για καταστάσεις και αντιλήψεις που τις αναπαράγουν που λειτουργούν ως τροχοπέδη για να εκφραστεί η αγωνιστική διάθεση των εργαζομένων. Που όταν εκφράζεται τελικά,τρέχουν να την ευνουχίσουν.
Από την άλλη αξίζει να σημειωθεί ότι τα βασικά αφηγήματα τους συστήματος έχουν χάσει τη πειθώ τους.Συνοπτικά μπορούμε να πούμε ότι οι εργαζόμενοι δεν αναμένουν καλύτερες μέρες.Σε αυτό το πλαίσιο εκδηλώνονται εργατικοί αγώνες και στη χώρα μας. Και θα συνεχίσουν να εκδηλώνονται στο μέλλον,ακόμα πιο έντονα και σε σύμπλευση με άλλους αγώνες του λάου.
Σε αυτή την αντιφατική κατάσταση,που δίπλα στις μεγάλες δυσκολίες παρουσιάζει και σοβαρές δυνατότητες καλούμαστε να παρέμβουμε ενισχύοντας το φορτίο που έχουμε κατακτήσει.
3.Σημαντικό προαπαιτούμενο η πάλη ενάντια στις λαθεμένες αντιλήψεις.
Πρώτα πρώτα για το χτύπημα της γραμμής της ανοιχτής ταξικής υποταγής των εργαζόμενων στο κεφάλαιο με το μανδύα της "ταξικής συνεργασίας". Αυτή η αντιπαράθεση δεν ολοκληρώνεται με τη καταγγελία του ρόλου των ξεπουλημένων εργατοπάτερων. Χρειάζεται συνεχώς στήριξη από το πιο μικρό ζήτημα στο χώρο δουλειάς μέχρι το επίπεδο της κεντρικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Άλλωστε το σύστημα ξέρει πολύ καλά τα όρια των κάθε λογής Παναγόπουλων και φροντίζει να τροφοδοτεί με χίλια κανάλια τις συνειδήσεις του κόσμου της δουλειάς. Όχι,οι εργαζόμενοι δεν είναι στην ίδια βάρκα με τους εργοδότες.
Όσο αφορά τους ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ χρειάζεται να βαθύνει η αντιπαράθεση για να ξεσκεπαστεί ο ρόλος της γραμμής πάλης στους εργαζομένους.
Είναι έξω από τα πλαίσια του σημειώματος μια ολοκληρωμένη (και αναγκαία !) αντιπαράθεση με την γραμμή του ΚΚΕ για το εργατικό κίνημα.
Τελείως ενδεικτικά ,όποιος ρίξει μια ματιά στο διεκδητικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ θα δει ένα αχταρμά αιτημάτων "φιλολαϊκής" διαχείρισης του καπιταλισμού(πχ μείωση ΦΠΑ και πολλά άλλα), αποπροσανατολιστικα αιτήματα για 7ωρο την ώρα που καταργείται το 8ωρο με αναφορά στις σύγχρονες!!! παραγωγικές δυνατότητες ,το κλασσικό αίτημα του ρεφορμισμού για σύνδεση μισθού -πληθωρισμό και άλλα.
Είναι φανερό ότι αυτό το κατεβατό δεν στοχεύει να συγκροτήσει μαζικό κίνημα αλλά να γίνει πλατφόρμα ανάδειξης του ΚΚΕ ως επίσημου συνομιλητή με το αστικό κράτος.Με τις όποιες κινητοποίησεις ως φόντο της κοινοβουλευτικής δράσης αυτού του κόμματος.
Για αυτό και τα σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ τείνουν να έχουν αντίστοιχη λειτουργία για να υπηρετήσουν αυτό το στόχο όπως καταγράφεται στο κείμενο.Για αυτό άλλωστε και η υποταγή στην αστική νομιμότητα χαρακτηρίζει το ΠΑΜΕ.
Για αυτό γύρω από το ανεκδιήγητο σύνθημα " ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά" κυρήσεται η λήξη των όποιων κινητοποίησεων και καλούνται οι εργαζόμενοι" να αξιοποιήσουν τη πείρα τους" και να ...ψηφίσουν σωστά..στο σωματείο,στην ομοσπονδία,στις βουλευτικές εκλογές ,κτλ κτλ!!!
4.Είναι κρίσιμος ο πολιτικός προσανατολισμός της πάλης.
Στη βάση της τοποθέτησης είναι ο ρόλος της εργατικής τάξης. Θα διεκδικήσει ρόλο ρυθμιστή της βαρβαρότητας του καπιταλισμού ή θα μπει μπροστά για την ανατροπή της;
Η μία ή άλλη απάντηση ανοίγει διαφορετικούς δρόμους για το τι εργατικό κίνημα μπορούμε να έχουμε.
Δε κουβαλάμε αυταπάτες για το ρόλο του αστικού κράτους, τη φύση των ελεγκτικών μηχανισμών όπως η επιθεώρηση εργασίας,δε γίναμε πότε οπαδοί της συνδιοίκησης.
Επιδιώκουμε την μαζική αντίσταση στην επίθεση και τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων που έχουν χαθεί.
Έχουν σημασία τα βασικά αιτήματα γιατί λειτουργούν συγκροτητικά ως άξονες για το πλαίσιο που συγκροτείται ένας αγώνας, συνολικά, το εργατικό κίνημα σε κάθε συγκυρία.
Παλεύουμε για την υπεράσπιση του 8ωρου,της μόνιμης και σταθερής δουλειάς.Για ΣΣΕ με πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής. Για την ανατροπή των αντεργατικών νόμων-εργασιακού μεσαίωνα.Στεκόμαστε ενάντια στη κούρσα πολεμικών πολεμικών εξοπλισμών και της εμπλοκής της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχεδία.
Σε αυτή τη κατεύθυνση παλεύουμε για σωματεία ανεξάρτητα από κράτος και εργοδοσία,όπλα των εργαζομένων.Με διαδικασίες που θα λογαριάζουν τους εργαζόμενους ως υποκείμενα της πάλης για την υπεράσπιση της ζωής τους και όχι απλούς επικυρώτες μιας υποτιθέμενης "ταξικής" κατεύθυνσης.
Η παρέμβαση δε ξεκινάει από τα σωματεία. Ξεκινάει από το χώρο δουλειάς τη στάση του εργαζόμενου απέναντι στην εργοδοσία και σε σχέση με το συνάδελφο. Από τα πλέον μικρά καθημερινά ως και τα μεγάλα ζητήματα κεντρικής πολιτικής αντιπαράθεσης κρίνεται η δυνατότητα μιας γραμμής να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κάθε εργαζομένου ξεχωριστά, να κερδίσει πόντους στις συνειδήσεις της νέας βάρδιας που ξεζουμίζεται στα σύγχρονα κάτεργα.
Όσο περπατάει και γειώνεται μέσα από τη συμμετοχή στη πάλη και την ενίσχυση των σχέσεων με το κόσμο του μεροκάματου,τόσο θα γεννιέται και η ανάγκη για εξειδίκευση και για πιο συγκεκριμένα βήματα αποκρυστάλωσης της αντίληψης μας για το εργατικό κίνημα.
Έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε.
Νίκος Χαρτζουλάκης
