Στις 7/4 δυο μεγάλες ομοσπονδίες του δημοσίου, η ΠΟΕ-ΟΤΑ και η ΠΟΕΔΗΝ προκήρυξαν απεργία- αποχή από την αξιολόγηση. Είναι προφανές ότι δεν είχαν κάτι τέτοιο στις προθέσεις τους. Η μεν ΠΟΕ-ΟΤΑ δεν είχε καν προκηρύξει απεργία ούτε πέρυσι, η δε ΠΟΕΔΗΝ προσπαθούσε μέχρι και την τελευταία στιγμή να το αποφύγει ζητώντας από τα πρωτοβάθμια σωματεία δήθεν τις προτάσεις και τη γνώμη τους. Όσο για την ΑΔΕΔΥ κουβέντα για την αξιολόγηση και παραπομπή του νέου πειθαρχικού σε συζήτηση τον …Μάιο. Η απροθυμία τους μάλιστα φάνηκε περισσότερο όταν στις 20/4 οι απεργίες αυτές κρίθηκαν παράνομες από το δικαστήριο που προσέφυγε η κυβέρνηση και δεν συζήτησαν καν το ενδεχόμενο επαναπροκήρυξής τους. Για τις συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η μάχη δεν πρέπει να δοθεί. Γιατί όλοι αυτοί μαζί με τις δυνάμεις που ελέγχουν τα προεδρεία και τα ΔΣ έχουν αποφασίσει ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να πάνε αμαχητί να εφαρμόσουν την αξιολόγηση και να μην ανοίξει ρουθούνι.
Το ότι όλες σχεδόν οι αποφάσεις των ομοσπονδιών περί απεργίας –αποχής βγήκαν παράνομες αποτελεί αρνητική εξέλιξη. Χρεώνεται τόσο στην κυβέρνηση και τον αυταρχισμό της, όσο και στις συνδικαλιστικές ηγεσίες που δεν έχουν κάνει τίποτα για να διαμορφώσουν όρους αντίστασης. Ίσα- ίσα από την πρώτη στιγμή κατάφεραν να διασπάσουν αυτόν τον αγώνα, άφησαν τους εργαζόμενους έκθετους και με δεμένα τα χέρια. Με πρωτεργάτη βέβαια την ΑΔΕΔΥ που με χίλιες δυο προφάσεις απέφυγε να πάρει θέση, τασσόμενη στην ουσία στο πλευρό της κυβέρνησης. Από την πρώτη στιγμή που αρνήθηκε, στο συνέδριο, να επαναπροκηρύξει την απεργία-αποχή με ανόητες προφάσεις, τη μετάθεση του προβλήματος στις ομοσπονδίες και εν τέλει στους εργαζόμενους μέχρι αυτή τη στιγμή που, μπροστά στα δικαστήρια και τις απειλητικές εγκυκλίους, σφυρίζει αδιάφορα.
Εμείς όμως οι εργαζόμενοι αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα δεν είναι απλά και σίγουρα όχι ακίνδυνα. Η αξιολόγηση αποτελεί εργαλείο τρομοκρατίας, διώξεων και απολύσεων. Η πρόσφατη εμπειρία από τα χιλιάδες πειθαρχικά στην εκπαίδευση και η λύσσα της κυβέρνησης να την περάσει με κάθε τρόπο το επιβεβαιώνουν. Το νέο πειθαρχικό, που καθιστά την άρνηση εφαρμογής της αξιολόγησης ιδιώνυμο αδίκημα, δεν θα μείνει στα χαρτιά και έγινε για να εφαρμοστεί.
Η πάλη ενάντια στην αξιολόγηση είναι μια μάχη που πρέπει να δοθεί.
Ο αγώνας για την ανατροπή της αξιολόγησης όχι μόνο δεν έχει τελειώσει ενόψει της 30/4 αλλά χρειάζεται να αποκτήσει μαζικότητα και ζωντάνια σε κάθε χώρο εργασίας. Σε αυτή τη μάχη έχουμε στο πλευρό μας τους χιλιάδες εργαζόμενους που δεν θέλουν την αξιολόγηση γιατί καταλαβαίνουν ότι θα αποτελέσει αντιδραστική εξέλιξη η οποία θα αλλάξει το εργασιακό τοπίο και την καταστολή- πειθάρχηση στους χώρους εργασίας.
Ακόμα και μετά τις τελευταίες αρνητικές εξελίξεις το ζήτημα δεν έχει κλείσει και ούτε θα κλείσει στις 30/4 που λήγει τελικά η προθεσμία. Όσο βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια μας η δαμόκλειος σπάθη του νέου πειθαρχικού, όσο απειλείται με απόλυση όποιος αντιστέκεται, όσο εργαζόμενοι συνάδελφοί μας, όπως η Χ. Χοτζόγλου και ο Δ. Χαρτζουλάκης απειλούνται με αργία επειδή δεν «συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις», το ζήτημα είναι και πρέπει να παραμείνει ανοιχτό. Για αυτό το λόγο και το επόμενο διάστημα πρέπει να εντείνουμε τους αγώνες μας. Να παρθούν πρωτοβουλίες σε χώρους δουλειάς, να φτιαχτούν επιτροπές και να καλεστούν Γενικές Συνελεύσεις με πρόταση να καλεστεί απεργία και να οικοδομήσουμε κεντρικό μέτωπο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και την εφαρμογή της αξιολόγησης
Το ότι όλες σχεδόν οι αποφάσεις των ομοσπονδιών περί απεργίας –αποχής βγήκαν παράνομες αποτελεί αρνητική εξέλιξη. Χρεώνεται τόσο στην κυβέρνηση και τον αυταρχισμό της, όσο και στις συνδικαλιστικές ηγεσίες που δεν έχουν κάνει τίποτα για να διαμορφώσουν όρους αντίστασης. Ίσα- ίσα από την πρώτη στιγμή κατάφεραν να διασπάσουν αυτόν τον αγώνα, άφησαν τους εργαζόμενους έκθετους και με δεμένα τα χέρια. Με πρωτεργάτη βέβαια την ΑΔΕΔΥ που με χίλιες δυο προφάσεις απέφυγε να πάρει θέση, τασσόμενη στην ουσία στο πλευρό της κυβέρνησης. Από την πρώτη στιγμή που αρνήθηκε, στο συνέδριο, να επαναπροκηρύξει την απεργία-αποχή με ανόητες προφάσεις, τη μετάθεση του προβλήματος στις ομοσπονδίες και εν τέλει στους εργαζόμενους μέχρι αυτή τη στιγμή που, μπροστά στα δικαστήρια και τις απειλητικές εγκυκλίους, σφυρίζει αδιάφορα.
Εμείς όμως οι εργαζόμενοι αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα δεν είναι απλά και σίγουρα όχι ακίνδυνα. Η αξιολόγηση αποτελεί εργαλείο τρομοκρατίας, διώξεων και απολύσεων. Η πρόσφατη εμπειρία από τα χιλιάδες πειθαρχικά στην εκπαίδευση και η λύσσα της κυβέρνησης να την περάσει με κάθε τρόπο το επιβεβαιώνουν. Το νέο πειθαρχικό, που καθιστά την άρνηση εφαρμογής της αξιολόγησης ιδιώνυμο αδίκημα, δεν θα μείνει στα χαρτιά και έγινε για να εφαρμοστεί.
Η πάλη ενάντια στην αξιολόγηση είναι μια μάχη που πρέπει να δοθεί.
Ο αγώνας για την ανατροπή της αξιολόγησης όχι μόνο δεν έχει τελειώσει ενόψει της 30/4 αλλά χρειάζεται να αποκτήσει μαζικότητα και ζωντάνια σε κάθε χώρο εργασίας. Σε αυτή τη μάχη έχουμε στο πλευρό μας τους χιλιάδες εργαζόμενους που δεν θέλουν την αξιολόγηση γιατί καταλαβαίνουν ότι θα αποτελέσει αντιδραστική εξέλιξη η οποία θα αλλάξει το εργασιακό τοπίο και την καταστολή- πειθάρχηση στους χώρους εργασίας.
Ακόμα και μετά τις τελευταίες αρνητικές εξελίξεις το ζήτημα δεν έχει κλείσει και ούτε θα κλείσει στις 30/4 που λήγει τελικά η προθεσμία. Όσο βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια μας η δαμόκλειος σπάθη του νέου πειθαρχικού, όσο απειλείται με απόλυση όποιος αντιστέκεται, όσο εργαζόμενοι συνάδελφοί μας, όπως η Χ. Χοτζόγλου και ο Δ. Χαρτζουλάκης απειλούνται με αργία επειδή δεν «συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις», το ζήτημα είναι και πρέπει να παραμείνει ανοιχτό. Για αυτό το λόγο και το επόμενο διάστημα πρέπει να εντείνουμε τους αγώνες μας. Να παρθούν πρωτοβουλίες σε χώρους δουλειάς, να φτιαχτούν επιτροπές και να καλεστούν Γενικές Συνελεύσεις με πρόταση να καλεστεί απεργία και να οικοδομήσουμε κεντρικό μέτωπο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και την εφαρμογή της αξιολόγησης
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ
· ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ!
· ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ!
· ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ!